“Ik zou heel graag nog eens met Arno willen spreken”, was de onschuldige wens van voormalig FC Wageningen-aanvaller Jan Menting, tijdens een interview enkele weken geleden. Met Arno doelt Menting op Arno Wellerdieck, een aanvallende libero die in 1974 als aanvoerder met Wageningen promoveerde naar de Eredivisie.

“Hij bleef zondag na het voetballen altijd bij mij eten. Dan keken we ’s avonds samen Studio Sport. Maar daarna reed hij weer naar Utrecht, want hij studeerde doordeweeks. We waren goed bevriend, alleen heb ik hem later nooit meer gesproken. Sommigen zeggen dat hij op een advocatenkantoor in Amsterdam is gaan werken, maar anderen denken dat hij overleden is.”

Menting is niet de enige voormalig teamgenoot voor wie het – hoe gek het ook klinkt – volkomen onbekend is wat er met Arno Wellerdieck is gebeurd, nadat hij in 1978, wegens aanhoudend blessureleed, zijn carrière bij Telstar beëindigde.

Ajax

Voordat we zijn zoektocht starten, is het goed om enige kennis over de in De Bilt geboren verdediger te hebben. Wellerdieck begint met voetballen bij amateurvereniging BVC en debuteert op het hoogste niveau voor het Utrechtse DOS. Als deze club in 1970 fuseert tot FC Utrecht, komt de 23-jarige libero weinig meer aan spelen toe. Daarom verkast Wellerdieck een seizoen later naar Wageningen, om uit te groeien tot een rots in branding op de Wageningse Berg.

“Arno was een hele goede, kopsterke verdediger, alleen ook veel te aanvallend ingesteld”, weten voormalig ploeggenoten Eus van Vijfeijken (67) en Aart Ooms (70) zich nog te herinneren. Ooms: “Arno stond naast me in de verdediging, maar ik zag hem soms hele wedstrijden niet. Steeds ging ‘ie mee de aanval in en was hij meer dáár te vinden dan achterin.”

Ondanks de degradatie, is Wellerdieck in het Eredivisie-seizoen één van de uitblinkers aan Wageningse zijde. Als Ajax zich op De Berg meldt voor de aanvoerder, ketst een transfer echter vanwege een opvallende reden af. De clubs zijn er al uit, maar de Amsterdamse voorzitter Jaap van Praag weigert spelers ouder dan 27 jaar te contracteren.

Arno Wellerdieck namens Wageningen in duel met Wim Suurbier van Ajax.

Frankrijk

“Arno staat bij veel mensen nog helder voor de geest, vanwege zijn imponerende uitstraling”, beseft voormalig FC Wageningen-bestuurder Rien Bor. “Met zijn lengte en grote bos krullen zweefde hij – als een soort Beckenbauer – over het veld.”

Ook voor Bor is het een raadsel wat de libero na zijn carrière is gaan doen. “Waar veel van zijn ploeggenoten naast het voetbal een baan hadden, was Arno student aan de universiteit. Wellicht voelde hij zich daarom een wat vreemde eend in de bijt en heeft hij afstand genomen van de voetballerij.”

Bor raadt me aan contact op te nemen met Arjan Molenaar, waarmee hij begin deze eeuw een boek schreef over het profvoetbal op De Berg. Molenaar, archivaris van beroep, geeft aan de zoektocht na enkele maanden met tegenzin te hebben gestaakt. “Arno mocht vanwege zijn statuur eigenlijk niet ontbreken in ons boek. Ik heb destijds daarom ook alles op alles gezet om met hem in contact te komen, alleen zonder resultaat. Uiteindelijk vertelde iemand mij dat hij leraar Frans was op een middelbare school in Amsterdam en dat hij naar Frankrijk zou zijn geëmigreerd.”

Het komt enigszins overeen met een artikel uit 1974, waarin vermeldt staat dat Wellerdieck in de hoofdstad psychologie studeert. Maar ook de papieren archieven – bestaande uit voornamelijk stokoude Voetbal Internationals – leveren weinig op. Een van de weinige journalisten die hem gedurende zijn profcarrière spreekt, is VI-redacteur Bert Nederlof.

“Een van de interviews, was bij hem thuis in Amsterdam”, weet Nederlof zich ruim veertig jaar na dato nog te herinneren. “Het was in een heel sober ingericht zolderkamertje. We hebben daar wel een paar uur gezeten, want ik was benieuwd naar de persoon die schuilging achter de statige voetballer. Op het veld was Arno namelijk een ware leider, terwijl hij daarbuiten nogal timide oogde. Ik kan me ook niet voorstellen dat Wellerdieck destijds een vriendin had, daar was hij het type nu eenmaal niet voor. Terwijl het echt wel een imposante vent was. Arno leek daar – op dat zolderkamertje – nogal op zichzelf getrokken.”

