De man die Wales transformeerde van een lachertje tot een serieuze voetbalnatie was bondscoach Gary Speed. Vandaag vijf jaar geleden verhing Speed zich in de garage van zijn huis. Depressies waren hem teveel geworden.

Een paar uur voordat hij zelfmood pleegde, zat hij nog in het programma Football Focus en bezocht hij Manchester United – Newcastle United met zijn vriend Alan Shearer. In het voetbalprogramma had Speed het over Wales, zijn carrière en zijn gezin. De bondscoach oogde monter en had er alle vertrouwen in om Wales naar het WK te brengen. Speed had Wales aardig op de rails gekregen. Onder leiding van de voormalige middenvelder steeg Wales van de 116e  naar de 45e  plek op de FIFA-ranglijst en alles rondom het team werd een stuk professioneler aangepakt dan in het verleden. Privé ging het ook allemaal uitstekend. Hij had een leuke vrouw en twee jonge zoontjes. De wereld leek de 42-jarige Speed toe te lachen, maar schijn kan erg bedriegen bij depressies.


Depressie is misschien wel een groter taboe in de voetbalwereld dan homoseksualiteit. Waar voetballers vaak wel een teamgenoot kennen die niet-hetero is, blijven depressies onbesproken. In The New York Times stond niet zo lang geleden een stuk over de machowereld die de sportkleedkamer is. In die wereld is geen ruimte voor zwakheden, waardoor praten over depressie een groot taboe is. Daarnaast neemt de druk steeds meer toe in de huidige samenleving en in een microkosmos als de voetballerij is dat helemaal extreem. Depressies en onzekerheid worden gezien als zwakheden. Zelfs met zijn vrouw Louise, die Speed omschreef als een gesloten persoon als het over zijn gevoelens ging, sprak hij daar zelden over. Zij vertelde later wel dat hij vaak zat te tobben en zijn moeder Carol omschreef haar zoon als iemand voor wie het glas vaak halfleeg was, ondanks alle successen.

De zelfmoord van Speed zorgde voor een shock in de Britse voetbalwereld. De voormalige middenvelder was bij drie clubs – Leeds United, Newcastle United en Bolton Wanderers – een legende. Speed was ontzettend populair. Bij die clubs werd nog maandenlang zijn naam gezongen en zelfs nu klinkt het “There’s only one Gary Speed” nog regelmatig van de tribunes.

De Welshmen zijn Speed ook nog niet vergeten. Supporters lopen tijdens interlands met shirtjes van Speed rond, spelers noemen hem vaak in interviews en hij wordt iedere wedstrijd bezongen. De Welshe voetbalbond nodigt iedere wedstrijd de vader (moeder Carol vindt het te emotioneel om te gaan), de vrouw en de twee kinderen van Speed uit. Het is pijnlijk, volgens vader Roger. Altijd als hij naar de dug-out van Wales kijkt, mist hij zijn zoon. Maar hij geniet ook als de Welshmen massaal “There’s only one Gary Speed” zingen. Dat zijn zoon niet vergeten is, is voor de familie ontzettend belangrijk.