Heart of Midlothian – Hibernian 2-1

Nadat ik eind maart had besloten om Hearts te volgen, ging mijn focus in de weken erop richting de andere club uit Edinburgh: Hibernian, de club uit het oosten van de stad. Ik heb niets tegen de Hibees, maar na de nederlaag tegen Hearts stortte de hele boel daar in elkaar en het zou natuurlijk prachtig zijn voor mijn boek als de rivaal van Hearts ook zou degraderen. Het leek alleen heel onwaarschijnlijk. Op het moment dat de Relegation derby werd gespeeld, stond Hibs nog zevende. Op die plek stonden ze nog steeds toen de split was geweest, het moment waarop de bovenste zes en de onderste zes clubs een onderlinge competitie spelen. Maar langzaamaan zakte Hibernian steeds verder weg op de ranglijst. Het leek wel alsof Hibs in drijfzand was gestapt waar het maar niet uitkwam. Iedere week was ik weer blij als de Hibees verloren. De elfde plek kwam steeds dichterbij en daarmee mijn droom van de Edinburgh derby in de Championship.


Die elfde plek betekent sinds 2014 dat je als Premiershipclub play-offs moet spelen tegen een club uit de Championship om niet te degraderen. Hibs moest op die laatste speeldag tegen Kilmarnock, de directe rivaal om de elfde plek. BT Sport zou deze wedstrijd uitzenden en ik had mijn hele middag vrij gepland om dit te volgen. Helaas besloot Hibernian de camera’s te weigeren. Ik vervloekte de Hibees en gunde ze nu helemaal die play-offs.Voor het eerst volgde ik een Schotse wedstrijd op de radio. Het was bijna niet te doen, die spanning. Bij iedere aanval van Hibs kroop ik van angst als een bang vogeltje in elkaar. Maar toen Kris Boyd de 0-1 scoorde was die dikke spits voor even mijn held. Hibs kreeg nog veel kansen, maar het bleef 0-1 voor Kilmarnock waardoor Hibernian definitief elfde werd. Er was nu een kans dat Hibs zou degraderen en dat zou vier derby’s betekenen.

Ondanks dat Hibs in een dramatische vorm stak voordat ze de play-offs ingingen, waren ze wel favoriet. De degradatiewedstrijden waren zo in elkaar gezet, dat de Premiershipclub zwaar in het voordeel was. De clubs uit de Championship moesten elkaar namelijk eerst kapotspelen. In de eerste ronde nummer vier tegen drie. De winnaar moest dan twee wedstrijden spelen tegen de nummer twee van de Championship.Wie dat tweeluik won trad dan moegestreden aan tegen de nummer elf uit de Premiership. Daarnaast had de club die op het hoogste niveau speelde het thuisvoordeel in de tweede wedstrijd. De Schotse bond lijkt wat dat betreft wel wat op de KNVB als het op play-offs aankomt.

De tegenstander van Hibs was Hamilton Academical, een kleine club in een dodelijk saai LEGO-stadion onder de rook van Glasgow. Hamilton had twee loodzware wedstrijden tegen Falkirk in de benen. Dat was duidelijk te merken in de eerste wedstrijd, want Hibs won vrij makkelijk met 0-2. Allebei de doelpunten werden uitgerekend door Heartsfan Jason Cummings gemaakt. Ik zag de uitslag op mijn telefoon en baalde als een stekker, maar echt onverwacht was het niet.Toch besloot ik op zondag de laptop aan te slingeren voor de terugwedstrijd. Je weet het namelijk maar nooit. Na dertien minuten kwam Hamilton op 0-1 en de rest van de wedstrijd zat ik als een zombie naar het beeldscherm te kijken. Ik kon van de spanning niet eens wat drinken. Maar de stunt leek er nét niet in te zitten. Ondanks het overwicht van Hamilton, bleef het maar 0-1. Ondertussen kwam Tommy op mijn schoot vegeteren. Tevreden spinde hij, niet wetende door wat voor stresshel ik ging.

