In de rubriek ‘De Groundhop’ plaatsen wij – de naam zegt het al – groundhopverhalen van Staantribune-volgers. Heb jij, net als Merijn Slagter, een leuke trip in het buitenland gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.

Nadat met een aantal vrienden het idee was ontstaan om een goede citytrip te maken, werd de knoop een aantal maanden geleden doorgehakt. Plaats van bestemming was de Poolse stad Kraków. Nu ben ik geen doorgewinterde groundhopper, maar ik keek wel meteen even of we in deze stad een voetbalwedstrijd konden bezoeken. Toen het programma in de Ekstraklasa, de Poolse eredivisie, werd bekendgemaakt, waande ik me dolgelukkig. Met Wisla Kraków – Cracovia Kraków stond er een heuse stadsderby op het programma, een duel dat ook wel bekendstaat als de Holy War. En dat hebben we geweten.

De haat tussen die beide supportersgroepen naar elkaar toe hebben zit zó ontzettend diep, dat ons dat tijdens de wedstrijd geen moment is ontgaan. Supporters van Cracovia werden tijdens dit duel voor de zekerheid volledig geweerd, omdat de derby vorig seizoen compleet uit de hand was gelopen. Van generatie op generatie geven supporters van beide clubs sinds oudsher – het zijn de oudste clubs van Polen – aan elkaar door dat supporters van de andere kant de grootste vijanden in het leven zijn, maar beide supportersgroepen eisen de stad op. En dat gaat niet in een bepaald gezonde harmonie. Gevechten tussen beide supportersgroepen en de politie vallen dan ook onder de waan van alledag in Kraków.

Tattoo
Een dag voor de derby raakte ik op het terras in gesprek met een Wisla-aanhanger, die ons mededeelde dat onze plekken aan de lange zijde van het Miejski-stadion veilig waren. Als toerist tussen de harde kern zitten wordt sterk afgeraden. Er zijn – gewoon omdat het toeristen waren – al eens fans neergestoken, die dachten dat hier weinig kwaad in schuilde, zo legde hij uit. Dat er tijdens duels tussen Wisla en Cracovia doden vallen, is ook meer regel dan uitzondering. Het typeert de bloedfanatieke en beruchte harde kern van Wisla in een notendop. Toen ik deze getatoeëerde Wisla-aanhanger vroeg waar zijn Wisla-tattoo zat, keek hij eerst voorzichtig om zich heen. “Als ik het logo van Wisla op m’n arm tatoeëer, hakken Cracovia-fans mijn arm eraf”, fluisterde hij me toe.

Spandoeken, fakkels en rookbommen
Op de speeldag zelf liepen we met z’n zessen naar het stadion en was de sfeer goed. De kaarten voor het duel hadden we twee dagen eerder al kunnen regelen. Bij Poolse duels kun je als toerist met een paspoort naar de ticketbalie en kaarten op naam halen. En dus hadden we de garantie dat we erbij waren. We nestelden ons met een halve liter bier op de tribune en trokken de conclusie dat er geen Wisla-fan was zonder clubsjaal.

Op dat moment, ruim een half uur voor aanvang, zat het vak met de harde kern van Wisla – pal rechts van ons – al nagenoeg vol, veelal met gemaskerde mannen. Vanaf het moment dat ze schreeuwden, zijn ze niet meer opgehouden. En als ze wel even stil waren, vonden er gigantische sfeeracties plaats met spandoeken, fakkels en rookbommen. Ook opvallend: waar we in Nederland gewend zijn dat grote spandoeken slechts bij aanvang flink worden uitgerold, vond ditzelfde ritueel bij Wisla ook gewoon tijdens de wedstrijd plaats.

Eén front
Hoewel Wisla op voorhand al werd aangemerkt als dé favoriet voor de winst, was het optreden van de voormalige club van Robert Maaskant voor rust ronduit beroerd. Cracovia voetbalde rustiger en leek totaal niet onder de indruk van de Wisla-aanhang. Ze kwamen dan ook terecht op 0-1. De tien seconden die volgden bleken achteraf het enige moment dat het Miejski-stadion even stil was, maar daarna ging iedereen weer als één front achter de ploeg staan. Na rust sorteerde dat in het gewenste effect. Laat in de wedstrijd wist Wisla die steun pas te belonen, pas nadat Cracovia-speler Kamil Pestka rood had gezien. Wisla-spits Carlitos scoorde in de tachtigste en negenentachtigste minuut en dat bracht een oor-ver-do-vend lawaai teweeg. Als je sfeeracties en spreekkoren van Nederlandse ploegen gewend bent, was dit een ware moordaanslag op je trommelvliezen. Wij leken de enige fans te zijn die niet enthousiast met een Wisla-sjaaltje wapperden. Zelfs kinderen van een jaar of zes schreeuwden alle Wisla-liederen mee tot hun stem schor uitsloeg. Wát een beeld, wát een ervaring!

Zakkenrollers
Na het laatste fluitsignaal vielen spelers en fans van Wisla bij elkaar in de armen alsof hun club zojuist de landstitel had gewonnen. Huilende mannen, uitzinnige fans en niet in de laatste plaats de winnende ploeg zelf vierde het feest mee. Op de muziek van Andrea Bocelli’s Time To Say Goodbye) nam de ploeg ter overstaan van Wisla’s harde kern afscheid van het publiek. Cracovia was al lang en breed daarvoor teleurgesteld afgedropen. Door de winst leken we zonder problemen weer onze weg te kunnen vervolgen, maar steeds meer blikken onze kant op buiten het stadion leerden sommige Wisla-aanhangers dat wij weleens toeristen konden zijn. We waren voortdurend op onze hoede en probeerden aansluiting te vinden met andere onschuldige supporters zodat we niet alleen liepen en ons niets kon overkomen. We ontsnapten aan een aantal opzichtige zakkenrollers in de drukte, maar konden eenmaal terug in het centrum weer veilig onze weg vervolgen.

Wat was dit een avontuur. Wisla-fans zijn onmiskenbaar bereid om voor hun club te sterven, dat wordt duidelijk op de manier zoals zij achter hun team staan en voetbal beleven. Het spel van hun favoriete ploeg was namelijk niet om aan te gluren, maar de support vergoedde alles. Mede dat maakte dit toch tot een fantastische ervaring. Als toerist moet je echter voortdurend op je hoede zijn. Toch zijn mijn vrienden en ik blij dat we deze derby hebben kunnen afvinken, dit vergeet ik mijn leven lang niet meer. Diverse berichtjes van groundhoppers die ik via Twitter ken (“Ben jij bij de Holy War geweest? Jaloers!”) bevestigden dat beeld. Dat zal wel weer even wennen zijn als ik mijn vaste plek bij FC Groningen weer inneem.

Merijn Slagter

Heb jij, net als Staantribune-volger Merijn Slagter, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.