Van donderdag 4 oktober tot en met zondag 7 oktober organiseert Staantribune de tentoonstelling Shirts of Cult, more than just a football shirt. In aanloop naar dit evenement publiceren wij odes aan bijzondere tenues. Vandaag: Staantribune-columnist Roel Cramer over het shirt van Argentinië.

Geen mooier voetbalattribuut dan het voetbalshirt. Identiteit verstopt in een stukje confectie. Dankzij het Oranje voetbalshirt is er geen Nederlander die zonder bijgedachten een oranje trui of T-shirt aan kan trekken. Zo sterk is de identificatie met het Nederlands Elftal.

Voor mij zijn er naast Nederland nog twee landen die in hun tricot het speciale gevoel van identiteit, pracht en karakter oproepen: Italië en Argentinië. Echte voetballanden met spelers doordrongen van passie, overlevingsdrang en stijl. Het blauwe Azzurri shirt kende haar ‘hoogtepunten’ in 1982, met de nationale vlag verwerkt in het stijlvolle kraagje, en in 2002 met het eigentijdse, super strakke en rekbare Kappa shirt dat op de catwalk niet zou misstaan.

Het broertje uit Zuid-Amerika, de meerderheid van de voetballers in de nationale ploeg van Argentinië draagt nog steeds een Italiaanse achternaam, verbindt de schoonheid van het shirt met het ultieme succes. De shirts van het WK 1978 en 1986 blijven onbetwiste pareltjes onder de voetbalshirts. Het zilverwit gecombineerd met hemelsblauw in verticale strepen, met het gele logo van de Argentijnse voetbalbond op de linkerborst.

Het shirt van het WK 1978 zal altijd herinneringen oproepen aan een in vreugde uitbarstende Kempes en de met bloed besmeurde versies van Luque en Tarantini. Bloed en vreugde zijn karakteristiek voor het Argentijnse voetbal. Net als in Italië telt in Argentinië alleen het resultaat.

Door toevoeging van een laagje vernis van tango, vernuft, romantiek en Latijnse hysterie is Argentinië een broedplaats voor absolute wereldsterren met Messi, Di Stéfano en natuurlijk Diego Armando Maradona. Waar Messi wordt gezien als een ingetogen Catalaan en Di Stéfano door zijn uiterlijk en gevoel voor politiek en business El Alemán (de Duitser) als bijnaam kreeg, wordt Diego gezien als een echte Argentijn.

Een straatvechter die, gehuld in het shirt met de wit blauwe banen, altijd tot het uiterste zal gaan. En de liefde was wederzijds. Nooit speelde Pluisje zo goed als in het shirt van La Albiceleste, met de winst van het WK in 1986 als absoluut hoogtepunt.

Het Argentijnse tricot van dat befaamde WK is door de grote vraag meerdere keren uitgebracht als retroshirt. De meeste retroversies zijn gemaakt van katoen. En meestal zonder Le Coq Sportif-logo. Desalniettemin roept het shirt zelfs voor niet-kenners gedachten op aan Diego Maradona die op de schouders gehesen, de wereldbeker kussend, over het veld wordt gedragen.

Sinds enkele jaren bezit ik, naast een aantal andere voetbalshirts, een retro uitgave van dit wereldberoemde voetbalshirt. Ieder trip gaat er minimaal één shirt mee. Zo ook op mijn reis twee jaar geleden naar het noorden van China en Noord-Korea. Na een nacht te zijn verbleven in de Noord-Chinese grensstad Dandong, vertrok ik de volgende middag samen met tien andere nieuwsgierige buitenlanders met de trein richting Pyongyang, de hoofdstad van Noord-Korea, voor een driedaagse trip.

Na een acht uur durende treinrit door kilometerslange goudgele korenvelden en op het eerste oog verlaten dorpen, kwamen wij aan het begin van de avond aan op bestemming. In het ‘buitenlanders’ hotel werd vervolgens gegeten, gezwommen en gezongen. En veel Noord-Koreaans bier gedronken tot in de vroege uurtjes.

Na een nachtrust van enkele uren, moesten wij ons de volgende morgen om acht uur melden bij de ingang van het hotel om vervolgens het drukke dagprogramma af te werken. Na één snelle blik naar buiten te hebben gericht bij het opstaan, bedacht ik me twee dingen: het zal zo te zien een hete nazomers dag worden en ik ben zojuist wakker geworden in Noord-Korea. Met een kater.

Het besef van de eerste gedachte zorgde ervoor dat ik het meegebrachte Argentinië voetbalshirt met korte mouwen uit mijn backpack pakte en aantrok, de rest van mijn kleding uitzocht en naar beneden snelde om op tijd bij de ingang te zijn. Aangezien vrijwel iedere andere deelnemer aan de Noord-Korea-tour een uiterst korte nacht had genoten, kreeg ik de eerste activiteit geen opmerkingen te horen over mijn voetbalshirt.

Bij aankomst aan de voet van het Mansu Hill Grand Monument, een heilig monument met twee gigantische bronzen beelden van de voormalig leiders van Noord-Korea Kim II-sung en Kim Jong-il, begon er bij de gids echter een lampje te branden. Het leek hem geen goed idee om met een shirt van een ander land de verplichte buiging voor de Grote Leiders te maken. Zeker gezien de tragische incidenten met Amerikaan Otto Warmbier eerder dat jaar. Tot op dat moment had ik hier echter geen seconde bij stilgestaan.

Aangezien ik geen ander shirt had meegenomen, werd ik gesommeerd om, ondanks de hitte, mijn jasje aan te trekken en te hopen dat geen van de bewakers het door zou hebben dat ik in een Argentijns voetbalshirt liep.

Gelukkig werd er geen alarm geslagen en kon ik na een diepe theatrale buiging in de traditie van El Diego nog even snel op de foto met de Grote Kleine Leiders. Gehuld in het shirt van de Grote Kleine Leider uit Buenos Aires.

Roel Cramer