Langzaam begon ik mij mentaal op te maken voor vier wedstrijden tegen Hamilton. Op Tynecastle zou dat nog wel te doen zijn, maar twee keer naar dat oersaaie New Douglas Park leek mij erg zwaar. Het is een van de saaiste stadions van Schotland en trekt alle levensvreugde uit je. Ik troostte mij met de gedachte dat Hammy the Hamster een van de leukste mascottes van Schotland is. Maar ineens was hij daar, diep in de blessuretijd: Anthony Andreu. Zijn naam klinkt als die van een superheld uit een matige Franse actiefilm. De man die de Eiffeltoren redt enkele seconden voordat hij wordt opgeblazen. Nu deed hij iets nog heldhaftiger: de 0-2 scoren voor Hamilton. De Hibees in het stadion voelden de grond onder zich openen en keken rechtstreeks de hel in. Ik was ondertussen buiten zinnen van vreugde, sprong op en brulde tegen mijn beeldscherm met gebalde vuist en een opgezette ader in mijn nek. Tommy, die langzaam was weggedoezeld, viel verschrikt van mijn schoot en verstopte zich de rest van de middag onder de bank. Anthony Andreu, dat gaat de naam worden van mijn nog ongeboren zoon.Wat een absolute held.

Daarna was het lijden geblazen met dertig minuten verlenging, terwijl iedereen wist dat het penalty’s zouden worden. Ik durfde amper te kijken. Als ik Hearts niet was gaan volgen, was ik voor Hibs geweest. Hamilton is een club die mij weinig zegt, maar nu was ik zwaar voor de Accies. Vier Edinburgh derby’s, bovenop de wedstrijden tegen Rangers en de poëtische affiches tegen Queen of the South, het was bijna te mooi om waar te zijn. Normaal gebeuren dat soort dingen alleen in De Wondersloffen van Sjakie, maar dit keer dus ook in het echt. Hamilton won de allesbeslissende penaltyreeks namelijk en Hibs ging down. Uitgerekend Cummings miste de beslissende strafschop. Hij werd door verschillende Jambos ‘secret agent Cummings’ genoemd met de suggestie dat hij expres die strafschop had gemist. Het gevolg van die gemiste penalty was dat de Edinburgh derby voor het eerst niet op het hoogste niveau zou worden gespeeld. Na de wedstrijd stond ik te dansen in mijn kamer, terwijl mijn katten nog verder wegkroppen uit pure angst. Zij hadden nog nooit zoiets aritmisch gezien in hun leven.

Bij het uitkomen van de fixtures voor het nieuwe seizoen zocht ik als eerste de vier derby’s op.Tot mijn vreugde bleek de eerste thuiswedstrijd van Hearts meteen tegen Hibs te zijn. Ik wist dat het traditie was om altijd in augustus een derby te spelen. Dat het meteen de eerste wedstrijd op Tynecastle was, vond ik helemaal mooi. Het begin van het seizoen, met een trip naar Ibrox en daarna Hibs thuis, zou daarom voor de fans helemaal niet aanvoelen als spelen op het tweede niveau. Sowieso leefde het als nooit tevoren.Aan Heartszijde was de derby binnen tien minuten uitverkocht en ook de Hibees hadden er zin in, want vier dagen voor de wedstrijd hadden ook zij alle kaarten aan de man gebracht. De allereerste derby die niet op het hoogste niveau gespeeld zou worden, was stijf uitverkocht.

In de eerste weken van mijn verblijf sprak ik met enkele supporters van Hearts. Geen interviews of iets dergelijks, maar gewoon om een beter beeld te krijgen van de club. Zo was de eerste Jambo die ik ontmoette Willie Duncan, een journalist die zowat tegen het stadion aan woont. Vanuit zijn huiskamer zie je de façade van Tynecastle. Daar had ik nog liever gewoond, maar helaas waren daar geen appartementen te huur toen ik een woning zocht. Hij vertelde mij van alles over de club.Vooral over de donkere afgelopen twee seizoenen. De donderdag voor de derby sprak ik af met Lee, een Jambo die ik kende via Twitter.

