Iedere voetballer maakt het eens mee.
Hét moment waar je zo tegenop ziet
en er ineens is.
Gewild of gedwongen,
zo lang mogelijk uitgesteld,
maar dat toch eens komt.

Vanaf nu is er alleen maar een ‘vroeger’.
Afscheid van een uitgestelde jeugd.
Daarin is iedereen gelijk.
De pijntjes doen na de wedstrijd steeds langer zeer.
In gedachten ram je élke bal zo in de kruising.
Het lijkt nog kort geleden.
Je debuut…


Tijdens de rust in de kleedkamer: ”Mannen…,
ik moet jullie wat zeggen…”
Ineens is het muisstil,
geen flauwe geintjes meer.
“Mannen ik weet het zeker, dit is mijn laatste keer,
ik stop.”

Een blik van berusting in ieders ogen, een gevoeld broederlijk gedeeld respect.
Die hand op je schouder, een diepe zucht, het was écht mooi.
Nog één keer naar buiten.
Nog één keer die schreeuw:
“Kom op mannen, we vréten ze op!”

Frank Ritmeester

(Foto boven: Thijs Brouwers)