De hele maand maart staat bij Staantribune in het teken van Italiaans voetbal. Iedere dag schrijft een calcioliefhebber een ode aan zijn favoriete speler. Vandaag: Wesley Victor Mak van Panenka Podcast, een wekelijkse podcast over internationaal clubvoetbal.

“E’ il quinto rigore…”

9 juli 2006, het is iets over half elf en meer dan 25 miljoen Italianen houden hun adem in. Een daarvan is Fabio Caressa, commentator van beroep. Vijf strafschoppen eerder schreeuwde de geboren Romein zich nog helemaal schor als David Trézéguet de bal oog in oog met Juventus-collega Gianluigi Buffon via de onderkant van de lat net vóór de lijn terug het veld in ziet stuiteren, maar na de benutte strafschoppen van Daniele De Rossi, Éric Abidal, Alessandro Del Piero en Willy Sagnol is het 28 seconden doodstil op praktisch ieder Italiaans televisietoestel. Het wachten is op die beslissende, bevrijdende penalty.

Waar gelijksoortige bloedstollende, en daardoor historische, strafschoppen over het algemeen worden genomen door de Grootsten der Aarde, is dat op die zomeravond in Berlijn niet het geval. Op het gras van het Olympiastadion staan stuk voor stuk grote namen, van Fabio Cannavaro tot Gennaro Gattuso, maar dé kans op absolute wereldfaam en een eeuwige vermelding in de geschiedenisboeken valt die avond niet ten deel aan de latere Ballon d’Or-winnaar of aan de middenvelder die het jaar daarop zowel de Champions League, de Europese Supercup als de wereldtitel met AC Milan zou veroveren.

“…Fabio Grosso”

De 28-jarige linksback groeit op in Pescara, een kustplaatsje in de regio Abruzzo, maar staat in de beginjaren van zijn carrière allerminst bekend als verdedigend loopwonder met de longinhoud van een paard. Op zijn 17e debuteert Fabio voor Renato Curi, de tweede club van Pescara die uitkomt in de Eccelenza, de Italiaanse vijfde divisie, waar hij excelleert als aanvallende middenvelder en tot maar liefst 47 doelpunten in 108 optredens komt.

Het is pas in 2001 – slechts vijf jaar voor de WK-finale tussen Italië en Frankrijk – als toenmalig Perugia-coach Serse Cosmi de trequartista voor het eerst inzet als linksback. En dat doet Fabio helemaal niet slecht: hij maakt de overstap naar Palermo, verdient kort daarna een prachtige transfer naar landskampioen Internazionale en maakt zelfs deel uit van de Italiaanse selectie die gaat strijden voor de wereldtitel in Duitsland. Het hoogtepunt van zijn carrière.

“Palla tagliata, messa fuori, c’è Pirlo, Pirlo, Pirlo, ancora Pirlo di tacco, tiro… Goooool! Goooool! Goooool! Grosso!”

4 juli 2006, Fabio Caressa wordt gek als Andrea Pirlo de bal in de laatste minuut van de tweede helft van de verlenging aflegt op de meegekomen Fabio Grosso, die de bal zonder ook maar een moment te twijfelen met links in de verre hoek krult. De linksback barst in tranen uit en sprint vol ongeloof richting de zijlijn, waar hij onmiddellijk wordt bedolven onder teamgenoten en leden van de technische staf. Uitgerekend hij, Fabio Grosso, pas voor het eerst actief op een internationaal toernooi, brengt miljoenen Italianen in extase door gastland Duitsland uit te schakelen en Italië naar haar zesde WK-finale ooit te schieten. Een droom die uitkomt, hier komt niets ook maar bij in de buurt.

9 juli 2006, al ruim 25 seconden klinkt er een oorverdovende stilte uit de microfoon van Fabio Caressa. Op het veld richt Fabio Grosso zijn blik vluchtig richting hemel en dan op de bal. Beide mannen ademen nog één keer diep uit en maken zich op voor wat komen gaat.

“Goooool! Goooool! E allora diciamolo tutti insieme, tutti insieme! Quattro volte: CAMPIONI DEL MONDO, CAMPIONI DEL MONDO, CAMPIONI DEL MONDO, CAMPIONI DEL MONDO!”

Wesley Victor Mak