In aanloop naar de Panini Ruilbeurs (zondag 15 juli, Café Engelenburgh in Utrecht) plaatsen wij dagelijks odes aan bijzondere Panini-plaatjes. Heb jij ook een favoriet voetbalplaatje? Stuur dan een stukje tekst over het waarom, plus een afbeelding naar: info@staantribune.nl. Het betreffende verzamelalbum maakt niet uit. Vandaag: Staantribune-redacteur Roberto Pennino over Sjaak Troost.

Mijn voetbalplaatjesmanie begon niet met Panini, maar met de Monty Gum-verzameling van het WK 1978. Als ik me niet vergis, bevatte ieder zakje vijf kartonnen kaartjes die je met lijm en kwast zelf op de juiste plek in het album moest plakken. Als bonus kreeg je een kauwgom bij elk zakje. De geur van dat plaksel en de smaak van die ‘gums’ kan ik nog steeds oproepen.

Vanaf het WK 1982 was het wél Panini dat de klok sloeg. Het ruilen van dubbele plaatjes was nog niet zo gemakkelijk omdat op mijn lagere school maar weinig andere jongens diezelfde verzamelwoede als ik hadden ontwikkeld. Niet zo vreemd vanwege de afwezigheid van Oranje in de collectie. Ik had tenminste het Italiaanse elftal nog om me mee te identificeren. Als je eindelijk iemand vond met een stapeltje ruilmateriaal was dit een behoorlijke big deal.

In 1988 was Nederland er eindelijk weer bij op een groot toernooi. En dat was ook meteen merkbaar. Ditmaal kon er op het schoolplein van mijn middelbare school flink met plaatjes worden gedeald en werden ‘Panini’ en ‘Pennino’ al snel onafscheidelijk. Het Euro ’88-album, met op de cover een leeg Olympiastadion en de mascotte Bernie, bevatte een apart gegeven. Wie het plaatje van Sjaak Troost voor het eerst zag, moest snel een tweede maal kijken. Zijn naam stond eronder maar wie het voetbal een beetje volgde kon het toch duidelijk zien: dit was zeker niet Sjaak Troost.

Wie het wel was? Ook dat was niet zo heel moeilijk: Michel van de Korput. Iemand had die twee simpelweg door elkaar gehaald. Nu was het in die tijd niet ongewoon dat, bij gebrek aan beter, het hoofd van een speler op een ander shirt werd gezet. Knip-en-plakwerk van een bedenkelijk niveau maar wel met het doel om het album beter te maken. Maar de verkeerde foto bij de spelersnaam, dat maakte het toch wel erg bont. Natuurlijk, ze waren allebei snordragend en bovendien ploegmaten geweest bij Feyenoord, maar daarmee hielden de overeenkomsten toch wel op. Later kon je alsnog via de post de correcte versie bestellen. Hetgeen het ‘foute plaatje’ tot een collector’s item maakte, maar curieus is het natuurlijk altijd gebleven.

Overigens neemt dat album van Euro ´88 nog om een andere reden een bijzondere plek in in mijn Panini-herinneringen. Op zondag 5 juni 1988 fietste ik vol verwachting naar stadion Kaalheide in Kerkrade, waar mijn favoriete club Roda JC het thuis opnam tegen het Nederlands elftal. Jazeker, het Oranje dat een week later in de tweede groepswedstrijd van Groep B moest aantreden tegen de Sovjet-Unie, zakte op weg naar West-Duitsland af naar Limburg voor een laatste EK-test. De wedstrijd werd met 4-1 door de mannen van Rinus Michels gewonnen. Niet Van Basten, maar Bosman stond nog in de basisopstelling. Een gebeurtenis na de wedstrijd is mij altijd bijgebleven. Te midden van drommen supporters met dezelfde intentie, probeerde ik zo dicht mogelijk bij de uitgang van het spelershome te komen. Dé vedette was natuurlijk Ruud Gullit. Iedereen wist wat hij in Italië voor elkaar had gekregen bij AC Milan: in zijn eerste Italiaanse seizoen won hij het landskampioenschap en had hij wereldsterren als Diego Maradona en Michel Platini meteen naar de kroon kunnen steken. Nadat onder meer John van ‘t Schip en lokale held Wilbert Suvrijn hun handtekening in mijn album hadden gezet, was het wachten op de grote jongens.

Maar toen gebeurde het: een hysterisch ogende vrouw probeerde met een vervaarlijk uitziende schaar een lok van Gullit’s beroemde rastakapsel af te knippen. Door een reflex van Ruud lukte dat net niet, maar de sfeer was verpest. Het was op slag onmogelijk geworden om nog handtekeningen te krijgen. De spelers haastten zich naar de bus en lieten ons teleurgesteld achter. Eenmaal thuis was er een schrale troost: ik had al met al zeven handtekeningen bij elkaar gebedeld. Een ervan was, u raadt het al, van Sjaak Troost. Op de verkeerde foto, dat dan weer wel.

Heb jij ook een favoriet Panini-plaatje? Stuur dan een stukje tekst over het waarom, plus een afbeelding naar: info@staantribune.nl. Het betreffende verzamelalbum maakt niet uit.

Panini Ruilbeurs
Datum: zondag 15 juli
Tijd: 14.00 uur tot 16.00 uur. Na de Ruilbeurs is de boekpresentatie van Pot 6 – Op bezoek bij de voetbaldwergen van Europa en daarna kun je de WK-finale kijken.
Locatie: Café Engelenburgh van oud-voetballer Joop van Maurik (onder meer Holland Sport, FC Utrecht), Aquamarijnlaan 15-a, Utrecht.
Toegang: gratis, net als de bitterballen!

Neem je dubbele plaatjes en verzamelalbums mee!