Voordat u onderstaand artikel leest, twee opmerkingen:

  1. Zegt de naam Arno Wellerdieck u helemaal niets? Lees dan eerst onze oproep van afgelopen zondag.
  2. Speel, mits mogelijk, het nummer Take A Walk On The Wild Side van Lou Reed af. Waarom? Omdat wij – dankzij de vele tips – nu weten dat dit het favoriete nummer van Arno Wellerdieck was, gedurende zijn periode op De Wageningse Berg.

Lou Reed zingt in het nummer (uit 1972) over verschillende types die naar New York trekken om daar het ware geluk te beproeven en hun verplichtingen te laten voor wat ze zijn. Naarmate deze zoektocht vordert, des te meer borrelt het gevoel dat Arno Wellerdieck zich heeft laten inspireren door de boodschap van Reed.

In het voormalig businesshome van FC Wageningen – waar de profs van weleer nog wekelijks koffie drinken – is Arno Wellerdieck dinsdagochtend logischerwijs onderwerp van gesprek. En hoewel de libero in ruste de afgelopen veertig jaar met geen enkele aanwezige oud-ploeggenoot  heeft gesproken, hebben de mannen – zeker nu de anekdotes over Wellerdieck weer door het stadion galmen – allemaal maar één wens: weer in contact komen met hem. Tot nieuwe inzichten komt het niet, maar het medeleven is een stimulans om de zoektocht door te zetten.

Naamsverandering

Wat voor een tweedeling zorgt in het ontrafelen van Wellerdieck, is de vraag of hij wel gevonden wil worden. Ook hierover lopen in de reacties op het eerste artikel de meningen uiteen. Peter Abelsen gaf op Facebook aan in de jaren kort na zijn voetbalcarrière toevalligerwijs nog eens op Wellerdieck te zijn gestuit. Het is een aanknopingspunt, dus hebben we een dag later telefonisch contact. “Ik maakte begin jaren tachtig veel muziek en toen ik bij een van mijn bandleden op bezoek ging in Amsterdam, zag ik op het naambordje van zijn onderbuurman de naam Wellerdieck staan”, weet Abelsen zich nog te herinneren.

“Bij binnenkomst vroeg ik die vriend vol verbazing of hij wel wist dat hij boven een beroemde voetballer woonde. Geen idee had hij. Arno was voor hem slechts een aardige – iets wat studentikoze – buurman. Over voetbal hadden ze het nooit. Toen ik een paar jaar geleden verhalen begon te schrijven over die tijd, kwam ook de naam Wellerdieck, met deze anekdote, bij mij naar boven. Speuren op het internet leverde me echter ook niets op en wat ik mij toen al afvroeg: “Zou hij misschien zijn naam hebben veranderd, om van zijn beroemdheid af te zijn?” Het was destijds ontzettend makkelijk om dat te doen en sterker nog: in de kringen waarin wij leefden, gebeurde het ook regelmatig. Het zou mij in ieder geval niets verbazen.”

Ook zijn muzikale vriend – en (voormalig) bovenbuurman van Wellerdieck – is Abelsen inmiddels al jaren uit het oog verloren. “Het was een type dat aan zijn gitaar genoeg had. Ik denk dat hij – net als Arno – nooit is toegetreden tot het digitale tijdperk.”

Fiat 500

Zoals gezegd, waren de reacties op onze sociale media-kanalen overweldigend. Van supporters die aangeven graag te willen helpen, tot familieleden die naar de voetballer vernoemd zijn. Dick Agterberg, voormalig profvoetballer bij DOS – en in die periode ook ploeggenoot van Wellerdieck – is een van de personen die zijn zoon naar de libero vernoemde. “Het is een mooie naam, passend bij de fijne ploeggenoot die Arno absoluut was”, vertelt Agterberg aan de telefoon. “Hij pikte mij en twee anderen op de heenweg altijd op, in zijn piepkleine Fiat 500. Daar zaten we dan, met vier kerels en vier voetbaltassen volgepropt. Dat soort taferelen zijn mij altijd bijgebleven.”

Na het horen van de mogelijke emigratie en het van de radar verdwijnen van Wellerdieck, reageert Agterberg net zoals een aantal andere voormalig ploeggenoten die aan het woord kwamen. Niet verbaasd, maar laconiek zeggend: “Als iemand het type was om de hoofdrol te spelen in zo’n verhaal, was het Arno wel. Hij was niet extravert, maar had wel altijd iets raadselachtigs om zich heen hangen.”

Buiten de bruikbare en nuttige aanknopingspunten – waar we nog druk mee bezig zijn – werden we overspoeld met hartelijke reacties over de voetballer Arno Wellerdieck. Zoals deze, van Jochem Jantzen: “15 december 1974: Feyenoord – Wageningen (8-2). In de tweede helft zet Wellerdieck Van Hanegem op het verkeerde been. Hij lacht naar Willem, waarop Willem Arno aan zijn mouw pakt en hem op het scorebord wijst. Een moment om nooit te vergeten.”

Naderende ontknoping

Het speuren naar Arno Wellerdieck duurt inmiddels bijna twee weken. In die tijd is het geraamte gelegd van een prachtige puzzel, met regelmatig puzzelstukjes uit een verkeerde doos. Toch is het mysterie rondom Arno Wellerdieck nog altijd niet ontrafeld. Achter de schermen worden momenteel echter vruchtbare contacten gelegd en hebben we goede hoop de komende dagen met bevredigend nieuws naar buiten te treden.

Via deze weg willen wij iedereen alvast bedanken, die zich heeft ingezet tijdens deze zoektocht. Heeft u naar aanleiding van dit verhaal nieuwe informatie voor ons? Neem dan contact op via onderstaande gegevens.

Telefoon: 06-51682212

Mail: b.eulen@staantribune.nl