Heb jij, net als Staantribune-volger Jordy van Helden, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.

Toen ik een jaar geleden jaar in het vliegtuig naar Barcelona stapte, kon ik niet vermoeden dat deze trip mij nog lang zou bijblijven. Samen met een paar collega’s had ik een aantal dagen vrij genomen om een weekje te genieten van de stad Barcelona. Natuurlijk wist ik wel dat die week de Champions League-return tussen FC Barcelona en PSG op het programma stond. Maar omdat de heenwedstrijd al met 4-0 was verloren door Barça, hechtte ik er niet veel waarde aan. Wel zouden we op donderdag het Barça-museum bezoeken, dus ik had er vrede mee om de wedstrijd een dag eerder links te laten liggen.

Na twee dagen de stad te hebben verkend, brak 8 maart  – vandaag precies een jaar geleden – aan. De dag van de wedstrijd. In de stad zagen we al de hele dag supporters van PSG lopen en naarmate de middag vorderde verzamelden zich ook de fans van Barça zich op verschillende pleinen. Hierdoor begon het bij mij toch een beetje te kriebelen. Al wandelend over de Ramblas keek ik voorzichtig om me heen of ik niet een winkeltje zag waar ik nog tickets voor de wedstrijd van die avond zou kunnen krijgen.

Om 17.00 uur besloot ik zo’n winkeltje binnen te lopen en tot mijn verbazing waren er nog kaarten verkrijgbaar voor de wedstrijd. Ik kocht, opvallend makkelijk, een kaartje voor bovenin het stadion. Het zou mijn eerste Champions League-wedstrijd worden. Niet gek om dan meteen met FC Barcelona te beginnen.

Van de Ramblas nam ik een taxi naar het stadion en rond 18.30 uur was ik bij het stadion om alvast wat sfeer te proeven. Snel een Barça-sjaaltje gekocht, zodat ik iets minder op een toerist leek die per ongeluk in een voetbalstadion was beland, wat natuurlijk wel min of meer het geval was. Rondom het stadion was het al gezellig druk en de kroegjes zaten aardig vol met Barça-supporters die aan het indrinken waren. Dit is wel nodig want in Spaanse voetbalstadions is het nuttigen en verkopen van alcohol verboden.

Van buitenaf gezien vond ik Camp Nou een stuk minder kolossaal lijkend dan ik me had ingebeeld. Ook de hoogte ervan viel me tegen. Passen hier nu echt 100.000 man in? Na wat kroegjes bezocht te hebben, besloot ik ruim vóór aanvang van de wedstrijd mijn plaats in het stadion op te zoeken. Eenmaal binnen was het wel degelijk adembenemend en spectaculair en genoot ik met volle teugen. Ik had een plaats bovenin, dichtbij de PSG-supporters die in groten getale waren gekomen. Maar ook de rest van het stadion zat zo goed als vol en na eerste fluitsignaal kon ik niet veel lege stoeltjes meer vinden.

Ik had een kaartje bovenin het stadion gekozen omdat het een van de minst dure – maar zeker niet goedkope – tickets waren en omdat ik dacht dat de strijd, na die 4-0 in Parijs, toch wel gelopen zou zijn. Een compleet verkeerde inschatting, zo bleek achteraf. Gelukkig zat ik wel dichtbij het doel waar in de tweede helft de goals van Barça vielen.

Het verloop van de wedstrijd kent iedereen wel. Zo niet, dan raad ik u aan om het nog terug te kijken op Youtube. Toen in de 60ste minuut de 3-1 viel, was ik allang blij dat ik tot dan toe een leuke wedstrijd had gezien. Wat er daarna gebeurde, kon eigenlijk niemand geloven. Na het laatste fluitsignaal barstte een ongelooflijk feest los. Mensen om me heen vielen elkaar in de armen, schreeuwden het uit van vreugde en sprongen alle kanten op. Een tachtigjarige man naast me kon zijn tranen niet in bedwang houden. De remontada was werkelijkheid geworden en dat werd gevierd.

Mensen die zeggen dat Barça geen echte supporters heeft en dat er alleen maar Japanse toeristen op de tribune zitten – die zelfs juichen voor een tegendoelpunt van de tegenpartij zonder dat ze er erg in hebben – hebben het niet bij het juiste eind. Er zitten zeker veel toeristen. Maar die avond was ik omringd door trotse Catalanen die al jaren naar het stadion komen en echt supporter zijn. Bij het gedag zeggen van de tachtigjarige man, pakte hij me nog vast en zei: “Nu heb ik alles wel gezien in het leven. Ik kan rustig sterven.”

Toen het stadion leeg stroomde en de kroegen vol, besloot ik ook Camp Nou te verlaten. Ik wilde mezelf begeven in de massa mensen buiten het stadion en het allemaal over me heen laten komen. Zo bleef ik nog een tijdje rond het stadion hangen om maar niets te missen van die avond en het feestgedruis.

De volgende dag in het Barça-museum was ik trots als Nederlander. Barça is een van de grootste clubs ter wereld, mede dankzij een aantal Nederlanders. Omdat de dag ervoor het onmogelijke was gebeurd, voelde ik me de koning te rijk toen we een rondleiding door het stadion kregen. De kleedkamers, de dug-outs, het gras en de perstribune mochten we allemaal bezoeken, steeds maar weer denkend aan de avond ervoor.

Toen ik na het bezoek aan het museum de kranten bekeek en de Nederlandse nieuwssites las, zag ik tot mijn verbazing dat bijna nergens stond hoe bijzonder deze prestatie was. Zinnen die vooral voorkwamen waren: “Schandelijke vertoning”, “ SG bestolen”, “Duitse wanprestatie” en “Aanfluiting voor het voetbal”. Ik had toch gisteren in het stadion een wonder meegemaakt? Iets wat ik misschien nooit meer zal zien in een voetbalstadion? En dat tijdens mijn allereerste Champions League-wedstrijd.

Na op mijn gemak alle beelden van de wedstrijd nog eens te hebben bekeken, kwam ik natuurlijk ook wel tot die conclusie. Maar ik ben heel blij dat ik die avond niet voor de televisie zat en in het stadion niks heb gemerkt – of willen merken – van de discutabele beslissingen van de scheidsrechters. Let wel: ik ben een groot voorstander van de videoref, want er zijn tegenwoordig te grote belangen in het voetbal. Toch ben ik blij dat een jaar geleden geen videoref bij Barça – PSG was. Dan had de technologie alles afgenomen wat op dat moment een groot wonder leek. Nu kan ik voor altijd zeggen: ik was erbij.

Heb jij, net als Staantribune-volger Jordy van Helden, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.