Van donderdag 4 oktober tot en met zondag 7 oktober organiseert Staantribune de tentoonstelling Shirts of Cult, more than just a football shirt. In aanloop naar dit evenement publiceren wij odes aan bijzondere tenues. Vandaag: Staantribune-redacteur Raoul De Groote over een gesigneerd shirt van Barcelona.

Of hij tijd had voor een foto? Eentje maar, maakte ik met opgestoken wijsvinger duidelijk.

Ja, hoor.

Ronaldinho stapte op mij af, en poseerde terwijl hij zijn wijsvinger omhoogstak – dat teken voor één foto had hij kennelijk anders geïnterpreteerd – en glimlachte, zoals hij ook altijd leek te glimlachen op het veld. Want als het op het uitstralen van spelplezier aankwam, kende Ronaldinho zijn gelijke niet.

We hadden net een persmoment achter de rug in Camp Nou, waar de door Nike uitgenodigde journalisten van over heel Europa op het veld van Barcelona een korte training hadden mogen afwerken. Je mocht inspelen op Ronaldinho, die legde het balletje af, waarna je op doel kon schieten.

Ik schoot op de keeper.

Ronaldinho speelde van 2003 tot 2008 bij Barcelona en maakte er – als je Wikipedia mag geloven – 96 doelpunten in 207 wedstrijden. Om de andere wedstrijd een goal, zoiets. De winnaar van de Gouden Bal 2005 sloot zijn spelerscarrière in januari van dit jaar af bij Fluminense. Hij heeft nu langzaam grijzende haren, die overigens nog altijd in lange fijne krullen hangen, en lijkt op elke foto nog altijd te lachen.

Het voetbalplezier van Ronaldinho uitte zich vooral in zijn schijnbewegingen, zoals de ‘elastico’ of ‘flip flap’, een balbehandeling, waarbij je de bal met de buitenkant van de voet naar buiten beweegt om hem vervolgens pijlsnel met de binnenkant weer naar binnen halen. De bal lijkt als het goed is uitgevoerd aan je schoenen te kleven. Roberto Rivellino en Sérgio Echigo introduceerden het manoeuvre halverwege de jaren zestig bij Corinthians en Ronaldinho maakte er bij Barcelona een van zijn handelsmerken van, zoals hij ook tijdens de korte showtraining in Camp Nou even liet zien.

Na afloop van de persdag kregen de aanwezigen een door de Braziliaan gesigneerd Barcelona-shirt en een vaantje. Ik heb ze na al die jaren nog altijd in de kast liggen. Ze zitten in een doos en zijn er hooguit drie keer uit gehaald. Het shirt is nog nooit opengevouwen. De uitstraling ervan is nihil, vandaar. Om maar te zeggen: de herinnering die eraan voorafging is leuk, maar van een shirt word je pas echt vrolijk als het is gedragen. Misschien moet ik er binnenkort maar eens een balletje mee op doel trappen. Of een ‘elastico’ proberen.