De hele maand mei is het Groundhopmaand. Heb jij net als Staantribune-volger Gideon van der Staaij een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Gisteren verscheen deel 1 van deze groundhop. Gideon van der Staaij bezocht het duel van Juventus dat het in het eigen stadion opnam tegen Udinese. De blikvanger: Moise Kean uit het nabijgelegen Vercelli. Precies die stad is het vervolg van Van der Staaij’s groundhop. Pro Vercelli, waar veel Italiaanse voetbalhistorie werd geboren en waar zeven landstitels staan, speelt tegenwoordig in de Serie C. Vergane glorie, maar tegelijkertijd pure cult. De tussenstand tussen het grote Juve en ‘vergeten’ Vercelli: 3-2 in het voordeel van De Oude Dame uit Turijn.

‘Sant’Eusebio behoedt ons’

Vercelli is een Italiaanse stad waar mijn hart sneller van gaat kloppen. Mede vanwege de lokale trots: Pro Vercelli, zevenvoudig landskampioen in vroeger tijden en uitvinder van het pure Italiaanse voetbal. Geroemd vanwege jeugdopleiding en traditie. En tegelijkertijd is het allemaal vergane glorie. Lokale trots is vandaag de dag wellicht zelfs iets teveel gezegd. Er zitten slechts circa duizend supporters in het stadion die de thuiswedstrijden in de Serie C nog bezoeken. “Maar iedereen die nu in het stadion zit, is wel een ware supporter. Met hart en ziel”, zegt Gianluca, voorzitter van de supportersvereniging Forsa Pro, verbeten en strijdvaardig. “Mochten we ooit afdalen naar de Serie D of naar de Excellenza zal Sant’Eusebio (de lokale beschermheilige, red.) ons behoeden. Die supporters zullen er gewoon zijn, net als mijn vader en ik.” Hij klinkt stellig en overtuigend en ik geloof hem op zijn woord.

Boven het Silvio Piola Stadion – dat oorspronkelijk bij de opening in 1929 Stadio Robbiano heette – dwarrelen kalmpjes een paar parachutespringers naar beneden in de warme vroege voorjaarszon. Het is tekenend voor de sfeer in het stadion vandaag: een vleugje wedstrijdspanning, maar overwegend relaxed. Prettige sfeer.

In Vercelli draaien ze voor de aftrap goede muziek: Bruce Springsteen (Born to Run), David Bowie (Heroes), Pet Shop Boys (West End Girls) en AC/DC (Thunderstruck). Dat is het halve werk. In het monumentale stadion smaakt calcio nog naar rockmuziek uit de jaren tachtig en negentig. De ware liefhebber en voetbalromanticus kan dat doorgaans meer waarderen dan het moderne stadiongebeuren. Voor de groundhopper is de omgeving van Vercelli bovendien een klein paradijs. Met historische stadions van Casale, Alessandria en Biellese in de buurt is het een goudmijn voor hoppers (#PrvJuv: 3-3). Het enige dat in het Silvio Piola Stadion ontbreekt, is bier (#PrvJuv: 3-4). Pro Vercelli ontbeert een drankvergunning. Excessen in het verleden liggen daar naar verluidt aan ten grondslag.

Bij Juventus staan de tribunes weliswaar dicht op het veld, maar in Vercelli is de wedstrijdbeleving dichterbij. Het pas gerenoveerde Silvio Piola Stadion ligt aan de rand van het centrum van het mooie provinciestadje. Je zult er nooit te laat komen. Onderweg daar naartoe loop je fans, spelers en trainers tegen het lijf die graag een praatje met je maken. Zo ontmoet ik deze dag Antonello Degiorgi. Hij is al jarenlang verbonden aan de club en met zijn grijze hipsterbaard de coolste keeperstrainer van heel Italia. Hij neemt rustig een moment voor een praatje en laat zich graag als cultheld fotograferen.

Antonello Degiogi met zijn grijze hipsterbaard.

Zoals la mama’ het bedoelde

We drinken bier in het bierstation van Al Barotto. Mensen doen daar wat de naam van het etablissement zegt: bier tanken. Je pakt je bier zelf uit de koelkast en Al houdt bij wie er wat drinkt. Op de namiddag serveert hij warme delicatessen, die door ‘mama’ zelf zijn gemaakt. De zaak hangt vol met voetbalsjaals uit heel Europa, achtergelaten door bezoekers en afkomstig van de tripjes die Al met vrienden maakt. Al is een warme gastheer; hij luistert goed en neemt ook deel aan het gesprek. Pro Vercelli is momenteel een lastig te doorgronden verhaal, vertelt hij ons. “Het is onduidelijk wat er na dit seizoen gaat gebeuren. De club staat te koop, of is misschien al verkocht. Wie het weet, mag het zeggen. Eigenlijk doet de ploeg het boven verwachting goed en moeten de verwachtingen vooral realistisch blijven. Het bereiken van de play-offs zou mooi zijn. Alle finalisten promoveren dit jaar vanwege de uitbreiding van Serie B komend seizoen. Dus wie weet, liggen daar kansen.”

Het bierstation van Al. Twee shawls van Toronto FC en Athletic de Bilbao hangen hier.

