Johan Cruijff is overleden. De grootste voetballer die Nederland ooit heeft voortgebracht is 68 jaar geworden. Nummer 14 speelde voor Ajax, Barcelona, LA Aztecs, Washington Diplomats, Levante en Feyenoord. Bijna had daar ook een Engelse club bijgezeten. In 1981 tekende Cruijff op een haar na voor Leicester City, de huidige koploper in de Premier League. Johan Cruijff op Filbert Street. Dat was heel mooi geweest, maar helaas ketste de transfer op het laatste moment af. Maar wat was Leicester City dicht bij zijn handtekening!

Eigenlijk hoef ik Johan Cruijff niet te introduceren. Een legende bij Ajax en een legende bij Barcelona, terwijl hij in 1974 met het Nederlands elftal het totaalvoetbal introduceerde. Een geweldige voetballer, alleen in zaken was hij wat minder goed. Zijn zakenpartner Michel Basilevitch draaide zijn hele vermogen er doorheen, dus moest Cruijff in 1979 de voetbalschoenen weer aantrekken. Dat deed hij in de VS bij de LA Aztecs en de Washington Diplomats. Die seizoenen liepen anders dan in Europa. Voordat Cruijff in de zomer van 1981 weer naar de VS trok, zocht hij een club in Europa waar hij kon gaan spelen om in vorm te blijven.


Leicester City speelde op dat moment in de First Division, de voorloper van de Premier League. De club was het seizoen ervoor kampioen geworden van de Second Division en met succesmanager Jock Wallace hoopten de Foxes het ook een trapje hoger goed te doen. Maar dat gebeurde niet. Leicester verloor heel vaak en stond op de 22ste en laatste plek en leek rechtstreeks op degradatie af te stevenen. Wallace dacht echter de oplossing voor het probleem te hebben. Zijn selectie was namelijk jong en miste een leider op het veld. Toen hij hoorde dat Cruijff beschikbaar was, ging hij actie ondernemen.

Natuurlijk was Wallace niet de enige manager die probeerde Cruijff aan te trekken. Toch waren er opvallend weinig topploegen in hem geïnteresseerd. Cruijff was al 33 en had twee seizoenen in de onbekende Amerikaanse competitie gespeeld. Zijn laatste wedstrijd op niveau was in mei 1978 geweest. Daarnaast was El Salvador berucht om zijn uitgesproken mening en veel managers wilden nu eenmaal geen onrust in de club hebben. Verder wilde Cruijff maar voor een paar maanden tekenen, omdat hij weer naar de Verenigde Staten wilde, en dat zorgde ervoor dat hij en Arsenal er niet uitkwamen. The Gunners wilden hem namelijk maar wat graag hebben, maar dan ook voor het seizoen erop. Cruijff had daar geen trek in.

Terwijl dit alles speelde, moest Leicester City naar Anfield. Liverpool zou dat jaar de Europa Cup I winnen en was al 85 wedstrijden op rij ongeslagen op Anfield. Meer dan drie jaar op rij wist geen ploeg te winnen in Liverpool. Leicester stond op de laatste plek en was dus eigenlijk bij voorbaat kansloos. Maar de geest van Cruijff waarde al rond bij de Foxes. De geruchten over Cruijff waren bij de spelers doorgedrongen. Er gingen zelfs verhalen dat Cruijff zou komen kijken naar zijn toekomstige ploeggenoten. Het was alsof nummer 14 al in het veld stond, zo goed speelde Leicester. De Foxes wonnen met 1-2 en de grootste stunt van het seizoen was een feit.

Cruijff Turn
Ondertussen had Cruijff drie aanbiedingen gekregen van clubs en daaruit zou hij een keuze gaan maken. Behalve Leicester City waren ook HSV en Levante in hem geïnteresseerd. In die jaren waren Nederlanders niet snel geneigd om naar Duitsland te gaan en zeker geen voetballers die in de WK-finale van 1974 stonden. HSV viel dus al snel af. In Leicester bleef men ondertussen geloven in de komst van Cruijff en dat wierp zijn vruchten af. Ook Manchester United werd verslagen en alsof dat niet genoeg was, werd er ook nog eens gewonnen van The Spurs op White Hart Lane. Alleen al het gerucht dat Cruijff zou komen was genoeg voor de Leicester-spelers om uit de degradatiezone te kruipen.

Na de winst op Tottenham durfde Leicester het nieuws wereldkundig te maken: Cruijff zou binnen een paar dagen een contract tekenen bij de Foxes. In The Sun stond het hele contract van Cruijff. Hij zou de resterende elf wedstrijden 4000 pond per wedstrijd krijgen, met daarop nog een bonus als de club zich zou handhaven. Er stond een heel verhaal in de krant over de relatie tussen Cruijff en manager Jock Wallace, die elkaar goed kenden nadat Cruijff een keer met Ajax op Ibrox had gespeeld. Wallace zelf werd ook geïnterviewd en vertelde dat het allemaal rond was met zijn vriend, op een of twee kleine puntjes na.

Ondertussen schrokken ze zich in Levante helemaal gek. Daar in Valencia waren ze er van overtuigd dat Cruijff naar hen zou komen. Levante speelde in de Segunda Division, maar deed wel mee om promotie. En de club speelde in het door Cruijff zo geliefde Spanje. De penningmeester van Levante maakte een snel rekensommetje en voorspelde dat de toeschouwersaantallen zouden stijgen van 5.000 per wedstrijd naar 20.000. Er kon dus een topcontract worden klaargelegd voor Cruijff. Op het laatste moment kreeg de zaakwaarnemer van El Salvador het contract voor zijn neus. En wat voor contract! Cruijff kon bij Levante 75.000 pond krijgen voor de rest van het seizoen.

Cruijff kon niets anders doen dat dit accepteren. Bij aankomst op het vliegveld van Valencia gaf de Nederlander aan dat hij voor Levante had gekozen, omdat hij Spanje zo’n fijn land vond met een heerlijk klimaat. Maar het werd geen succes. Levante promoveerde niet, Cruijff sprankelde niet en werd uitgefloten door de Spaanse fans. Levante bleek het toegezegde bedrag niet te kunnen betalen en Cruijff was blij dat hij weer naar de Verenigde Staten kon. De afgeketste transfer had ook in Leicester zo zijn effecten, want het was een grote tegenvaller dat Cruijff niet kwam. Het positieve gevoel rondom de club verdween, samen met de vorm. Leicester City zakte weer weg en degradeerde aan het eind van het seizoen. Wie weet wat er gebeurd was als Cruijff voor Leicester had gekozen.

De redactie van Staantribune wenst alle nabestaanden en voetballiefhebbers veel sterkte met dit enorme verlies voor de voetbalwereld.