Vanaf vandaag tot en met komende zondag organiseert Staantribune de tentoonstelling Shirts of Cult, more than just a football shirt. In aanloop naar dit evenement publiceren wij odes aan bijzondere tenues. Vandaag: Staantribune-volger René Snippert over het traditionele shirt van NEC.

Vervlogen tijden maken shirtjes vaak nét wat mooier dan ze al zijn. Ze kunnen een onaantastbare status met zich meedragen, zoals – in de Nijmeegse volksmond –  het balkenshirt dat status heeft bij het merendeel van de NEC-achterban.

Toen de Nijmeegse volksclub lang geleden haar wedstrijden nog afwerkte in de Hazenkamp, een stadion dat naar zeggen plaats bood voor pakweg twaalfduizend man, maakte het roemruchte balkenshirt haar intrede. Vanaf de geboorte van het tenue in de jaren dertig werd het ongeveer een halve eeuw gedragen. In 1986 werd het opnieuw ingevoerd, maar eind jaren negentig werd het shirt – wederom – verbannen. Het was voor het laatst te bewonderen in de Bloedkuul, in die tijd een multifunctioneel stadion, dat zich eveneens leende voor honkbalwedstrijden en hondenrennen. Het oude stadion bestond voor een groot deel uit staantribunes gemaakt van beton, die in 2000 na renovatie plaatsmaakten voor oncomfortabele stoeltjes in de huidige thuisbasis: De Goffert.

Het balkenshirt kun je zelfs van een kilometer afstand nog herkennen. Het kleurenpalet rood, groen en zwart is een combinatie die niet snel over het hoofd wordt gezien. De felrode kleur rood voert de boventoon in het shirt, en in het midden loopt een groene balk met daaromheen zwarte arceringen. Het is herkenbaar, uniek en misschien zit de schoonheid vooral in de klassieke uitstraling ervan. Het tenue staat niet symbool voor sportieve successen, maar voor NEC als volksclub, waar onvoorwaardelijke liefde en nuilen hand in hand gaan. Het shirt wordt gezien als historisch erfgoed waarmee supporters zich kunnen verbinden. Het tenue bleek echter toch vervangbaar en het geliefde balkontwerp verdween van de Nijmeegse voetbalvelden.

Het zorgde voor een dosis heimwee naar het balkenshirt. Columns, ingezonden eigentijdse ontwerpen, websites en bijeenkomsten werden georganiseerd met een eensgezinde missie: hét shirt terug in De Goffert krijgen. De terugkeer ervan leek een soort pariastatus te krijgen. Het bestuur hield vast aan andere ontwerpen met als drogreden dat het andere tijden waren én dat er weinig animo voor het balkenshirt was. Het waren speculaties, puur gebaseerd op het onderbuikgevoel van menig bobo die zich moeilijk lieten overtuigen. Zelfs prominente supporters als Johan Derksen en oud-prof Danny Hoekman propageerden de terugkomst van het opvallende tricot.

“Ik heb een oud shirt van NEC hangen in mijn kantoor. Ik ben erg gehecht aan het traditionele NEC-shirt en ik neem het de oud-voorzitter Van Delft nog altijd kwalijk dat hij het destijds bij het oud vuil gegooid heeft. Hét shirt van NEC, óns shirt werd gewoon weggegooid. Een shirt veranderen, zoiets moet je proberen bij Juventus, Manchester of Chelsea. Dan word je voor je leven lang verbannen uit het stadion.” – Johan Derksen over het balkenshirt.

In de zomer van 2016 ging het bepalend orgaan dan toch overstag: er kwam een verkiezing tussen twee ontwerpen en het balkenshirt won met 53,5 procent van de stemmen. Terug van weggeweest, hangt het tenue in de pittoreske fanshop van NEC en de balk prijkt wederom onder de jasjes van supporters. Het shirt gaat anno 2018 alweer haar derde achtereenvolgende seizoen tegemoet. Wellicht dat met alle poeha eromheen de afgelopen jaren het shirt een ongenaakbare status verkregen heeft. Het balkenshirt is een stukje collectief eigendom geworden, als hier al geen sprake van was. Eigenlijk is de terugkeer ervan alleen al een ode aan het tenue. Een shirt dat gekozen is door het publiek en met bloed, zweet en tranen eindelijk haar terugweg weer gevonden heeft. Leve de traditie!

René Snippert