Modern football, het is niet tegen te houden. Dat is geen drama, het is de onvermijdelijke vooruitgang. Maar er is ook niks mis met een dagje terug in de tijd, als het even kan in goed gezelschap. En daarvan ben je verzekerd als er een afspraak gepland wordt met de heren @Stadiongebod en @Tribuneklanten. Twee voetbalgekken met een nostalgische inslag, erg actief op social media. Zo’n ruim van tevoren gepland dagje begint met de voorpret. Het is net een vakantie met vrouw en kind, maar dan anders. Tribuneklanten meldt al weken voor vertrek dat hij een obscuur veldje heeft gevonden waarvan wij erg blij zullen worden. Zijn reisgenoten proberen vervolgens meer details los te krijgen, maar Tribuneklanten is onverbiddelijk, hij laat niks los. Hoe hij het doet is ons een raadsel, maar telkens weet deze man pareltjes van grounds te vinden. Zijn Twitteraccount staat vol met mooie vondsten. En ach, een goede goochelaar vraag je ook niet naar zijn trucs.01 aalst eendracht meldert

Tien januari was deze keer de dag des oordeels en zoals het hoort kom je dan samen op een louche parking om van daaruit in één auto verder te gaan. Brabander Tribuneklanten is de extraverte van de twee. Hagenaar Stadiongebod de wat meer filosofisch ingestelde introverte. Het vult elkaar mooi aan, er is gelijkheid van geesten, alles wijst op een mooie dag.02 aalst verbroedering meldert


Die al bijna in het water valt bij aankomst op de eerste lost ground van de lijst. We zijn in Aalst, als een mannetje met twee schijnbaar woeste honden op ons afkomt, terwijl we nog nauwelijks een foto hebben kunnen schieten. Het terrein, waar ooit Eendracht Meldert speelde en de hoofdtribune nog altijd fier overeind staat, blijkt inmiddels bij een bedrijf te horen. De eerste meevaller van de dag is dat de honden allemansvriendjes blijken te zijn (de jas van Tribuneklanten is onherkenbaar na een innige omhelzing met Woef 1). Het mannetje zit duidelijk om een praatje verlegen en is allerminst uit op problemen. Liever crosst hij met zijn motor op het voormalige hoofdveld, nu een bedrijfsterrein. Hij maakte er een paar mooie springheuvels rond de middenstip. Tot 2004 speelde Eendracht hier, na een fusie met Thor Kokerij Meldert werd het Verbroedering Meldert, daarna weer Thor Kokerij Meldert. Snapt u het nog? Inmiddels spelen ze enkele kilometers verderop nu.01 aalst eendracht meldert
03 aalst sk lebeke aalst

05 aalst sk lebeke aalst

06 aalst sk lebeke aalst

Op weg naar de volgende bestemming, ook in Aalst, passeren we een onbekend veld dat zelfs Tribuneklanten niet in zijn bestand heeft. De tribune die we ontwaren, is wonderschoon oud en de chauffeur wordt middels woeste kreten onder zware druk gezet om toch maar zo snel mogelijk te draaien en de ingang van het terrein te vinden. De ontstane paniek moet een buitenstaander doen denken dat de tribune binnen nu en tien minuten in gaat storten. De stemming is uitgelaten, we zijn weer even kleine jongetjes bij een vitrine vol snoepgoed. Alles klopt bij deze surprise. Drie bouwvallige treetjes staanplaatsen, een oude tribune, oh nee, twee oude tribunes, een raar scorebord en een modderig speelveld. De heren, incluis ondergetekende, kunnen hun geluk niet op. Dit is niceness (aldus Stadiongebod) in optima forma. Later vinden we uit dat dit het jeugdterrein van SK Lebeke Aalst is, met de dubieuze en ridicule naam ‘Rond Punt’. Het doet er niet toe, de adrenaline giert en de reis wordt voortgezet.07 aalst sk lebeke aalst

08 aalst sk lebeke aalst

Om vervolgens terecht te komen bij SK Terjoden Welle. Een terrein dat in 2011 werd verlaten en in deplorabele staat verkeert. Een al even verlaten tennisclubje naast de voetbalvelden blijkt het decor te zijn geweest voor wilde hangjongerenfeesten; het is het lot van dit soort plaatsen.09 aalst ter joden welle

