De mooie verhalen over Argentinië blijven binnenstromen. Staantribune-volger Tim Vergoossen schreef een verslag van een wedstrijd op het vijfde niveau van Argentinië tussen aartsrivalen San Martín de Burzaco en Claypole, twee kleine clubjes in het zuidoosten van Gran Buenos Aires. Heb jij ook wedstrijden bezocht in Argentinië of een ander verhaal over Argentijns voetbal, over wedstrijden, spelers, trainers of supporters? Stuur het dan naar info@staantribune.nl. De mooiste verhalen en foto’s plaatsen we op deze website.

Veel tripjes naar voetbalwedstrijden worden voorafgegaan door een minutieuze planning. Een groundhoptrip naar Engeland bestaat niet zonder vooraf te bestuderen welke clubs op de route liggen. Bij het boeken van je zomervakantie kijk je altijd even hoe de lokale voetbalclub heet en als het even kan pak je in een voetbalweekendje Italië twee wedstrijden op een dag. Planning is goed en belangrijk, omdat je niets aan het toeval wil overlaten. Toch kunnen de mooiste wedstrijden soms de meest onverwachte zijn. Eén wedstrijd spant daarbij voor mij de kroon.

Drie jaar geleden bracht ik voor mijn opleiding Latijns-Amerikastudies tien weken door in Buenos Aires. Ik had het geluk dat mijn scriptiebegeleider een toffe gast was en met de goedkeuring op zak om op onderzoek te gaan naar identificatie van de barras bravas (hooligans), omcirkelde ik enige wedstrijden in mijn agenda. Boca, River, San Lorenzo, Racing, het bekende riedeltje. Alle stadions wilde ik bezoeken. Omdat de competitie nog maar vier weekenden zou duren, was een goede planning cruciaal en daardoor bevond ik me soms driemaal in twee dagen in een stadion. Doordeweeks kwam ik wat bij en tikte ik mijn data uit. Als ik mijn Duitse huisgenoot Jan niet had gehad, dan had ik bijna geen oog gehad voor al het moois dat niet in de weekenden plaatsvindt.

Pasión Latina
“You’re going to have a great time here then, my roommate Jan is also into football”, had mijn Argentijns-Amerikaanse huisbaas John gezegd toen ik, voorafgaand aan mijn reis, een appartement aan het regelen was. Wat ik toen niet wist, was dat ‘Jan’ de oprichter is van Pasión Latina, een YouTubekanaal dat de beste sfeerbeelden van Zuid-Amerikaanse voetbalwedstrijden uitzendt. Veel bekende beelden van de entradas van harde kernen die het stadion binnenlopen (vooral beelden van San Lorenzo zijn bekend), zijn van Jans hand. Elke wedstrijd gaat hij met een klein setje filmapparatuur naar de stadions en inmiddels is hij bevriend met zo’n beetje elke perschef in Argentinië. Natuurlijk kende ik Pasión Latina en ik kon niet geloven hoeveel geluk ik daarmee had gehad.

Het was wel duidelijk dat deze man nóg meer geobsedeerd was door voetbal dan ik. Hij had waarschijnlijk elk stadion in Argentinië al gezien en had meerdere malen in gevaarlijke situaties verkeerd. Maar, zo vertelde Jan, als je als doorgewinterde Oost-Duitser kanker hebt overleefd, ben je niet zo snel bang meer voor levensbedreigende momenten. Ik had toen moeten weten dat de wedstrijd die hij op het oog had om mij naartoe te nemen van een ander kaliber dan de bekende clubs zou zijn.

Es gibt da ein Spiel, das wirst du niemals wieder sehen, aber wenn es stattfindet, das weißt keiner.” In mijn achterhoofd zag ik grote lichtmasten en kolkende tribunes, maar niets was minder waar. Jan had het over San Martín de Burzaco tegen Claypole. Twee kleine clubjes tegen de zuidoostelijke rand van Gran Buenos Aires. Primera D, vijfde niveau. Slechts negen kilometer van elkaar gescheiden door een lang stuk Rijksweg 4 en bittere aartsrivalen. Viermaal was de wedstrijd al gepland en viermaal was het op last van de politie verplaatst. Beide clubs haten elkaar schijnbaar zó erg, dat het een lastige taak was om een veilige speeldatum te vinden. Jan had me gewaarschuwd dat ik, als ik graag mee zou willen, klaar zou moeten zijn om op een willekeurig moment door hem gebeld te kunnen worden en mee te moeten gaan. De politie zou waarschijnlijk enkele uren van tevoren aankondigen of de wedstrijd door kon gaan en op dat moment zouden wij paraat moeten staan.

Zo geschiedde. Ik kom thuis van de supermarkt en heb mijn tasje bananen nog niet weggezet of Jan kijkt me aan. “Tim, nimm deine Sache, San Martín spielt heute Mittag.” Vijf uur voor aftrap van de wedstrijd had de politie groen licht gegeven om de wedstrijd op een dinsdagnamiddag te spelen. Tactisch natuurlijk, want zo kort van tevoren aankondigen dat de wedstrijd op een werkdag zou plaatsvinden, zou betekenen dat er geen hond meer op tijd aanwezig kon zijn. Jan en ik pakken wat geld, ID-kaarten en een camera en snelwandelen naar het treinstation. Zonder een kaartje te kopen (zoals het hoort in Buenos Aires), springen we in het boemeltreintje dat ons naar Retiro brengt. Vanaf een van de belangrijkste stations nemen we de metro naar het andere grote station, Constitución, waar we op een andere trein richting het zuiden van de stad stappen. De trein is groot en lijkt wel een rijdend marktplein. Snoep, groente, radio’s, zaklampen, pennen en stickers worden er na een beetje afdingen verkocht. Jan toont me grijnzend een set slecht gemixte CD’s met Cumbia Villera (muziek uit de sloppenwijken) die hij voor anderhalve euro heeft gekocht.

