De metro raast in hoog tempo richting Noord-Londen, steeds verder verwijderd van het centrum. Langs de route maken kantoorpanden en nieuwbouw plaats voor oude huizen en vervallen steegjes. Hoe dichter we bij station White Hart Lane komen, des te treuriger ons uitzicht. Ondertussen wordt ons metrostel per station drukker. De meeste mensen die instappen zijn van oorsprong niet-Brits. Zo passeren Algerijnen, Polen en Senegalezen de revue. Het is slechts een kleine greep uit de melting pot die ons metrostel voorstelt. Ik kijk op de metromap die boven Jeroens hoofd hangt. “Nog twee stations, dan zijn we er”, fluister ik hem toe. Uit het raam zien we hoe een oranje avondgloed de bouwvallige straten van Tottenham doet verlichten. Een Poolse bouwvakker naast ons haalt een fles whiskey uit zijn tas en neemt een flinke teug. Waarschijnlijk de beste manier om het leven in Tottenham wat draaglijker te maken.

We stappen uit het metrostel en controleren direct onze zakken. Laat bezorgd zijn over je eigendommen maar aan Nederlanders op vakantie over. Als blijkt dat we alles nog hebben, wandelen we richting de uitgang van het station. Voor we de trap aflopen, kijken we om ons heen. Nog geen stadionlichten te zien, en dus zullen we eerst op ons gevoel moeten afgaan. Ons gevoel zegt ons links te gaan, maar nadat we het voor de zekerheid aan een Pakistaanse apotheker hebben gevraagd, adviseert die ons om toch de andere kant op te lopen. Om ons heen zien we vage winkeltjes, louche kapperszaken, onhygiënische snackbars en vooral veel kleine wedkantoren. Behalve bordjes die naar het stadion wijzen, is aan niets te merken dat hier een club is gevestigd die dit seizoen kampioen had kunnen worden van de meest prestigieuze competitie ter wereld. Nergens hangen hier posters van The Spurs voor de ramen, of zie je iemand met een wit voetbalshirt lopen. De mensen in de wijk Tottenham hebben wel wat anders aan hun hoofd dan het team van Pochettino.
Tottenham2 12
Alleen rondom het stadion zie je beeltenissen van Tottenham Hotspur. Grote posters van Eriksen, Alderweireld, Kane en Chadli zijn door de club rondom het stadion geplakt. Het is een grappig, maar tegelijkertijd ook schrijnend contrast als Jeroen en ik even later voor het stadion van de Spurs staan. Daar, in White Hart Lane, speelt ‘s weekends een ploeg vol miljonairs de sterren van de hemel, terwijl aan de overkant van de straat de financiële malaise van de inwoners voelbaar is. Een groter contrast is haast niet te vinden.


We lopen richting de ticket office om een kaartje te kopen voor de wedstrijd van vanavond. Waar de hoofdmacht een lastige uitwedstrijd wacht in Stoke-on-Trent, speelt Tottenham onder 21 vanavond thuis tegen Manchester United onder 21. Althans, dat dachten wij. Eenmaal aangekomen wordt ons in ‘cockney-Londens’ vertelt dat de wedstrijd is verzet naar een andere datum. Waarom? Dat is niet helemaal duidelijk.
Tottenham2 19
Teleurgesteld druipen we af, maar gelukkig hebben we een plan B. Het is haast niet voor te stellen, maar volgens verschillende bronnen schijnt er toch echt een leuke voetbalpub in de wijk Tottenham te zitten. Bricklayers Arms, een van de mooiste voetbalpubs van Londen, zo wordt beweerd. Daarbij komt dat het op een steenworp afstand van het stadion ligt. We lopen een stukje richting het metrostation en staan opeens oog in oog met deze Spurs-pub.