We spraken af in Diggers, een pub niet ver van mijn huis. Het was de eerste keer dat ik haar in het echt zag. Het was een leuke avond en ik kreeg ontzettend veel te horen over Hearts. Daarnaast werd ik uitgenodigd voor een ontbijt op de zondagochtend. Het Derby Breakfast is een traditie in de vriendengroep van Lee en vindt altijd plaats voorafgaand aan de wedstrijd tegen Hibernian.Als Hearts thuis speelt, is het bij iemand in Gorgie te doen. Is Hibs de thuisclub is, dan vindt het ontbijt plaats in Leith. Ditmaal was het bij Iain, Callum en Lauren, drie Jambos die een paar honderd meter van mijn huis wonen. Schotten kennende zou het wel eens een drankgelag kunnen worden. Ik vroeg de volgende dag daarom aan Lee aan wat voor soort ontbijt ik moest denken. Ik kreeg de tip om vooraf goed te eten, dus het was wel duidelijk wat voor “ontbijt” het zou worden.

En inderdaad, het werd een boozefest. Ik had zelf drop en Amstel (samen met het al even smerige Heineken het enige Nederlandse bier dat hier in de supermarkt verkrijgbaar is) meegenomen. Rond tien uur zat ik al aan de alcohol en niet veel later stond ik, als een ware gloryhunter, Hearts- liedjes mee te zingen. Het was eigenlijk best gezellig, ondanks dat ik niemand kende buiten Lee. Het waren ook allemaal normale mensen, geen rare Neds of doorgesnoven hooligans. Al zou dat laatste wel leuker zijn voor het verhaal. Ik kwam zelfs nog in een politieke discussie terecht met Kirsty, de eerste Jambo die van plan is NO te gaan stemmen bij het onafhankelijkheidsreferendum. Opvallend trouwens dat voor de rest iedereen die ik tot nu toe had ontmoet YES gaat stemmen. Dat zie je ook terug in Gorgie, waar overal stickers zijn geplakt met YES en Schotse vlaggen hangen. Het blijft raar dat in de peilingen NO op voorsprong staat, want dat is helemaal niet terug te zien in het straatbeeld. H4 DSC09419

“Do you play korfbal?” Het was misschien wel de laatste vraag die ik had verwacht te krijgen in Schotland. Het werd mij gevraagd tijdens het Derby Breakfast. Ik was al een beetje in de olie, dus ik dacht dat mijn hersens wat dingen door elkaar aan het halen waren en dat ik het verkeerd had verstaan. Maar het bleek een echte vraag te zijn van een Schot die korfbal speelde en dankzij de sport al vaak in Nederland was geweest. Ik vertelde hem dat ik geen korfbal speelde of ooit had gespeeld.Wel kende ik korfballers en dat zei ik hem ook, maar dat was een beetje een rare opmerking. Zijn dubbele agenda om de sport te spelen waren de mixed teams. Hij, boven de 1.90m, vroeg mij, 1.74m, ook waarom Nederlanders allemaal zo lang zijn. Ik heb geen idee en vertelde daarom maar iets over de hormonen die wij in de zuivel flikkeren.

Na al dat vroege drankgelag was het tijd om naar het stadion te gaan. Een beetje licht in het hoofd kwam ik aan bij Tynecastle, maar ik had veel zin in de wedstrijd.Vandaag zou ik mijn vierde Edinburgh derby gaan bezoeken. De eerste was op Easter Road, waar ik toevallig in het uitvak zat met de Jambos. Het was een draak van een wedstrijd die in 1-1 eindigde. De twee die daarna kwamen waren wel heel mooi. De bekerfinale van 2012 is nog altijd een van de mooiste wedstrijden die ik ooit bezocht. Het is de meest legendarische Scottish Cup Final ooit. Pas de tweede ooit tussen beide clubs uit Edinburgh en allebei gewonnen door Hearts. Het was niet alleen pijnlijk voor de Hibs dat na 110 jaar weer eens de Scottish Cup had kunnen winnen, maar de grootte van de nederlaag maakte het extra zuur. Hearts won met 1-5 en het had makkelijk meer kunnen zijn. “You lucky bastards, it should have been ten”, is uitgegroeid tot een klassiek spreekkoor bij de Jambos.

