Gateshead, 1977. De tienjarige Paul Gascoigne vraagt aan de moeder van Steven Spraggon of hij buiten mag spelen met haar zoon. Dat kan, maar dan moet Paul wel op Steven – die een paar jaar jonger is- passen. De jongens gaan wat voetballen, maar krijgen trek. Paul gaat wat snoep halen bij de supermarkt om de hoek. Als hij terugkomt ziet hij nog net hoe Steven wordt aangereden door een auto. Het jongetje is op slag dood.

Eergisteren plaatste The Sun foto’s van Paul Gascoigne die, slechts gekleed in een openhangende badjas, uit een taxi stapt om alcohol te zoeken. De edele delen van Gazza zijn afgedekt met een balkje. Het is de zoveelste keer dat de ex-voetballer op de verkeerde manier in het nieuws komt en de ratten van The Sun genieten ervan, want dat is goed voor hun verkoopcijfers. Daarom hangen ze altijd rond bij  zijn huis. Eigenlijk is het een wonder dat Gascoigne nog leeft, gezien zijn alcohol- en drugsverslaving, depressies en neiging tot zelfdestructie.

soccerfanshop.nl

Gascoigne wordt altijd neergezet als een alcoholist en dat is hij natuurlijk ook. Maar als je naar de achterliggende redenen kijkt, is het een droevig verhaal. Gazza groeide op in grote armoede. Met zijn ouders, broer en twee zussen woonde hij op een bovenverdieping in een achterstandswijk. De badkamer werd gedeeld met de bewoners van de benedenverdieping. Het gezin had niets, zeker niet nadat vader Gascoigne last kreeg van epileptische aanvallen en zijn baan als baksteendrager verloor. Paul vond zijn vader een keer kronkelend op de grond. Hij handelde net op tijd door de tong uit zijn keel te trekken.

Gascoigne is altijd bang geweest voor de dood. Dat werd erger toen Steven Spraggon voor zijn ogen stierf. Vanaf die dag durfde hij nooit meer met het licht uit te slapen. Zelfs op trainingskamp met het Engelse elftal moesten de lampen aan. Maar de dood van Spraggon is niet de enige keer dat de dood Gascoigne achtervolgde. Een paar jaar later overleed een vriend op een bouwwerf. Het was dankzij bemiddeling van Gazza dat hij daar was gaan werken. Niet veel later overleed zijn neef tijdens een potje voetbal als gevolg van astma. Het was Gascoigne die hem had gemotiveerd om te gaan voetballen. Gazza voelde zich daardoor enorm schuldig.

Door alle die incidenten kreeg Gascoigne last van ticks. Zo ontwikkelde hij een obsessie met het getal vijf. Voorwerpen moesten vijf keer worden aangeraakt, een deur moest vijf keer open en dicht en lichten werden ook vijf keer aan en uit gedaan. Ook moesten handdoeken op een bepaalde manier gevouwen worden. Gascoigne vertrok zelfs ooit van een training, omdat hij zich ineens bedacht dat hij de handdoek op zijn badkamer niet goed had neergelegd.

Ondanks alle ticks, depressies en verslavingen heeft Gascoige een behoorlijke voetbalcarrière gehad. Op zijn hoogtepunt was hij de beste Engelse voetballer van de laatste vijftig jaar. Hij liet Engeland in 1990 weer van voetbal houden en zes jaar later schonk hij het land bijna de Europese titel. Gazza vertelde ook altijd dat voetbal zijn redding was. Op het veld voelde hij geen pijn, angst of schuldgevoel. Naast het veld dronk en snoof Gascoigne en deed hij alles wat God verboden had. Dat is na zijn carrière nog erger geworden.

De laatste tien jaar verkeert Gazza een neergaande spiraal, ondanks dat vrienden als Gary Lineker hem al vaak hebben geholpen door het betalen van afkickklinieken. Maar niets helpt. Gascoigne is doodziek. Fysiek, maar vooral mentaal. Het klinkt cru, maar momenteel is het bijna wachten op de door hem zo gevreesde dood. De hypocrieten van The Sun zullen dan een grote bijlage maken, waarin ze krokodillentranen huilen over de dood van Gascoigne en waarom niemand hem heeft geholpen.