Hij zweette als een otter en zijn hart sloeg op hol: “Mijn handpalmen waren drijfnat en ik stond zo strak als een snaar.” Deze keer gebeurde het niet, maar bij andere gelegenheden kon zijn lichaam hem volledig in de steek laten. Hij had zelfs al eens moeten overgeven voor een belangrijke wedstrijd. Dat is de bezetenheid die we kennen van de trainer Pep Guardiola, maar ook als jochie op het veld van Camp Nou kon hij zichzelf een hoge druk opleggen. Vandaag precies 25 jaar geleden maakte de 19-jarige middenvelder zijn competitiedebuut voor de Catalaanse grootmacht. Nog onwetend wat voor invloedrijk figuur hij later zou worden in de clubhistorie van FC Barcelona.

Niemand heeft meer invloed gehad op Guardiola dan de man die hem zijn debuut gunde tegen Cádiz, Johan Cruijff. Hij was de trainer onder wie Pep het langste speelde (zes jaar) en de oefenmeester met wie hij de meeste raakvlakken had en voor wie hij het meeste respect voelde. Omgekeerd was de jonge Pep de voetballer naar wie El Salvador altijd had gezocht. Een speler die voor de verdediging de lakens kan uitdelen, de man waar het voetbal begint.


Pep maakte zijn competitiedebuut in een elftal met Zubizarreta, Nando, Alexanco, Eusebio, Serna, Bakero, Goiko, Laudrup, Salinas en Txiki Begiristain. Guardiola werd later de aanvoerder van dit alom geroemde Dream Team en werd met zijn passing de dirigent van het elftal

Elk nadeel heb z’n voordeel
Pep had een groot makke, hij was namelijk zo smal dat mensen bij windkracht zes al hun hart vasthielden. “Guardiola moest slim zijn”, zei Cruijff hierover later. “Hij had in die tijd geen andere keus. Hij leek wel wat op mij. Je moet een heleboel techniek hebben, de bal snel laten gaan, een botsing vermijden. En voor dat alles moet je een goede kijk hebben. Het is een domino-effect. Je krijgt al gauw een scherp oog voor details, voor de posities van spelers. Je kunt dit toepassen wanneer je speler bent, maar ook als je trainer bent. Guardiola leerde dat dankzij zijn lichaamsbouw en hij had geluk een trainer te hebben die hetzelfde had meegemaakt.”14710716895_c66ee1f466_k
Louis van Gaal werd in 1997 aangesteld als trainer van een vrij ‘oud’ Barcelona, waar het gebruikelijk was om de man met de meeste ervaring de band te geven. “Pep had weliswaar de Europa Cup gewonnen, maar miste vanwege zijn postuur de fysieke uitstraling van een aanvoerder”, blikt de huidige trainer van Manchester United terug in de biografie van de Catalaan. “Zodra Guardiola echter zijn mond opendeed was hij de aanvoerder die ongeremd zijn mening kenbaar maakte aan zijn medespelers en aan mij, die durf en visie had en die direct namens de spelers mocht spreken. Het imponeerde me dat hij op 26-jarige leeftijd al zo ver was. Hij was een geboren aanvoerder, aan wie je al snel kon zien dat hij een toptrainer in de dop was.”

3573430974_bc74cd564b_o
In 2001 maakte Guardiola op een emotionele persconferentie bekend dat hij en zijn geliefde Barcelona uit elkaar gingen. “Ik ben hier gekomen zonder een cent en ik ga weg als een vader. Ik ben er trots op dat ik hier groot ben geworden, maar ik wil een nieuwe competitie, nieuwe culturen, nieuwe ploeggenoten en nieuwe tegenstanders leren kennen. Dat heeft de doorslag gegeven in mijn overwegingen.” Hij vertrok met een Europa Cup I en II in zijn achterzak naar de Serie A om voor Brescia en later AS Roma te gaan spelen. Ook kwam hij nog in actie in Qatar en Mexico, waar hij zijn loopbaan afsloot.

Als trainer van FC Barcelona wist Guardiola later de wereld te veroveren met combinatievoetbal waar het Dream Team van Cruijff zijn vingers bij af zou likken. Hij pakte met Barça twee keer de Europa Cup I en kreeg in 2012 een groots vaarwel van het Catalaanse publiek in ‘zijn’ Camp Nou. Vier jaar perfectionisme, tot aan het bezetene toe, maakt dat er weinig tijd is om te genieten: “Je leert van van een nederlaag tien keer zo veel. Een overwinning is goed voor tien minuten tevredenheid, maar het maakt je uiteindelijk alleen maar dommer.”

Foto’s: Jacinta lluch Valero & Pimkie