Hearts v Hibs 5Het klopt ook, want Hibs was dramatisch die dag. Na vijftig minuten stond het al 1-4 en toen ging de voet van het gaspedaal. Nog altijd balen veel Jambos daarvan, want het was dé kans geweest om de recordoverwinning in de Edinburgh derby te pakken. Nu blijft die in handen van Hibs, dat in 1973 op Nieuwjaarsdag met 0-7 won op Tynecastle. Ik ben achteraf gezien zo blij dat ik naar deze finale ben gegaan, want die 1-5 is echt een heel groot ding hier. De meest legendarische derby ooit. Overal zie je Jambos het 1-5 gebaar maken. Er is zelfs een facebookpagina waarop foto’s staan van Jambos die hun wijsvinger opsteken met de ene hand en met de andere hand alle vijf de vingers. Dat doen ze voor het Vrijheidsbeeld, de piramides in Egypte, voor de Taj Mahal en nog tal van plekken. Al deze foto’s staan op de pagina ‘1-5 picture from home and around the world’. Op de pagina, maar ook op andere plekken, wordt de naam ‘Hibs’ vaak verbasterd tot H1b5. Ik zag vandaag mensen met ‘H1b5’ achter op hun shirt, maar ook ‘1-5’ en soms met de datum erbij: ’19.05.2012 1-5’.

Mijn derde Edinburgh derby was de ‘Relegation derby’ van een halfjaar eerder op Tynecastle, waardoor ik nu de Edinburgh derby in drie verschillende stadions heb gezien. Ik ben wel liefhebber van symboliek en koos daarom een seizoenkaart precies op dezelfde plek als waar ik in maart zat. Ik vond het een mooie plek en precies op dat stuk plastic is mijn plan ontstaan. Ik hoopte dat Hearts mijn naam op de stoel had geplakt, maar nog steeds zat daar een sticker met “Gordon G. Campbell”. Rouwmomentje. Maar er was ook een meevaller, want ik had dezelfde buren als vijf maanden eerder. Die waren verbaasd om mij weer te zien. Ik vertelde dat ik nu een seizoenkaart had van Hearts en dat ik het hele jaar in Gorgie zou wonen. Ik was zo gemarineerd door de alcohol dat ik voor de rest probeerde zo onopvallend mogelijk te doen.

H4 DSC09399De eerste helft was matig, denk ik. Liam Craig van Hibs miste een penalty en dat was het. Het was geen beste wedstrijd. De passie van de ‘Relegation derby’ ontbrak helaas.Wel werden er heel veel 1-5 gebaren richting het uitvak gemaakt. Pas in het laatste kwartier ging de wedstrijd helemaal los. Een snoeihard schot van Hearts- winger Sam Nicholson zorgde voor de 1-0. Een paar minuten later kreeg Hearts een penalty en Hibs een rode kaart. Prince Buaben, die nog voor Zeeburgia en Ajax heeft gespeeld, maakte de 2-0 en gefrustreerd verlieten veel Hibees het stadion al. Een wat raar uitziend mannetje bleef wel staan en tikte verwijfd op zijn pols waarmee hij wilde aangeven dat de fans van Hearts homoseksueel zijn, terwijl juist hij eruit zag alsof hij iedere vrijdagavond door een hele groep leernichten met snor en politiepet uit elkaar wordt getrokken in een darkroom. Hij miste daardoor de rode kaart voor Osman Sow van Hearts en de schitterende aansluitingstreffer van Farid El Alagui. Karma. Daarna ging hij de wedstrijd weer volgen, maar het bleef 2-1. Nog meer karma voor hem. Uit twee zware wedstrijden pakte Hearts zes punten. Een vliegende start noemen ze dat.

H4 DSC09403Na de wedstrijd werd ik uitgenodigd om in Diggers – officieel heet de pub The Athletic Arms, maar het wordt Diggers genoemd omdat vroeger grafdelvers die de hele dag op de twee naastgelegen kerkhoven hadden gewerkt er kwamen boozen – de overwinning te vieren. If in Edinburgh, do as the Edinburghers do. Ik had nog steeds amper iets gegeten, maar daar was geen tijd voor. De overwinning moest gevierd worden en dat gebeurt in Gorgie niet met eten, maar met veel alcohol. Het voordeel was dat ik meteen research kon doen naar Hearts. Opvallend was dat bijna iedereen die ik sprak een grotere hekel bleek te hebben aan Celtic en Rangers dan aan Hibs. Ze zouden het vreselijk vinden om van Hibernian te verliezen, ook al gebeurt dat zelden, maar tegenover Celtic en Rangers is de haat veel heftiger. The Ugly Sisters worden de twee clubs uit Glasgow genoemd. Niet alleen bij Hearts overigens, maar door de meeste Schotse voetbalfans.

