Een nieuwe rubriek op Staantribune.nl: De voetbalnomade. Er zijn veel spelers die als nomaden over de aardbol trekken om hun brood te verdienen. Hun carrières worden gekenmerkt door het dragen van diverse clubkleuren in verschillende uithoeken. Deel 1: Edwin van Ankeren

In de voetballer Edwin van Ankeren ging een grote tegenstrijdigheid schuil. De symboliek in zijn naam verraadt een speler die log achter de verdediging speelt en de aanvallers van de tegenstander een halt toeroept, zoals een anker betaamt. In de realiteit draaide zijn spel om razendsnelle, aanvallende loopacties en dribbels. Een Amsterdammer met een flinke dosis dadendrang. Altijd op zoek naar het doel van de tegenstander en vaak vanaf de rechterflank.

soccerfanshop.nl

Vraag dat maar aan Frank de Boer. De snelle Van Ankeren was een plaag voor de debuterende De Boer bij de wedstrijd PEC Zwolle-Ajax in 1989. De aanvaller, onverwoestbaar en een tikkeltje druistig, raasde een aantal keer langs de huidige trainer van Internazionale en hielp PEC zo aan een 4-1 overwinning. Zijn bijnaam was geboren: ‘Het Loopwonder’.

Na vier seizoen Zwolle verhuisde Van Ankeren naar België, waar hij bij Beveren werd verenigd met een andere noeste Nederlandse aanvaller, Peter van Vossen. Als een parodie op de nautische Kameleon-tweeling Hielke en Sietse beleefde hij mooie avonturen met de oud-international. De twee onverzettelijke aanvallers speelden zichzelf bij de tweedeklasser onder leiding van trainer Johan Boskamp in de kijker. Van Vossen vertrok naar Anderlecht en Van Ankeren ging via eersteklasser RWDM naar PSV. Het anker van ontdekkingsschip Het Loopwonder zou slechts een seizoen worden uitgegooid in Eindhoven. Zijn collega-aanvallers Wim Kieft, Erik Meijer, Nii Lamptey, Juul Ellerman en Kalusha Bwalya zwaaiden hem weer uit naar onze zuiderburen. PSV zou de grootste club in zijn carrière blijven.

edwin-van-ankeren
Van Ankeren speelde vervolgens voor Eendracht Aalst, Germinal Beerschot (tegenwoordig KFCO Beerschot Wilrijk) en het Franse Guingamp, waarna hij een kort uitstapje maakte naar het Italiaanse Viterbese. De kleine doch ambitieuze club wilde naast Van Ankeren ook Harry van der Laan aantrekken. Het afketsen van de transfer van de Haagse aanvaller, de schimmigheid van de maffia-lires en het uitblijven van zijn loon, deden Van Ankeren na drie maanden vertrekken naar Noorwegen. Zijn aanvallende impulsen hielpen middenmoter Odd Grenland aan een plek in de bekerfinale. In Noorwegen introduceerde hij ook een nieuwe taal, Mokums Noors:

Na Odd Grenland haalde derdedivisionist Tolness BK hem als speler/trainer. Twintig jaar na zijn vertrek uit Flevoland keerde Van Ankeren daar in 2005 weer terug. Met Lelystad ’67 als eerste club en FC Omniworld (nu: Almere City FC) als laatste club was de poldercirkel voor hem rond. Van Ankeren speelde in totaal in vijf verschillende landen voor elf verschillende clubs.