Waar het in Engeland traditie was om op Boxing Day derby’s te voetballen, is dat in Schotland altijd rondom Oud & Nieuw. Indien mogelijk wordt er op Nieuwjaarsdag gespeeld. In Engeland is de traditie helaas verloren gegaan, maar in Schotland is deze nog altijd springlevend. Bij het uitkomen van de fixtures werd er dan ook reikhalzend uitgekeken naar wie er op 31 december thuis zou spelen: Celtic of Rangers? Het werd Ibrox. Voor mij persoonlijk mijn tiende Old Firm. Ik zag deze derby vijf keer op Celtic Park en vier keer op Hampden, maar nog nooit in het stadion van Rangers. Zaterdag was mijn ontgroening.


In maart 2012 speelde Celtic voor de laatste keer op Ibrox. Drie maanden later ging Rangers failliet. Het bedrijf Sevco nam de inboedel over en werd onder de naam ‘The Rangers’ toegelaten tot het laagste profniveau van Schotland. In vier jaar promoveerde Rangers drie keer, waardoor de Old Firm sinds dit seizoen weer wordt gespeeld. Een Engelsman, die de eerste van dit seizoen bezocht, sloeg de spijker op z’n kop met de opmerking: “Ik weet niet wat ik méér lachwekkend vind: supporters van Rangers die net doen of hun club dezelfde is, of Celtic-fans die doen alsof de wedstrijd tegen Rangers hen niets doet.”
Ik sluit mij daar helemaal bij aan. Rangers mag dan wel niet meer het oude Rangers zijn, de wedstrijd is nog altijd enorm beladen. Er heerst een haat en rivaliteit die ik nog nergens in Europa ben tegengekomen. Mede doordat het veel verder gaat dan voetbal alleen. Het is ook de wedstrijd die de stelling logenstraft dat er per se een geregisseerde ‘ultras’-sfeer moet zijn om voor een intimiderend stadion te zorgen. Ik heb alle Old Firms bezocht sinds het faillissement van Rangers en iedere keer merk je weer hoeveel de supporters elkaar hebben gemist, ook al zullen ze dat keihard ontkennen. Waar de sfeer tijdens gewone competitiewedstrijden van Celtic en Rangers vrij matig kan zijn, is het tijdens Celtic – Rangers altijd een heerlijk hatefest, waarbij gezangen over religie, politiek en pedofielen de boventoon voeren.
Dat merkt Arthur Numan ook. De verdediger is nog steeds een held in Glasgow. Waar hij in Nederland ietwat vergeten is en je hem zelden meer ziet, is hij voor de fans van Rangers nog altijd een halfgod. Over de 25 meter naar de ingang van Ibrox doet de voormalige back meer dan tien minuten. Iedereen wil met hem op de foto of wil op z’n minst een handtekening. Numan en de vijftigduizend andere toeschouwers zien geen tiki-taka deze middag, maar dat verwacht ook niemand. Het is veel kunst- en vliegwerk in een moordend tempo. Drie doelpunten, drie ballen op paal en lat, maar uiteindelijk overwint de kwaliteit van Celtic. De titel kan de Bhoys al niet meer ontgaan. Voor Rangers is het een kwestie van de tweede plek vasthouden en in de laatste twee Old Firms van het seizoen nog proberen een resultaat te halen.

soccerfanshop.nl

In nummer #7 gaat Staantribune verder in op de rivaliteit tussen Celtic en Rangers, die dieper gaat dan alleen voetbal. Je kunt dit nummer nabestellen in de Staantribune Webshop.