In aanloop naar de Panini Ruilbeurs (zondag 15 juli, Café Engelenburgh in Utrecht) plaatsen wij dagelijks odes aan bijzondere Panini-plaatjes. Heb jij ook een favoriet voetbalplaatje? Stuur dan een stukje tekst over het waarom, plus een afbeelding naar: info@staantribune.nl. Het betreffende verzamelalbum maakt niet uit. Vandaag: Redacteur Joris van de Wier over Michael Laudrup.

Een van de eerste voetballers waarvan ik fan was, was Michael Laudrup. Het WK 1986 was het eerste toernooi dat ik zag, al waren het maar flarden. Ik was toen pas zeven en meer geïnteresseerd in zelf op straat voetballen dan het op tv kijken. Maar een van de wedstrijden die ik mij goed kan herinneren is Denemarken – Uruguay. De Denen wonnen met 6-1 en ik was op slag fan. Preben Elkjær Larsen, Jesper Olsen, Frank Arnesen, Søren Lerby, een topploeg hadden ze met Michael Laudrup als het juweel op de kroon. Ze hadden ook prachtige shirts gemaakt door Hummel en met de bijnaam ‘Danish Dynamite’ was niets mis.

Nadat zij werden uitgeschakeld op het WK werd ik voor Argentinië en Maradona, maar voor het EK 1988 was ik weer voor de Denen. Voor dat toernooi kocht ik mijn eerste Panini-album. Als ik dubbele had, probeerde ik die eerst te ruilen tegen plaatjes die ik nog niet had. Lukte dat niet, dan ging ik mijn dubbele Spanjaarden, Italianen en Duitsers ruilen tegen Denen die ik al had. Op een bepaald moment had ik acht keer Jesper Olsen en elf Jan Heintze’s, maar dat maakte mij niets uit. Er waren drie Deense plaatjes die ik heel graag wilde hebben: het logo van de Deense voetbalbond, Bernie in een Deens tenue en natuurlijk Michael Laudrup (die je hierboven ziet). Die plakte ik op de zijkant van mijn kast en daardoor was ik helemaal klaar voor het toernooi.

De Denen vielen tegen op het EK. Er werd met 2-3 verloren van de Spanjaarden waarna zowel de Duitsers als de Italianen met 0-2 te sterk waren. Ondertussen was ik alweer voor Nederland geworden, maar toch was het balen. In 1992 werd Denemarken verrassend Europees kampioen, maar het deed mij niet zo heel veel. Ik baalde van de nederlaag in de halve finale en mijn held Michael Laudrup deed niet mee. Denemarken had ook niet meer het swingende van de jaren tachtig.

Ik volgde Laudrup bij Barcelona en Real Madrid en was blij dat hij aan het eind van zijn carrière besloot om in Nederland bij Ajax te komen spelen. In oktober 1997 was het Willem II – Ajax en daar op het veld stond hij in het Tilburse gras, mijn jeugdheld Michael Laudrup. Ik vervloekte hem even nadat hij het enige doelpunt van de wedstrijd maakte, maar als iemand het moest doen dan hij maar. Achteraf ben ik toch wel blij dat ik hem in ieder geval een keertje in het echt heb zien spelen.

Heb jij ook een favoriet Panini-plaatje? Stuur dan een stukje tekst over het waarom, plus een afbeelding naar: info@staantribune.nl. Het betreffende verzamelalbum maakt niet uit.

Panini Ruilbeurs
Datum: zondag 15 juli
Tijd: 14.00 uur tot 16.00 uur. Na de Ruilbeurs is de boekpresentatie van Pot 6 – Op bezoek bij de voetbaldwergen van Europa en daarna kun je de WK-finale kijken.
Locatie: Café Engelenburgh van oud-voetballer Joop van Maurik (onder meer Holland Sport, FC Utrecht), Aquamarijnlaan 15-a, Utrecht.
Toegang: gratis, net als de bitterballen!

Neem je dubbele plaatjes en verzamelalbums mee!