batistuta
Het was meer dan een aanmoediging. Het was een gedicht, een ode, gezongen door de Fiorentina-supporters in de jaren negentig, voor hun held, Gabriel Omar Batistuta.

‘Mi diverto solo se vedo segnar’ Batistuta. Corri alla bandierina, bomber della Fiorentina.’

(‘Ik geniet alleen als ik Batistuta zie scoren. Ren naar de cornervlag, bomber van Fiorentina.’)

Sommige voetballers zijn bij leven al een legende, maar het zijn en blijven gewone stervelingen, met een lichaam dat net als dat van ieder ander onderhevig is aan slijtage en andere ongemakken. De echte voetballiefhebbers zijn zich daar weer eens goed van bewust, na de onheilstijding dat de ooit zo krachtige, als uit het hardste graniet gehouwen, Gabriel Omar Batistuta, nu strompelend door het leven gaat en zelfs heel even overwogen heeft zijn beide benen te laten amputeren, omdat de bijna pijn ondraaglijk was.

Zeker in Italië is het nieuws ingeslagen als een bom. Vooral in Florence en Rome, bij Fiorentina en AS Roma. Niet zo vreemd, want juist bij deze clubs vierde de Argentijnse spits zijn grootste triomfen als voetballer, meer dan een decennium lang, in de jaren negentig. Uiteindelijk holde hij in Italië tweehonderd keer naar de cornervlag, na evenveel doelpunten, om daar voor de fans met zijn handen een denkbeeldig geweer leeg te schieten. Maar dat hollen, dat kan hij nu niet meer.

Het zijn vooral de clubartsen die het lichaam van Batistuta compleet naar de knoppen hebben geholpen, zeggen sommige fans. Door hem, als hij geblesseerd was, steeds maar weer te injecteren. Tegen de pijn, maar vooral om de duur van de blessure te bekorten. “Dat krijg je ervan als je je spieren met die troep laat behandelen, alleen maar om te kunnen spelen”’, is het harde commentaar van supporter Gian Paolo Borsellino . “Gedwongen door de clubs die spelers alleen maar zien als gladiatoren. ”

Batistuta-lage resolutie (met 'Fiorentina' erbij)Verder regent het vooral uiterst droevige reacties op de verschillende social media, alsof het een rouwadvertentie betreft en Batistuta binnenkort ter aarde zal worden besteld. Het geeft alleen maar aan hoezeer de midvoor met de lange haren talloze mensen tijdens zijn loopbaan in vervoering heeft gebracht, in het hart heeft geraakt. Als voetballer, maar ook als zachtaardig, vriendelijk en beleefd mens.

“Hij was meedogenloos, vooral met rechts, vooral met een schot in de linkerbovenhoek. Alleen voor de keeper was het negen van de tien keer raak”, zegt Massimiliano Stefanini, Fiorentina-supporter in hart en nieren, op Facebook. “Niet dat hij meteen zo goed was hoor. Ik herinner me nog zijn debuut in 1991, uit bij Juventus. Echt handig vond ik hem toen niet. Maar ik heb hem in de loop der jaren zien uitgroeien tot een van de weinige complete aanvallers die ik ooit heb zien spelen: schoten met rechts, schoten met links, kopballen, vrije trappen, strafschoppen. Hij was sterk en hij was snel. Ik heb echt heimwee naar de Serie A van toen, toen we nog de mooiste en de zwaarste competitie ter wereld hadden.”

“Batistuta was niet een spits, het was dé spits’’, schrijft Gianni Bellantuono. ,,Ik ben geen supporter van Fiorentina en ik ben geen supporter van Roma, maar ik raakte elke keer in extase als ik hem zag scoren. Een complete voetballer. Als ik als kind meedeed aan een partijtje, fantaseerde ik altijd dat ik Batistuta was.”

“Wat was er nou mooier dan hem te zien spelen in het Stadio Olimpico?”, jubelt AS Roma-fan Francesco Cesaroni Cico. “Met die machtige benen, dat sterke lijf. Fysiek altijd op en top. Altijd glimlachend en altijd de curva groetend. Il Re Leone, Koning Leeuw!”

De eerste herinnering van Nicola Guglielmi aan Batistuta is die van een vriendelijk mens: “De eerste keer dat ik hem zag moest ik om hem lachen. Terwijl hij uit de spelersbus stapte, riep mijn oom ‘hup Dainelli’. Batistuta stak zijn duim op, stapte de bus weer in, draaide zich om, stapte opnieuw uit en zei ‘Gabriel is de naam’. Prachtig, ook al heeft hij mij als interista, als supporter van Inter, vaak laten lijden toen hij bij de tegenstander speelde.”

Dat respect van de tifosi van andere clubs, klinkt door in veel commentaren. “Ik bewonderde Batigol zo, dat ik als kind een shirtje van hem vroeg met Kerstmis. En ik ben Juventino in hart en nieren!”, zegt Gianluca Marino.

Maar het mooiste eerbetoon van iemand uit het ‘vijandelijke kamp’, is wellicht van de Milanese journalist Enrico Bonifaci, die op de website ‘DNAMilan, in zijn rubriek ‘Nemici storici’, ‘historische vijanden’, zijn bewondering voor Batistuta niet onder stoelen of banken steekt: “Het is 16 uur 07 op 26 september 1998, in San Siro staat Milan twee goals achter tegen Fiorentina. Scheidsrechter Braschi heeft zojuist een indirecte vrijetrap gegeven aan Fiorentina. […] Er hangt een vreemde stilte in het stadion, terwijl Batigol een aanloop neemt. Het doel is misschien drie, vier meter van hem af en er staat een ware muur van rossoneri. Manuel Rui Costa streelt de bal zachtjes naar de rechter van Gabriel die hem, als met een slopershamer, met een vernietigende kracht raakt. De bliksem van leer, de sliding van George Weah ontwijkend, vliegt een paar millimeter langs het linker oor van Bruno N’Gotty, waardoor je het gevoel krijgt dat hij hem had kunnen verpulveren, en slaat langs de versteende Lehmann met zulk geweld in onder de lat, dat je even vreest dat de palen uit de grond zullen vliegen. Batistuta heeft zijn hattrick.”

Waarna hij naar de cornervlag rende.

Andrea di Monaco

Italië-correspondent Staantribune

Foto: Facebook Gabriel Omar Batistuta