De gordijnen gaan open. Als een Ernst Stavro Blofeld, de aartsvijand van James Bond, zien we Sepp Blatter bovenop enkele trappen zitten. Met een witte kat op de schoot. Een mooie knipoog naar het imago van Blatter. Machtig, vanuit de hoogte regerend en corrupt. Volgens schrijver Tom de Ket is de oud-voorzitter een toneelstuk waard.

In het stuk komt Blatter (gespeeld door Paul R. Kooij) verschillende mensen tegen met wie hij in zijn leven te maken had. Van zijn dochter tot aan enkele Oranje-supporters en van UEFA-president Michel Platini tot aan FBI-kroongetuige Chuck Blazer. In steeds hetzelfde decor zie je de status van Blatter langzaam afbrokkelen en word je meegenomen in de gedachtegang van de voormalige FIFA-president. Zo zegt hij over de minuut stilte voor Nelson Mandela die dankzij Blatter precies elf seconde duurde: “Mandela? Een knuffel-Afrikaan. Iedereen kent hem. Maar verder kennen ze niemand. Ik wel. Ik ken de rest van Afrika. Ook de secretaris van de voetbalbond in Burkina Faso. Daarom stemden ze op mij, ik gaf hen aandacht.”


Ondanks enkele ‘Hé, dat wist ik nog niet’-momentjes, kan het toneelstuk mij weinig boeien. Aan de toneelspelers ligt het niet, Kooij zet bijvoorbeeld zeker een zeer geloofwaardige Blatter neer. Het is een degelijk toneelstuk met goede dialogen, maar het pakt niet. Het stuk mist voor mij tempo, humor en vooral een sterk verhaal. We zien losse scènes die zonder bruggetjes achter elkaar zijn gezet. Losse aaneenschakelingen over de instorting van de macht van Blatter, maar daardoor inwisselbaar en het zorgt er niet voor dat ik op het puntje van mijn stoel ga zitten.

Elf keer klinkt er tijdens de voorstelling wat gelach uit de zaal. Te weinig om het een grappig stuk te noemen. Cees Geel als Chuck Blazer is zeker de moeite waard, maar Lotje van Lunteren als zijn papegaai is dan weer tenenkrommend te noemen. Ik ben voetbalfan en geen theaterganger, en gelukkig zijn er ook mensen die het toneelstuk wel kunnen waarderen. Een vrouw uit het publiek (“Ik heb niet zoveel met voetbal, maar dit vond ik erg goed gespeeld”) is lovend over de voorstelling en ook de recensies van de Volkskrant (drie sterren) en de Telegraaf (vier sterren) zijn positief.

Het stuk FIFA Blatter, de val van de voetbalkeizer is nog tot en met 30 april in veel Nederlandse theaters te zien. Zalen zitten niet vol, dus koop spontaan een kaartje en oordeel zelf.

Meer informatie over het programma en kaartverkoop vind je hier.