De mannen in de kroeg zijn het er wel mee eens. Ze zijn overwegend tevreden. Alleen de verloren derby tegen Novara van vorige week zit hen dwars. Verloren door een onterecht toegekende penalty in blessuretijd. “Heb je de beelden van de vermeende overtreding gezien?” vraagt een van de mannen aan mij. “Ja, ik heb ze gezien,” antwoord ik. “Het was geen penalty.” “Novara Merda”, roept iemand anders door de zaak.

Terug naar het stadion: je kunt er lekker in de hekken hangen, je hoort de spelers op het veld schreeuwen, strijden en afzien. Je ruikt het zweet en voelt de spanning. De spelers zijn bijna aan te raken. Als een bal over het hek gaat, gooi je hem rechtstreeks terug naar de speler, kijk je hem nog eens diep in de ogen aan en roep je in lokaal dialect: “Forsa Pro!” Je maakt deel uit van de strijd, je maakt deel uit van de gemeenschap.

Welkom bij het pure voetbal

De Curva Ovest van Pro en de Siena-tifosi in het uitvak zijn qua omvang weliswaar een fractie van de groepen in het Juventus-stadion, maar schreeuwen en zingen vandaag voor tien. Het geluid gaat lekker op en neer tussen beide zijden. Het schept een net wat meer authentieke voetbalsfeer dan bij Juve (#PrvJuv: 4-4). De tifosi zijn aan elkaar gewaagd. Net als beide ploegen op het veld.

De wedstrijd heeft twee gezichten. De eerste helft zien we een verrassend goed Pro Vercelli spelen dat met een 1-0 voorsprong de rust in gaat. Dat had gezien het overwicht en de kansen een ruimere voorsprong mogen zijn, maar het gebrek aan een afmaker voorin wreekt zich herhaaldelijk. Pro Vercelli mist zonder meer een Moise Kean (#PrvJuv 4-5; #doppietta). De tweede helft zijn de verhoudingen omgedraaid en maakt Siena het spel en ook de terechte gelijkmaker. De wedstrijd blijft spannend tot het eind.

Pro Vercelli kruipt in de slotfase door het oog van de naald en mag uiteindelijk blij zijn met het punt. Voor een neutrale toeschouwer was dit een boeiend potje Serie C-voetbal, voor de rest ergerlijk. Bij het verlaten van het stadion zien we dat de hele ploeg driftig in gesprek is met de in de hekken hangende Curva Ovest. Ze hebben na vier povere resultaten op rij duidelijk iets uit te leggen aan de harde kern. De trainer toont zich uiterst betrokken en gedreven en blijft druk gesticulerend een tijdje in gesprek met de supporters, die hem uiteindelijk met applaus weer laten gaan. Voetbal leeft in Vercelli, enkel op iets kleinere schaal dan in Turijn.

CR7 vs. Kapitein Zeppos

Voor kwalitatief goed Italiaans voetbal moet je tegenwoordig bij Juve zijn. De mannen van coach Massimiliano Allegri spelen uiterst effectief en solide voetbal waar een gedachte achter zit. En als je niets tegen modern voetbal hebt, is een bezoek aan de Allianz Arena absoluut aan te raden. Je zit goed, je ziet goed en alle voorzieningen zijn prima op orde. Een nadeel is dat je een stukje reizen naar het stadion. Daartegenover staan dan wel weer de wereldsterren, die in het ingespeelde teamverband het verschil maken, die je kunt aanschouwen.

In Vercelli is het tegenwoordig ‘klein maar fijn’. Het voetbal is rauwer, de sfeer is puurder, het resultaat is onvoorspelbaarder. Je staat er tussen de mensen en juicht met ze mee als Pro eens scoort en schreeuwt samen ‘cazzo’ bij teleurstellend resultaat. Je beleeft voetbal er minder anoniem dan in de grote stadions. Mensen maken een praatje met je en vragen zich af waarom je in hemelsnaam helemaal uit Nederland komt om Pro Vercelli te zien spelen. Dat doet die duizend diehards in Silvio Piola overigens goed, de wetenschap dat ze daar in Vercelli toch echt geen dwazen zijn. Het enige dat ontbreekt, is een spits. Maar de jonge spits uit de stad speelt tegenwoordig enkele kilometer verderop in het zwart-wit gestreepte shirt van Juventus.

Mijn conclusie: een nipte overwinning voor Juve. Mijn toevoeging: Antonello Degiorgi, de keeperstrainer van Pro Vercelli, is te volgen op Instagram. De cultheld voegt zich daarmee in het oneindige rijtje van voetballers, die ook gebruikmaken van dit medium – zoals CR7 van die ploeg uit Turijn. Met dat vergelijk in mijn achterhoofd, is het toch veel leuker dat Degiogi met zijn baard zit te ‘instagrammen’. Onlangs poseerde hij voor Kapitein Zeppos in Amsterdam. Kijk en oordeel zelf, dan laat ik de knikkers nog even in het putje liggen (#PrvJuv 5-5).

De hele maand mei is het Groundhopmaand. Heb jij net als Staantribune-volger Gideon van der Staaij een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.