In een hoek van het Jef Luyten Stadion staat een houten chaletje. Daar worden in twee druipende frituurpannetjes curryworsten (lees: frikandellen) en hamburgers gebakken. Het personeel bestaat uit jongens van een vriendenelftal van Witgoor Sport die op deze manier wat centen verdienen voor hun uitje aan het eind van het seizoen.

Het is illustratief voor de sfeer bij de wedstrijd tegen Sint Job. Het lijkt of de mensen die hier vanmiddag zijn – zo’n 250 – hun leven lang niets anders hebben gedaan dan op zondag naar het eerste van Witgoor Sport te kijken. De mopperende oude mannetjes. Maar ook dat meisje met haar keeshondje en die jongen in zijn rolstoel, wiens banden een diep spoor trekken in de aarde van de staantribune.

Het Jef Luyten Stadion is een ware parel en niet ver over de grens. De hoofdtribune heeft aan de onderkant zitplaatsen en bovenin staanplaatsen. Achter het doel staat een minitribune met prachtig geschilderde letters en de kleedkamers erin verwerkt. Er is zelfs een bureautje voor de schrijvende pers. Het bureautje is uitverkocht, de rest van de tribune leeg.

Naast die minitribune is een raar gangetje dat leidt naar de bestuurskamer waar lieflijke vitrage voor het raam hangt. De charme van het oude zit vaak in de onlogische benadering van eenvoudige zaken. Wat dat betreft komt u bij deze club ruim aan uw trekken. Maar haast u, want dit is hoogstwaarschijnlijk het laatste (volledige) seizoen hier. Er wordt al gebouwd aan een dertien-in-een-dozijngedrocht, even verderop.