Vanaf deze week wordt Het Staantribune Museum gevuld. Het eerste item is een Deens voetbalshirt van eind jaren tachtig. Voor mij persoonlijk een bijzonder shirt, want het is mijn allereerste. Als echte hoarder heb ik het nog altijd in mijn bezit.

Het WK 1986 is het eerste eindtoernooi dat ik redelijk bewust heb meegemaakt. Ik was toen zeven en voetbalde de sterren van de hemel bij NOAD, maar ik had nog nooit een voetbalwedstrijd op televisie gekeken. Ik kom niet uit een voetbalfamilie, dus Studio Sport werd thuis niet opgezet. Tijdens het WK in Mexico zag ik voor het eerst voetbalflitsen op tv en ik was meteen gefascineerd.


Alleen was er een probleem: Nederland deed niet mee, dus voor wie moest ik zijn? Kinderen zijn gloryhunters, dus ik koos het beste team en dat was Denemarken op dat moment. Denemarken had namelijk Uruguay met 6-1 verslagen en op tv was iedereen lyrisch over het Danish Dynamite. Dat de Denen in de laatste groepswedstrijd de Duitsers met 2-0 versloegen, was helemaal mooi. Ik had de juiste keuze gemaakt.

Helaas leek het dynamiet in de ronde erop uitgeblust. Spanje won met 5-1 van de Denen. Waarschijnlijk heb ik door die wedstrijd tot aan de dag van vandaag een hekel aan het Spaanse elftal. Ik switchte na de uitschakeling van Denemarken snel naar Argentinië en dat bleek een betere gok. De wereldtitel van Maradona en co. was zodoende ook een klein beetje mijn titel, maar toch ging mijn liefde voor het Deense elftal nooit over.

In 1988 was ik helemaal in to voetbal. Ik kocht een Panini-album en verzamelde alles wat met het aankomende EK te maken had. Mijn kamer hing ik helemaal vol met voetbalspullen. Ik maakte tekeningen, vooral van Denen die ik natekende van mijn Panini-plaatjes. Ivan Nielsen, Jesper Olsen en fuifnummer Troels Rasmussen hingen aan mijn muur. De Denen bakten er niets van in 1988 en ik maakte een slimme switch naar Nederland en won zodoende het EK.

Op het WK 1990 deed Denemarken niet eens mee, maar in dat jaar kreeg ik wel het Deense voetbalshirt. Mijn moeder ging op visite bij een vriendin van haar werk. Terwijl er beneden flink werd geroddeld, zat ik boven met Jurgen, de zoon van die vriendin. Hij was een jaar of vier ouder dan ik en had een eigen televisie en zelfs een videorecorder. Jurgen zette voor de gezelligheid de film Scarface op. Vooral van een scène waarin met een motorzaag een hoofd werd gescheiden van een romp, lag ik nog nachten wakker. Maar ik kreeg ook een mooi cadeau van Jurgen. Hij had namelijk een aantal voetbalshirts en eentje was van Denemarken. Hoe hij eraan is gekomen, weet ik niet meer. Destijds was het niet heel makkelijk om aan wat obscuurdere shirts te komen. Jurgen had ook wel iets met Denemarken gehad, maar na de blamage op het EK en het ontbreken op het WK, vond hij het team niets meer. Ik mocht het shirt daarom meenemen. Het was mijn eerste voetbalshirt en ik was zo trots als een aap met zeven lullen. Een paar jaar later was het groot genoeg voor mij en droeg ik het tijdens voetbaltrainingen. Tegenwoordig ligt het in een doos met andere shirtjes, die uiteraard helemaal achterin de kast stond.

Het Staantribune Museum is vanaf deze week geopend. De ene week wordt er iets vanuit de redactie van Staantribune in het museum gezet en de andere week mogen jullie als lezers wat aanleveren. Heb jij een bijzonder voorwerp met een leuk verhaal erbij? Stuur dan een mail mét foto van het item naar info@staantribune.nl en misschien komt je item wel in het museum.