Tottenham2 5
Eenmaal binnen merken we dat we in een soort voetbalwalhalla zijn terechtgekomen. Sjaaltjes, vlaggen, programmaboekjes en tal van andere voetbalrelikwieën kleuren deze unieke pub. Het is een uur voor dat Stoke City en Tottenham Hotspur aftrappen in het Britannia Stadium, maar de grote schermen in de pub staan al afgesteld op Sky Sports. Terwijl Jamie Carragher tezamen met Fàbregas de wedstrijd voorziet van een voorbeschouwing, druppelt Bricklayers Arms langzaam vol. Tegen de tijd dat de wedstrijd in het stadion van Stoke City begint, zit de pub redelijk vol. Het mag dan wel een maandagavond zijn, de klassieke Engelse pints zijn niet aan te slepen. De sfeer is duidelijk optimistisch. Mannen praten met krakerige stem over het vertoonde spel en maken grappen over Arsenal. Een jongeman van een jaar of zeventien loopt de hele tijd nerveus heen en weer. Hij lijkt de enige die twijfelt aan een overwinning van Tottenham vanavond en moet voor de wedstrijd al twee keer pissen.

Bricklayer Arms2
Terwijl de wedstrijd onderweg is, praten Jeroen en ik over hoe eigenaardig dit Premier League-seizoen is geweest. Knapper nog dan de prestatie van Spurs dit seizoen, is dat van Leicester City natuurlijk. Harry Kane en Dele Alli zijn dé smaakmakers van Spurs dit seizoen. Zij laten de supporters van Tottenham weer dromen van prijzen. Prijzen die al jaren worden beloofd, maar vaak uitblijven. Tottenham is zo’n club die altijd in de subtop van de competitie eindigt en vaak lang in het bekertoernooi blijft, om uiteindelijk het seizoen met lege handen te eindigen. En altijd onder Arsenal. Hoe anders is dat dit jaar. Arsenal gaat Tottenham waarschijnlijk niet meer voorbij en de Spurs gaan volgend seizoen de Champions League in. Grappig om te zien, dat een club die de afgelopen jaren zoveel investeerde in buitenlandse spelers, uiteindelijk aan de hand van jongens van eigen bodem naar de top wordt geloodst. Het seizoen dat Tottenham en Leicester meemaken, is een les voor de rest van de Engelse top. Soms hoef je niet per se verder te kijken dan je neus lang is, als je zoekt naar echte voetbalpareltjes.
Bricklayer Arms1
De wedstrijd op het scherm is na rust volledig gelopen. Tottenham walst over Stoke heen en speelt fris, aanvallend voetbal. Kane en Alli maken beiden twee doelpunten en brengen zo de stand op 0-4. In de kroeg wordt het steeds gezelliger en het bier blijft rijkelijk vloeien. Wanneer ik tijdens de wedstrijd naar de wc ga, staat de zenuwachtige jongeman van zeventien naast me. “Spurs-fan?”, vraagt hij. Ik kan mezelf nou niet bepaald een supporter van de Spurs noemen, maar voor de aardigheid antwoord ik bevestigend. “Of course you are!”, glundert de jongen. Uit zijn ogen spreekt trots.

Als Jeroen en ik na de wedstrijd naar buiten stappen is het inmiddels donker. De gezellige sfeer van de kroeg en het mooie spel van de Spurs vergeet je snel als je in het donker door de wijk Tottenham loopt. Vage typetjes en louche figuren kijken je na en een enkeling loopt enkele meters achter je aan, wanneer we ze passeren. We versnellen onze pas richting het metrostation. Opgelucht halen we adem als we in de metro richting het centrum van Londen zitten. De wijk Tottenham leren kennen is een mooie ervaring, maar we zijn toch blij dat we er niet veel langer hoeven te zijn.
Tottenham2 11
Het nieuwe stadion waar Spurs mee bezig is, moet volgens de plannen bij aanvang van het seizoen 2017-2018 klaar zijn. Misschien dan nog maar eens terugkomen.

Mathijs Renkema