Elke week plaatsen we een gedeelte uit een van de hoofdstukken van ‘Van Middlesbrough naar Millwall’ (alleen te koop in de webshop mét presentje). Hoofdstuk vijf: Stoke City, dat in ‘Delilah’ een van de mooiste stadionliederen van Engeland heeft. 

Eigenlijk is het heel vreemd dat Delilah een voetballied is geworden. In het nummer zingt Tom Jones over de relatie die hij heeft met ene Delilah. Wie vroeger godsdienstles heeft gehad, weet dat die naam slecht nieuws betekent. De Delilah in de bijbel schoor het haar van Samson af, die daardoor zijn kracht kwijtraakte en daarna gevangen werd genomen door de Filistijnen. De Delilah in het lied van Tom Jones is ook geen zuivere koffie. Ze marcheert schuin en dat maakt Tom Jones razend. Hij wacht tot haar minnaar weg is, gaat naar haar huis toe en wordt daar uitgelachen door Delilah. Tom Jones pakt een mes, steekt haar overhoop en het lachen stopt. Zo regel je dat soort dingen. Later wordt Tom Jones opgepakt en heeft hij spijt van zijn daad.

soccerfanshop.nl

Erg romantisch allemaal, maar nog steeds is de link met Stoke City er niet. Die kwam er pas in 1989. De Potters speelden een uitwedstrijd tegen Portsmouth. Een confrontatie tussen twee supportersgroepen met veel schroot. Het hele politiekorps van Portsmouth werd opgeroepen om de wedstrijd in goede banen te leiden. Veel Stoke-fans hadden zich in een lokale pub verzameld en waren continue beledigende en seksistische liederen aan het zingen. Er was een speciaal sneeuwvlokje aanwezig in de kroeg die bij de politie ging klagen over de liederen. De politie vertelde daarom tegen de supporters dat ze wel mochten zingen, maar niet meer met van die beledigende teksten, anders zouden ze ingrijpen.

Een van de Stoke-fans, ene Anton Booth, besloot daarom ineens ‘Delilah’ van Tom Jones in te zetten. Omdat het zo absurd was, want het had totaal niets met voetbal te maken, sloeg het aan en na een paar minuten knalde het “Why Why Why Delilah” uit de pub. De wedstrijd was kut, net zoals het hele seizoen. Stoke City zou namelijk laatste worden in het Championship en degraderen. ‘Delilah’ bleef echter hangen en werd steeds vaker gezongen. Doordat het voetbal zo slecht was, werden de worden “Why Why Why Delilah” vervangen door “Why Why Why Stoke City” en de tekst werd continue aangepast. Zo werd “I felt the knife in my hand and she laughed no more” veranderd in “I put my dick in her hand and she laughed no more”. Uiteraard werd daarover ook veel geklaagd. Het zou verkrachting in de hand werken of iets dergelijks.

Normaal verdwijnen liedjes weer na een paar seizoenen, maar Delilah was een blijvertje. Op het veld was Stoke City niets in de jaren negentig en het begin van deze eeuw, maar hun terrace song was iets waar ze trots op konden zijn. De Potters verhuisden van de stokoude Victoria Ground naar het nieuwe Britannia Stadium en even werd gevreesd dat de oude sfeer zou verdwijnen, maar gelukkig verhuisde het lijflied gewoon mee. Het wordt niet iedere wedstrijd gezongen, maar bewaard voor bijzondere momenten. Zoals op de avond tegen Everton om Peter Crouch te eren na zijn honderdste doelpunt in de Premier League.

Meer over Stoke City in Van Middlesbrough naar Millwall, alleen te koop in de Staantribune Webshop mét presentje.