Ondertussen kwam er een heuse BS’er binnen, de acteur Ken Stott. Hij speelt onder meer in The Hobbit en is Inspector Rebus in de gelijknamige serie. Ik ben groot fan van de Rebus-boeken van Ian Rankin, die zich afspelen in Edinburgh. Het is echt een ideale manier om het Edinburgh buiten de toeristische padden te leren kennen. Een aanrader om te lezen als je meer van de stad wilt weten. Rankin is zelf fan van Raith Rovers. Aangezien Rebus op de schrijver is gebaseerd, is de inspecteur in de boeken ook geen fan van Hearts of Hibs maar van de Rovers. In de tv-serie is Rebus echter wel een Hibee. De producer van de serie heeft dat expres gedaan, omdat Stott zelf een fanatieke Jambo is. Hij vond het daarom wel mooi om Stott een Hibee te laten spelen en hem soms een Hibs-sjaal te laten dragen. In de pub vertelde Stott dat hij het erger vond om een Hibs-fan te spelen dan Hitler, wat hij enkele jaren eerder deed.

Later op de avond werd het allemaal waziger. Ik liet nog een heel blad met drank vallen en leek wel een of andere dronken lor. Sterker nog, ik was een dronken lor. In Nederland drink ik amper iets, mede doordat ik bier vrij smerig vind. In Schotland hebben ze echter cider en dat vind ik heerlijk. Dat drink ik bijna dagelijks en mijn koelkast ligt vol met flesjes cider. Een paar dagen eerder ben ik zelfs naar de pub bij mij op de hoek gegaan om een flesje te halen, want mijn voorraad was op en Schotse supermarkten mogen maar tot 10 uur ’s avonds alcohol verkopen. Ik leek wel een verslaafde en paste daardoor goed in die pub. Stratford’s zit namelijk vol met drankorgels. Die pub, bijna naast mijn huis, gaat al om 6 uur ’s ochtends open. Officieel voor postbodes, maar het volk dat er dan zit ziet er niet echt uit als brievenbezorgers. Het is een heel vuige pub trouwens. Als je er langs loopt, en dat maakt niet uit wanneer, komt de geur van verschraalde bier je tegemoet. Er ligt ook tapijt dat aan je schoenzolen blijft plakken. Gastvrij zijn ze al helemaal niet. Ik bestelde er een flesje cider en aan mijn accent hoor je dat ik geen Schot ben. Laat ik zeggen dat je dan niet heel erg welkom bent in Stratford’s.

Diggers is wat dat betreft veel leuker. Er hangt veel Hearts-memorabilia en het is een kroeg waar je gewoon binnen stapt zonder dat het helemaal stil valt. Rond een uur of tien besloot ik maar eens naar mijn huis te gaan.Twaalf uur drankgelag, dat was iets te veel van het goede voor mij. Ik weet nog dat ik langs de Gorgie Fish Bar ging, waar altijd allerlei dubieus gefrituurd spul onder lampen ligt te wachten, en dat ik amper de sleutel in het slot van de gezamenlijke ingang kreeg. Ik drukte op wat bellen van de andere bewoners en gelukkig was er eentje die open deed. Hoe ik mijn huis ben binnengekomen, weet ik niet meer. De volgende ochtend werd ik wakker met mijn normale kleren nog aan, een bak spierwitte friet met kipnuggets naast mij en twee miauwende katten in de huiskamer die geen eten en drinken meer hadden. Dat was de eerste thuiswedstrijd. Een mooie start, maar ik ben blij dat het niet iedere week een derby was want dat zou mijn lever niet trekken.

Glorious Hearts, een seizoen met Heart of Midlothian’, de bestseller van Joris van de Wier, is te bestellen in de webshopNB: nog slechts een beperkte oplage, dus zo lang de voorraad strekt!

10glorioushearts