Na dit seizoen gaat Tribune 2 van Royal Antwerp FC plat. Daarmee gaat het laatste stuk van de oude Bosuil verdwijnen. En wat voor een stuk. Talloze malen dwaalde ik er rond en verwonderde me over de staat, maar misschien nog wel meer over de bouwwijze van deze tribune. Wie heeft dit ooit bedacht, schoot keer op keer door mijn hoofd. Natuurlijk, de tribune is een keer uitgebreid en als er in een stadion iets nieuws gecombineerd wordt met iets ouds, willen er wel vaker vreemde situaties ontstaan. Maar zo vreemd als Tribune 2 is er geen één. Het imposante uiterlijk van de voorkant is meer dan bekend. Een monumentale zittribune met lichte knik in het midden, de beroemde doorgang in de vorm van een een halve cirkel en slechts deels overkapt. De bloedfanatieke aanhang maakt het feest compleet. Voor de thuisploeg dan. Althans, als het goed gaat. Want er kan ook bijtende kritiek van Tribune 2 rollen. In Deurne leeft men in uitersten.

Maar neem eens, zolang het nog kan, de tijd om het binnenste van dit bouwwerk in u op te nemen. Het lijkt hier en daar op de catacomben van een middeleeuws kasteel, een paar stappen later is de pislucht zo indringend dat u zult denken dat uw kleren na dit bezoek rechtstreeks de wasmachine in kunnen. U zult er deurtjes aantreffen waarvan niet veel mensen weten wat zich erachter bevindt. U zult pilaren zien die duidelijk niet bestaan uit de beste kwaliteit beton verkrijgbaar. Het daaruit voortvloeiende reparatiewerk blinkt ook niet uit in betrouwbaarheid. U zult zich verwonderen over een trap die naar een tussenverdieping leidt waar zich een duister soort kantine bevindt.

Om kort te gaan, beste lezer: als u zich in Tribune 2 bevindt, bevindt u zich in een fantastisch stuk voetbalgeschiedenis dat zijn weerga niet kent. Dat er allang niet meer zou mogen staan en dat maakt het alleen maar mooier. Dat het gaat verdwijnen is vanwege de staat niet meer dan normaal, maar toch zal het pijn doen als de man met de sloophamer zich meldt.

Adieu, Tribune 2.