Van donderdag 4 tot en met zondag 7 oktober organiseert Staantribune de tentoonstelling Shirts of Cult, more than just a football shirt. In aanloop naar dit evenement publiceren wij odes aan bijzondere tenues. Vandaag: Staantribuneredacteur Thomas Rensen over het shirt van Fiorentina.

Hoe raak je bevriend met elkaar in het eerste jaar van de universiteit? Simpel. Door naast elkaar te zitten, door dezelfde naam te hebben en door tijdens de saaie lessen Top 10-lijstjes te maken. Een Top 10 van Favoriete Spelers aller Tijden, een Top 10 Beste Keepers, een Top 10 Spelers met Thomas in de naam, een Top 10 Spelers ooit actief in de eredivisie en natuurlijk een Top 10 Favoriete Shirts.

En ook in de jaren na de universiteit maken mijn naamgenoot Thomas en ik eens per jaar zulke lijstjes. Als we in de trein zitten naar een wedstrijd in België of Duitsland komt er automatisch, vaak op de terugweg van ons dagtripje, een moment waarop we onze top 10 nog maar eens doornemen. Duitsland WK 1990, uiteraard. Een keepersshirt van Lev Yashin. River Plate (of Peru of Rayo Vallecano). Het Argentijnse thuisshirt, maar dan het liefst nog de hockeyvariant. Maar goed, het voetbalshirt mag er ook zijn. En dan komen we automatisch bij onze favoriete spits, Gabriel Batistuta.

Batistuta heb ik leren kennen dankzij Eurosport dat in de jaren negentig de Copa America uitzond. Batigol was daar al op zijn best en scoorde aan de lopende band. Eenmaal bij Fiorentina werd de magie van de spits alleen maar groter als we hem heel kort zagen tijdens Studio Italia. Iedereen keek naar het programma van Emile Schelvis om AC Milan te zien, mij ging het om dat prachtige paars van Fiorentina, met de naam van de spits net verborgen achter het lange haar. En dan ook nog eens een shirt met de mooiste sponsors, eerst 7Up en later Nintendo.

Tegenwoordig zit ik minder vaak naast mijn naamgenoot van de universiteit. We zitten niet meer in de schoolbanken en de groundhoptripjes zijn dankzij het gezinsleven ook wat naar de achtergrond verdrongen. Maar gelukkig hebben we Facebook en Twitter, waarbij we elkaar regelmatig attenderen op mooie foto’s van MotherSoccer, Staantribune of Old is Cool.

Laatst was het weer zover. Het bekende witte shirt van Fiorentina, met de swastika, kwam weer eens langs. Bijna gedachteloos tagde ik mijn oud-studiegenoot. “Dit is volgens mij de tiende keer dat we elkaar precies deze foto sturen. Blijft legendarisch.” Op naar de elfde keer.