10 aalst ter joden welle

11 aalst ter joden welle

We verlaten Aalst, stad met een rijk voetbalverleden, om ons te verplaatsen naar Maldegem, waar het beroemde veld van FC Sobemai ligt. Joris van de Wier schreef erover in het nulnummer van Staantribune, en Jurgen Vantomme, de bekendste Belgische voetbalveldenfotograaf, schoot hier menig beklijvend plaatje. Voor Tribuneklanten en Stadiongebod is dit hun eerste bezoek aan het veld met de historisch beladen treinen. “Hier heb ik wel even werk”, mompelt Stadiongebod na het opdoen van de eerste indrukken. De trein met uitzicht op het doel van de thuisploeg is duidelijk ooit bewoond geweest, er liggen tapijtjes en er staat een strijkplank, bank en ander huishoudelijk spul. Het vandalisme valt mee, gezien de veertig jaar dat de treinen hier staan, er zijn nog genoeg authentieke details te zien tussen alle rommel.

Tribuneklanten zet zijn capuchon op en trotseert de striemende regen om de warming-up en aftrap te bekijken. Ondanks die aanhoudende regenval en stevige wind gaat de wedstrijd tegen FC Walrus gewoon door. “Hier wordt geen wedstrijd afgelast vanwege regen, het veld is altijd bespeelbaar”, vertelt de keeper van FC Sobemai, met wie Tribuneklanten enkele mails had uitgewisseld. Volgend jaar hoopt de club zijn vijftigste verjaardag te vieren. Dan krijgen ze de ‘K’ van ‘Koninklijk’ erbij. KFC Sobemai, dat klinkt. Ondertussen doen ze met z’n allen een hoop moeite om het veld bespeelbaar en de omgeving toonbaar te houden. En ook hier is de derde helft een essentieel onderdeel van de zaterdagmiddag. De keeper praat vol liefde over zijn clubje. Hij woont inmiddels dertig kilometer verderop, maar komt nog met alle soorten van plezier naar Maldegem voor zijn wedstrijdjes. Nog even over de wedstrijd: FC Walrus wordt al snel op een flinke achterstand gezet, maar zal zich uiteindelijk terugknokken naar 3-3. De sfeer is gemoedelijk, er wordt gebikkeld, maar er valt geen onvertogen woord. Amateurvoetbal op z’n best.12 sobemai

13 sobemai

14 sobemai

15 sobemai

15,5 sobemai

16 sobemai

17 sobemai

18 sobemai Een week later horen we dat de treinen zijn weggehaald: we hebben de laatste wedstrijd tegen dit bizarre decor meegemaakt. Het stemt ons, ondanks het plots unieke karakter van ons bezoek, licht droevig en we hopen dat de mannen van FC Sobemai dan op zijn minst kunnen blijven voetballen op hun perfect gedraineerde veld.

Het daglicht loopt op zijn laatste benen, ook op 10 januari grijpt de schemering nog vroeg de macht. We zetten koers naar Reningelst, voor de kers op de  taart. Zal aan de gewekte verwachtingen worden voldaan? Tribuneklanten is wel erg overtuigd geweest in zijn praatjes vooraf. Hij hoeft geen maatregelen te vrezen, want de verwachtingen worden volledig waargemaakt. Het veld blijkt de perfecte afsluiter van een dagje oude voetbaldromen najagen. Een veld aan de voet van een heuvel, omringd door tientallen geschilderde reclameborden, de één nog mooier dan de ander. Een schots en scheef tribunetje, tegenwoordig gebruikt als hooiopslag voor de koeien die in de zomer het hoofdveld bevolken. Grootse kneuterigheid. Hier is ooit genoten van het pure voetbal. En vandaag gebeurt dat nog één keer.19 reningelst

20 reningelst

21 reningelst

22 reningelst

23 reningelst

24 reningelst

25 reningelstEen dag als deze draait uiteindelijk om liefde voor de bal en alles wat daarbij hoort. ’s Avonds bezoeken we vlak over de grens in Frankrijk nog een wedstrijd van profclub Lille. Tegen Caen. Buiten de indrukwekkende minuut stilte in het kader van ‘Je Suis Charlie’ belichaamt die wedstrijd alles wat we niet willen zien. Een kille arena met lauw publiek, ijdele voetballers, een tamme wedstrijd en een stadionplein dat tien minuten na het laatste fluitsignaal zo goed als leeg is. Het kan onze dag niet verpesten, die was daarvoor te memorabel. Op de terugweg worden plannen gesmeed voor een volgende tocht langs velden vol verlangen.