Ik nam mijn vriendin mee naar een wedstrijd van Vitesse. “O, wie is dat!?” Ik vroeg wie ze bedoelde. “Die met die baard, daar achterin. Wat een lekker ding!” Ze wees naar Guram Kashia. Ook als hij de bal niet had, keek mijn vriendin naar Guram. Van de wedstrijd zag ze niets. Er volgde een opmerking die ik als persoonlijke kritiek opvatte: “Wat een lichaam heeft die kerel. Als je nog eens een kaart overhebt…” Dan neem ik jou niet mee, dacht ik, jaloers. “Volgens mij heeft Guram al kinderen”, zei ik. Dat Guram praktisch bij ons om de hoek woont, verzweeg ik.

Vrouwen & voetbal, ooit een onmogelijke combinatie. Ja, je had ‘voetbalvrouwen’, enge types zoals Sylvie Meis, die de paparazzifotografen stalkten om maar in de bladen te komen en die profvoetballers beschouwden als een garantie op glamour. Vrouwen die ‘into’ voetbal waren, waren dat vanwege de mannen en niet om het spel.

soccerfanshop.nl

Wij mannen vonden dat meer dan prima. Dat als je een amateurclub of voetbalstadion binnenstapte, je even werd bevrijd van die nagellakkende, o zo kwetsbare wezens die je soms behoorlijk beu was. Eindelijk even in een ruimte waarin een lekkere losse flodder, een grap, geen bom onder de sfeer kon leggen. De vrouwen die wel voetbalden waren manwijven. Stond je als vent langs de kant bij een vrouwenvoetbalwedstrijd, dan was je een pottenkijker.

Het pottenkijkertijdperk is voorbij. Deze zomer draait momenteel om voetbalvrouwen: voetballende vrouwen dus. Ik heb nog geen seconde gezien, maar het is me niet ontgaan dat het EK voor vrouwen bezig is. Wedstrijden van de Leeuwinnen worden live uitgezonden op de NPO en de media nemen WEURO 2017 ineens heel erg serieus. Het EK is hier, in Nederland, vrouwenvoetbal is de snelst groeiende sport en het niveau is hoog, zo luidt de legitimatie voor de aandacht.

Over dat niveau kan ik niet oordelen, al kan ik je wel dit vertellen: mijn pa snakte zo naar een rollende bal dat hij een stukje WEURO heeft geprobeerd. Het bekoorde niet: na tien minuten keek hij op YouTube naar Nederland- Brazilië (WK 1974). WEURO smaakte als een slok Cola Zero of een vegetarische burger, zei hij. Het komt in de buurt van het ‘echte’ werk, het is niet slecht, maar het bevredigt gewoon niet. Als eerlijke consument kiest hij voor het beste en niet voor ‘niet slecht’.

Vroeger kon je dat gewoon zeggen. Dat je – als man – niet naar vrouwenvoetbal keek omdat er beter en sneller voetbal bestond. Mannenvoetbal. Deze zomer lijkt het ineens besloten, alsof ik wat gemist heb: het vrouwenvoetbal moet vanaf nu serieus genomen worden. Ik weet niet of het te maken heeft met de falende mannenploeg, of dat de snelst groeiende sport een markt is, maar Voetbal International had vrouwen op de cover en klopte zichzelf daarvoor hard op de borst (och, wat gaan we mee met de tijd!).

Hoogtepunt van de politiek correcte propagandacampagne: Johan Derksen (hij maakte een gehersenspoelde indruk) die zich – nota bene bij Eva Jinek – hard maakt voor het ‘enorm geprofessionaliseerde’ vrouwenvoetbal. In de Volkskrant schrijft Willem Vissers als een feminist, fanatiek en vol enthousiasme, over het ‘pure’ damesvoetbal, dat eerlijker, socialer, minder ijdel, liever en niet besmet is door het grote geld. Willem pleit er nog net niet voor om het mannenvoetbal te boycotten ten faveure van de vrouwen.

Flauw om te schrijven dat ik denk dat Willem en Johan gechanteerd worden (met bunga bunga-beelden met vrouwen die ingehuurd zijn door het WEURO campagneteam), maar ik vind het aantal graden van de draai gewoon verdacht. Zelf kijk ik zelden naar sportende vrouwen. De reden: het zijn vrouwen. Jonge vrouwen met mooie lichamen. Ik vind het moeilijk om vrouwen los te zien van de seksuele context. Als ik vrouwenvoetbal (of dameshockey of vrouwentennis) kijk, beoordeel ik vooral op aantrekkingskracht. Ik hoop dat de aantrekkelijkste, lekkerste dame zo veel mogelijk in beeld komt, het liefst in close-up. Die aantrekkingskracht die vrouwen op me hebben, ontregelt het volgen van het spel, dat bijzaak wordt. Ik kan daar niks aan doen. Het is mijn natuur, onze natuur. Andersom is precies zo, zie de intro van dit stukje. Mensen zijn seksisten. Dacht ik. Maar mannen zijn om. De vraag is of ze echt genieten van het vrouwenvoetbal – of genieten van de sociale beloning die met politieke correctheid gepaard gaat.

Ik heb geen idee. Misschien moet ik toch eens gaan kijken en het een ‘kans geven’. Misschien word ook ik dan verliefd op de Nederlandse voetbaldames. Niet op de dames natuurlijk, maar op het prachtige voetbal dat ze spelen.

Remco Kock