Amerika

Ten einde raad, komt De Telefoongids tevoorschijn. Het Meertens Instituut leert ons dat er hedendaags 83 Wellerdiecks in Nederland leven, waarvan er dertig met hun telefoonnummer in het boek staan. Het levert bijzondere taferelen op:

J.W.M. Wellerdieck (Amsterdam): “Ik ken wel een hele hoop Wellerdiecks. Ben, Henk, Peter. Logisch ook, want dat is allemaal familie van me. Maar Arno? Nee daar heb ik nooit van gehoord.”

A. Wellerdieck (Heerhugowaard): “Arno Wellerdieck? Ja die ken ik wel. Als kind vond ik het namelijk ontzettend gaaf dat er een voetballer was met mijn achternaam. Maar of het familie van me is? Geen idee.”

J.E. Wellerdieck (Alkmaar). “U bedoelt de voetballer? Dan zal ik mijn man Hans even geven, dat is geloof ik een neef van hem.” Hans Wellerdieck: “Omdat het een bekende voetballer was, hield ik hem natuurlijk wel in de gaten. Maar na Telstar, ben ik hem uit het oog verloren. Ik weet dat hij een broer heeft, die in de muziek terecht is gekomen. Die woont volgens mij in Amerika. En over Arno? Het laatste wat ik hoorde, is dat hij een last van zijn gezondheid zou hebben. Maar dat is inmiddels ook minstens tien jaar geleden.”

H.C. Wellerdieck (Nieuwegein): “Arno Wellerdieck? Die is overleden hoor.” Er valt een korte stilte. “Hij deed aan atletiek toch? Niet?” Opnieuw een bijzondere wending aan het verhaal. Ik vertel de man dat Arno profvoetballer was en dan begint er een belletje te rinkelen: “De broer van mijn vader, Cobus, had twee hele getalenteerde zonen. De ene is in de muziek terecht gekomen en de ander werd voetballer. Dat kan die Arno weleens zijn. Ik ben al tachtig dus mijn geheugen laat me weleens in de steek, maar iets zegt mij dat hij tegenwoordig fysiotherapeut is.”

D. Wellerdieck (Amsterdam): “Of ik familie van Arno ben? Dat zal best, maar ik heb geen contact meer met mijn familie. Fijne dag nog!”

Riet en Riet

Na enkele dagen hangt Gerdo Hazelhekke aan de lijn. De oud-spits van Wageningen is tegenwoordig woonachtig in Florida en voetbalde drie seizoenen samen met Wellerdieck, waarmee hij een warme band had.

“In die tijd had ik een relatie met Ria Eimers, tegenwoordig een bekend actrice. Ze werd Riet genoemd en toevallig heette de vriendin van Arno ook zo. Als we zondag in de buurt van Amsterdam speelden, gingen Ria en ik zaterdagmiddag al naar Arno en Riet in Amsterdam, om ’s avonds gezellig uit te gaan. Het werden dan lange nachten, maar wel reuze gezellig.

Jaren geleden vernam ik dat het slecht zou gaan met Arno. Mijn vrouw en ik waren op de terugweg van een vakantie in Zeeland, toen ik hem in de auto belde. En eerlijk is eerlijk: Arno klonk ook niet goed. Hij vertelde dat zijn enkels moesten worden vastgezet, maar echt diep ging hij er niet op in. Ik heb hem nog een baan aangeboden bij het bedrijf waar ik toen werkte, maar het contact is daarna ook direct weer verwaterd. Toch denk ik nog altijd met warme gevoelens terug aan onze gezamenlijke tijd op De Berg.”

Oproep

Veertig jaar na dato is het nog altijd volstrekt onduidelijk wat er met Arno Wellerdieck is gebeurd. Heeft de libero zijn carrière als advocaat, leraar Frans, psycholoog of toch als fysiotherapeut vervolgd? Is hij naar Frankrijk verhuisd? Of misschien wel naar zijn muzikale broer in Amerika? Wat het ook mag zijn, onze redactie en zijn voormalig ploeggenoten op De Berg hopen vooral dat hij in goede gezondheid verkeert. Mocht u naar aanleiding van dit verhaal enig idee hebben, laat het ons dan weten, door via onderstaande gegevens contact met ons op te nemen.

Telefoon: 06-51682212 

Mail: b.eulen@staantribune.nl