Engeland en het Europees Kampioenschap is geen gelukkige combinatie. Slechts drie keer kwam het land voorbij de groepsfase en maar liefst zes keer waren de Engelsen helemaal niet aanwezig. Het boek Engelse EK-successen is een van de dunste voetbalboekjes ter wereld. Eigenlijk waren ze maar één keer succesvol, in 1996 in eigen land. Het was de tijd van Cool Brittania, voetbal kwam weer thuis, de Engelse vlag was niet meer alleen voor racisten en het land was in de ban van Gazza, Shearer en ‘El Tel’ (bijnaam bondscoach Terry Venables). Het toernooi winnen lukte niet, maar Engeland hield weer van de Three Lions.

Wie aan het EK in 1996 denkt, ziet een volgepakt Wembley voor zich, denkt aan de lob van Karel Poborsky, de rood-wit geblokte shirts van Kroatië, Seedorf die een penalty mist, Oliver Bierhoff die een golden goal maakt en hoort Football’s Coming Home van Baddiel, Skinner en The Lightning Seeds. Elf jaar eerder had een Engelse voetbalcommentator nog geroepen dat het tijd was om voetbal te laten sterven, omdat er geen redden meer aan was. Voetbal was een paria, een gezwel dat uit de maatschappij moest worden gesneden. Premier Margaret Thatcher noemde voetbalsupporters ‘the enemy within’ en wilde de sport kapotmaken. Elf jaar later werd het vervelende jongetje weer in de armen gesloten, dankzij Euro 1996. Voetbal had al beterschap getoond, maar nu was het proefverlof definitief afgesloten.

Tranen van Gazza
Het moment waarop het Engelse voetbal voor het eerst schichtig uit het verdomhoekje stapt, is exact aan te wijzen: Turijn, 4 juli 1990. Engeland heeft tot dan toe een vrij matig WK gespeeld en komt met veel mazzel in de halve finale terecht. Maar die wedstrijd tegen de Duitsers heeft alles. De Engelsen vechten als leeuwen en slepen er een verlenging uit. In die extra tijd krijgt Paul Gascoigne, een van de absolute smaakmakers dat toernooi, een gele kaart. Dat betekent dat hij een eventuele finale kan vergeten. Hij barst in tranen uit en heel Engeland voelt met hem mee. Gazza’s Tears. Een sleutelmoment in het Engelse voetbal.

Mensen die weinig met voetbal hebben, zien ineens de menselijke kant van het spelletje. Het blijft 1-1 en uiteraard verliest Engeland na strafschoppen van de Duitsers, maar voetbal is ineens weer hip. Overal gaat het over de tranen van Gascoigne. Maar liefst 300.000 mensen staan op Luton Airport om het team op te wachten voor een heldenonthaal. Voetbalsupporter zijn mag weer, zonder dat je met de nek wordt aangekeken.

Lees verder hoe Engeland in 1996 weer van Engeland hield in de nieuwste Staantribune, waarin we op geheel eigen wijze vooruitblikken op het EK in Frankrijk. Je kunt het magazine los bestellen via de webshop of aanschaffen bij een van de duizend verkooppunten in Nederland en België.

Vaderdagpakket!
In de webshop is de komende twee weken ook een speciaal Vaderdagpakket te koop, met alle Staantribunes die tot nu toe zijn verschenen! Uiteraard kun je ook een abonnement (voor zes nummers) afsluiten op Staantribune.
mockup_COVER_nr06