Het einde van de zomer van 2008 herinner ik me nog goed. Vitesse bezat een vrij magere selectie – waarmee ik niet alleen bedoel dat Theo Janssen naar FC Twente was vertrokken. Sportief was het gewoon karig en het Ernumse cynisme werd al volop losgelaten op de nieuwe groep. Selectie? Een bij elkaar geraapt zooitje afdankertjes! Ja, natuurlijk was het mooi dat Nicky Hofs terugkeerde op het oude nest, maar Nicky was vooral een versterking voor de Korenmarkt, het Arnhemse uitgaansplein waar je onbekende mannen niet te lang moet aankijken. Naar verluid maakte Hofs van hetzelfde dieet gebruik als Theo Janssen: het roken van een pakje per dag. Het nicotinedieet.

Naast Hofs haalde Vitesse Rogier Molhoek, direct afgeserveerd als een ‘meevoetballer’ die de kar niet ging trekken. Nieuwe spits Niklas Tarvajärvi, een potige, door Heerenveen afgedankte Finse ‘judoka’, werd al direct gewogen en te zwaar bevonden. De hoop dat we met Vitesse ooit nog zouden terugkeren op het niveau dat tijdens het tijdperk van Karel Aalbers werd aangetikt, was definitief vervlogen. Alleen het veel bekritiseerde (want zogenaamd sfeerloze) GelreDome herinnerde nog aan de tijd dat Vitesse brutaal tegen de top aanschurkte.  

Daarom waren we hier in Arnhem zo blij met dat mysterieuze, net voor de competitiestart opgedoken persbericht: Vitesse trekt hoogvlieger aan! De welkome versterking zou vlak voor de eerste thuiswedstrijd van het seizoen, tegen Groningen, worden gepresenteerd. Een vreemde gang van zaken. Op het veld, in de middencirkel, wordt doorgaans afscheid genomen van spelers, maar ze worden er nooit gepresenteerd. Die middencirkel moet je eerst verdienen. Dat geheimzinnige gedoe paste wel bij Vitesse, FC Hollywood aan de Rijn. Een bijnaam die eerst werd bestreden, maar toen plots weer omarmd.  Want Hollywood, dat was entertainment en entertainment trok – in theorie – publiek. Betekende dit dat de vuile was voortaan buiten werd gehangen? Een verhaal over gestolen onderbroeken lekte volgens Vitesse ‘zeker niet expres’ uit.

Enfin. Een hoogvlieger voor een laagvlieger. Maar wie was de hoogvlieger? ‘We’ speculeerden er op los. Vermoedelijk ging het om de man die ooit – in een opwelling – via een grensrechter solliciteerde voor een plek in de Lazio Roma-selectie: de toen werkeloze Kenneth Perez. Een vriend, die regelmatig ‘boodschappenlijstjes’ naar Vitesse mailde, wist zeker dat een van zijn tips eindelijk eens werd opgevolgd.  “Beste Meneer Van Hintum (toenmalig technisch directeur, red.)… Tip: geef Edgar Davids een contract!”

Toen uitlekte dat de hoogvlieger geen speler, maar een vogel was  – ‘een schijtlijster!’ – voelde iedereen met een geelzwart hert zich blij gemaakt met een dode mus. Kutclub: supporters onder valse voorwendselen seizoenkaarten aansmeren… Natuurlijk werden we er niet echt ingeluisd en bedoelde Marc van Hintum het vast goed. Het cadeau – de vogel – was het probleem ook niet, maar de manier waarop. Wij voelden ons als een vrouw die rekende op een ring, maar…

Leren van de communicatiemisser deed Vitesse niet: een paar jaar later werd de Georgische Mister Bean, Merab Jordania alias De Vingerkapper, gepresenteerd als een nieuwe Karel Aalbers, een man met duiten en een droom, terwijl hij niet meer bleek te zijn dan een boodschappenjongen.

Enfin. Van Hintum liet de adelaar in het clublogo letterlijk uitbroeden, geïnspireerd door Benfica, waar een arend het publiek opwarmde door voor de aftrap een rondje langs de tribunes te vliegen. Die vogel ‘bestelde’ Van Hintum bij Gerard van den Brink, een valkenier die op dat moment helemaal geen zak om voetbal gaf.

In Staantribune 16 (te bestellen in de webshop) lees je een interview met de (Bird)man achter de ‘schijtlijster’, die anno 2017 is uitgegroeid tot een geliefd clubicoon. 

Illustratie: Jeroen Bouland