De Tweede Divisie, de vriendschappelijke competitie tussen FC Wageningen, SVV, SC Veendam en HFC Haarlem, is helaas in zijn geheel afgelast. Staantribune wilde deze maand op de website veel aandacht besteden aan dit nostalgisch evenement, net zoals in het eerste magazine dat vorige week is verschenen. Onderstaande column van FC Wageningen-supporter Anton verdient het echter om alsnog geplaatst te worden, als eerbetoon aan zijn vader die vandaag 92 jaar zou zijn geworden.

De club van mijn vader

Wanneer ik denk aan FC Wageningen, denk ik eigenlijk ook aan mijn vader. Beiden zijn ze er niet meer. Mijn vader overleed in 1986 en zes jaar later, in 1992, ging FC Wageningen failliet. Heel veel voetbalsupporters worden door hun vader voor het eerst meegenomen naar het stadion en krijgen de clubliefde er thuis met de paplepel ingegoten. Bij mij en mijn vader was dat anders.De Wageningse Berg Tribute 001

Mijn vader was al supporter toen de club nog gewoon Wageningen heette. Al voor de Tweede Wereldoorlog, die mijn vader bewust heeft meegemaakt, ging hij naar wedstrijden op De Berg. Tweemaal zag hij zijn club de beker winnen, in 1939 en in 1948. Ook was mijn vader een van de vele duizenden Wageningers die op 29 april 1951 afreisden naar De Kuip voor de beslissingswedstrijd om het kampioenschap in de Eerste Klasse Oost. Wageningen verloor met 1-0 van DWS uit Amsterdam. Het elftal bestond destijds nog voornamelijk uit Wageningers. Doordeweeks werkten ze gewoon, net als mijn vader, en op zondagmiddag werd er gevoetbald.De Wageningse Berg Tribute 024

Hoewel Wageningen altijd zijn club bleef, stopte mijn vader ergens in de jaren zestig met het bezoeken van de wedstrijden. Ook op De Berg werden er hekken rond het veld geplaatst en mijn vader was nu eenmaal geen aap, zoals ik hem ooit heb horen zeggen. Zo kwam het dat ik zelf pas in 1981 als tienjarig jochie voor het eerst naar het stadion ging, zonder mijn vader. FC Wageningen speelde tegen MVV en verloor. Met 0-2, als ik het me goed herinner. Toch ging ik de wedstrijd erop, tegen FC Den Haag, weer naar De Berg. Een gloryhunter ben ik nu eenmaal nooit geweest. Vanaf dat moment was ik voetbalsupporter. Mijn vader vond het prachtig, van hem kreeg ik in de sigarenzaak van Joop Heij mijn eerste seizoenkaart, die toen vijfentwintig gulden kostte. En als ik zelf nieuwe kicksen nodig had, gingen we samen naar de sportwinkel van Charley van de Weerd, een vriend van mijn vader die meer dan zeshonderd wedstrijden voor Wageningen speelde en later werd uitgeroepen tot Wagenings Voetballer van de Eeuw. Ooit kwamen we daar Robbie McDonald tegen, die toen net FC Wageningen had verruild voor FC Groningen, en ook nog steeds een legende is in Wageningen.De Wageningse Berg Tribute 040

Maar wat me het meest is bijgebleven van mijn vader en zijn liefde voor zijn club is hoe hij op zondagavond voor de televisie zat en tijdens Studio Sport de uitslagen van de eerste divisie voorbijkwamen. Toendertijd had je maar een paar samenvattingen van alleen de eredivisie op zondagavond, vandaag de dag niet meer voor te stellen in een tijd waarin Teletekst al achterhaald is.

Op De Berg heb ik mooie tijden meegemaakt. Ik zag spelers als Dick Schneider die kwam afbouwen, local hero Richard Budding die terugkwam van Feyenoord, Robin van der Laan die een zware overtreding maakte en doodleuk naar Engeland vertrok waar zijn schorsing niet telde. Maar ook Tom Krommendijk en Frits Goodings die ons veel te vroeg ontvielen. Trainers als Jan van Eijk, Arie Otten, Piet Schrijvers en zelfs Willem van Hanegem. Ook ging het wel eens ‘los’ op De Berg, bijvoorbeeld als Vitesse of NEC op bezoek kwamen. Hoogtepunten en dieptepunten. De halve finale voor de beker tegen Helmond Sport, periodekampioen op Woudestein tegen Excelsior, maar ook op vrijdagavond voor honderdvijftig toeschouwers thuis tegen Cambuur. De allerlaatste wedstrijd tegen NAC was ik er ook bij, op dat moment niet wetend dat het de allerlaatste keer zou zijn.De Wageningse Berg Tribute 066

Als ik heel eerlijk ben miste ik FC Wageningen in het begin niet zo heel erg. Behalve Wageninger ben ik ook Feyenoorder en beleefde ik in de jaren negentig mijn mooiste tijd als supporter van de club uit Rotterdam-Zuid. De laatste jaren van haar bestaan speelde FC Wageningen meestal op zaterdagavond op De Berg, goed te combineren met Feyenoord, dat toen meestal op zondagmiddag voetbalde.

Met het verstrijken van de jaren, waarin het betaalde voetbal ook in Nederland veranderde van volkssport in een miljoenenindustrie, groeide de heimwee naar het voetbal op De Berg. Het voetbal zoals het daar werd gespeeld en beleefd, vind je vandaag de dag vrijwel nergens meer in Nederland. Je moet er echt naar zoeken of de grens ervoor over.De Wageningse Berg Tribute 088

Wanneer je afscheid moet nemen van iets of iemand die je dierbaar is dan doet dat pijn. Heel veel pijn. Met het verstrijken van de jaren wordt die pijn vanzelf minder. Het slijt langzaam. Maar die pijn verdwijnt nooit.

Anton

In het eerste nummer van Staantribune staan nog meer mooie verhalen over de vier Tweede Divisie-clubs, FC Wageningen, SC Veendam, HFC Haarlem en SVV. Het magazine is te bestellen in de webshop. Ook kun je speciale retroshirts van deze vier clubs in de shop bestellen.