Na een reis van in totaal anderhalf uur over hemelsbreed dertig kilometer, komen we aan in Burzaco. We doorkruisen het dorpje via het hoofdplein en na het oversteken van de grote weg, komen we aan bij het stadionnetje. Geen grote lichtmasten, geen grote tribunes. Gewoon twee kleien ophogingen die in de clubkleuren geverfd zijn en een tribune die met houten planken is opgericht. Wel staat er een indrukwekkende sporthal waar kaartjes kunnen worden gekocht.

img_0060
img_0069
img_0073
We zijn te vroeg voor de wedstrijd en we zien de spelers in nette clubpolo’s aan komen lopen. Het is nog rustig in de wijk. Enkele mensen razen langs op een scooter om te kijken of het allemaal echt doorgaat. We besluiten alvast een plekje op de tribune te kiezen. Het veld ligt er afgetrapt bij, vol oneffen plekken. De tribunes zijn nog leeg, maar in korte tijd zien we de transformatie van kleien ophoging tot volwaardige voetbaltribune. Het stadion stroomt voller en voller en, tegen de wil van de politie in, lijkt het hele dorp op de wedstrijd af te komen. De eerste rookpotten gaan aan, iedereen zwaait met hun vlaggen en de doeken worden, zoals zo vaak in Latijns-Amerika, gespannen van de top van de tribune naar de onderkant. Wanneer de wedstrijd op het punt van beginnen staat, vinden er buiten het stadion nog wat vechtpartijtjes plaats omdat een belangrijk figuur van de barras bravas het stadion niet binnenkomt. De helft van de tribune gaat zich vervolgens ermee bemoeien. Op het veld klinkt dan al het beginsignaal.

Goed voetbal is op dit veld onmogelijk en het echte vermaak komt van de tribunes. De twee- tot drieduizend fans van San Martín overstemmen de vijftig fans van Claypole die, als uitzondering, zijn binnengelaten, maar zich wijselijk stil houden. Twee keer mogen ze echter juichen, want ondanks een overwicht van de thuisploeg staat het 0-2 bij rust. Voor veel verandering bij het krachtwerk op de tribune, zorgt dat echter niet. Die gaat onverminderd door met de Argentijnse voetballiederen vol coupletten en refreinen.

img_0092
img_0090
De tweede helft schakelt San Martín een tandje bij en komt het terug tot 1-2. Hele families juichen mee en dan pas valt het me op hoe ontzettend veel moeders met hun baby’s naar de wedstrijd zijn gekomen. In grotere stadions is dat vaak te gevaarlijk, maar San Martín blijkt zo’n buurtclub te zijn waar dit de normaalste zaak van de wereld is. De baby’s worden in ieder geval goed opgevoed, want een ventje dat nog amper kon lopen, hing wel al in de hekken. Zoals het hoort.


img_0093
Met nog vijf minuten te gaan gaat iedereen compleet uit zijn dak: het is de thuisploeg gelukt om terug te komen tot 2-2. De gelijkmaker werkt bevrijdend en San Martín blijft doorgaan met aanvallen. De laatste minuut van de wedstrijd is aangebroken, als een voorzet van rechts op een haar na gemist wordt door de spits en de kans op de winnende treffer is verkeken. Iedereen lijkt nog te balen, maar dan breekt Claypole op de counter door. Een haast identieke voorzet wordt door hen wél beroerd en valt binnen: 2-3 in de laatste minuut. Een volledig onverdiende overwinning die meteen kan worden gevierd, want de scheidsrechter blaast onmiddellijk af voor het einde van de wedstrijd.

In een vreemde combi tussen juichen en schuilen voor alle aanstekers en munten die het veld op worden gegooid, rennen de uitspelers de slurf richting kleedkamers in. Ook buiten het stadion vinden zenuwachtige bewegingen plaats. De poort naast het uitvak wordt opengezet en de supportersbus wordt praktisch naar binnengereden om de fans niet onbewaakt de straat op te laten gaan. Nog geen halve minuut later staan de fans van San Martín al voor de bus om alles en iedereen de huid vol te schelden. Op het moment dat alles lijkt te escaleren, duwen enkele agenten de fans opzij en rijdt de bus door de gecreëerde ruimte tegen het verkeer in een eenrichtingsstraat in. Het hele tafereel, van laatste fluitsignaal tot wegrijden, duurde nog geen vijf minuten.

Jan en ik blijven nog even na. Er hangt duidelijk een vijandige sfeer in de wijk, maar Jan zoekt een andere Duitse vriend op die blijkbaar ook aanwezig is. Met hem lopen we richting station om de hele terugreis weer te maken. Thuis aangekomen ploffen we neer en onze huisbaas lacht ons toe. “Burzaco hè? Zijn jullie neergestoken? Niet? Oh, dat hebben jullie dan goed gedaan.” Ik lach wat schamper en ik voel over mijn lijf om hem te laten zien dat ik nog uit één stuk besta. Jan zit stil in een hoekje zijn foto’s terug te kijken en brengt na een tijd eindelijk wat uit. “Da habe ich doch nicht gelogen, oder?” Op de tafel ligt nog mijn tasje met bananen, precies waar ik het had neergelegd. Planning is leuk, maar complete chaos soms nog mooier.