Elke week plaatsen we een gedeelte uit een van de hoofdstukken van ‘Van Middlesbrough naar Millwall’ (alleen te koop in de webshop mét presentje). Hoofdstuk drie: Barnsley, de club die in de loop der tijd opvallende mascottes heeft gehad. 

In 1912 won Barnsley de FA Cup. Gekkenhuis in de stad natuurlijk, waar nooit wat gebeurde. De hele stad liep uit om de helden te begroeten, die in koetsen door Barnsley reden. De lokale rariteit, Amos Riley, was er ook bij. Amos was een dwerg die met een bloemenhoed en paraplu op een ezel rondreed. In Barnsley kende iedereen hem. Hij kwam ook vaak in stadion Oakwell en maakte dan voor de wedstrijd een rondje om het veld. Soms ging hij wel eens mee naar uitwedstrijden. Ezel in de trein en gaan maar. Tijdens een wedstrijd misdroeg hij zich zo erg dat zowel hij als zijn ezel liten werden gezet. Amos was ook niet meer welkom. Ik ben benieuwd of een week later er ook puisterige pubers buiten het stadion stonden met spandoeken met teksten als Gegen Stadionverboten. Al was er destijds nog geen social media en dat is eigenlijk de reden waarom die pubers dat doen.

soccerfanshop.nl

De paradijsvogel op de ezel verdween als mascotte en daar kwam een bulldog voor in de plaats. Dat hondenras wordt sinds de Eerste Wereldoorlog aan Barnsley gelinkt. Het Barnsley Battalion, dat bestond uit vrijwilligers uit de stad en omgeving, had namelijk een bulldog met de originele naam Buller als mascotte. Het was de hond van kolonel Hewitt en die nam Buller overal mee naartoe. Vandaar dat hij op veel foto’s staat van het Barnsley Battalion. Mensen in de rest in Engeland zagen dat en de stad Barnsley werd voortaan meteen gelinkt aan de bulldog. Zelfs decennia na de oorlog werd Barnsley FC op sigarettenkaartjes nog altijd afgebeeld als een bulldog. Dat was dus een blijvertje.

Dat zag hondenfokker Arthur Braithwaite ook en in de jaren zestig legde hij bij de club het verzoek neer of hij voortaan voorafgaand aan de wedstrijden met zijn prijswinnende bulldog Toby of Wyngrove langs het veld mocht paraderen. De club wist dat het ooit toestemming had gegeven aan een dronken mafkees met een ezel, dus dit verzoek konden ze eigenlijk niet weigeren. Braithwaite vond het geweldig en zijn hond ook. Die kreeg al snel de bijnaam Toby Tyke, want Toby of Wyngrove was iets te chique voor de mijnwerkers op de tribune. Een Tyke is een inwoner van Yorkshire, dus dat paste perfect. In het programmaboekje verscheen niet veel later een cartoon over Toby Tyke, waarin hij spannende avonturen beleefde die wij nu heel oubollig vinden.

Dankzij de hond kreeg ook de club de bijnaam de Tykes. Voorheen was dat de Colliers, uiteraard vanwege de vele mijnwerkers in en rondom Barnsley. De club had zelfs een tijdje een tweede logo met in het midden een vrolijk zwaaiende bulldog. Jammer dat ze dat nooit op het shirt hebben gedragen, want dat was wel heel mooi geweest.

De huidige mascotte heet ook Toby Tyke. Het is een bulldog van 1.80 meter die de hele tijd op z’n achterpoten loopt (of een mens in een hondenpak, maar dat kan ik mij niet voorstellen). Tot afschuw van de oudere generatie is de bijnaam de Reds steeds populairder aan het worden. Zonde, want de Tykes is uniek, terwijl er tientallen clubs zijn die de Reds heten. Hopelijk waait die Reds-hype dus weer over.

Meer over Barnsley in Van Middlesbrough naar Millwall, alleen te koop in de Staantribune Webshop mét presentje.