Het was een iconisch beeld, de letters boven de kassa’s van De Langeleegte. Ze stonden, in één beeld gevangen met nat asfalt en brandende lichtmasten, symbool voor de treurnis van het stadion. Alsof het op een van de buitenwereld afgesloten steppe lag, omringd door woeste wolven en slechts bereikbaar voor het rauwe veenvolk.

Een reputatie die in het platgetrapte Nederland nauwelijks waar te maken was. Bij een bezoekje vlak voor de sloop van de fraai gekromde tribunes achter de doelen bleek dat dan ook. De Langeleegte lag in een vreedzame, brave omgeving. Niks rauw volk, maar babbelende scholieren op hun fiets. Niet één woeste wolf, wel een bejaarde wandelaar met een jonge Duitse herder.

Vóór de sloop waren de beroemde letters al verdwenen. Dat was een dompertje, want nu zou de foto die elke fotograaf als eerste in gedachten had bij een bezoek aan De Langeleegte ontbreken. Maar het stadion bleek meer in petto te hebben, bijvoorbeeld de tribunes achter de doelen. Met een mooie knik erin. Of de klok op het tribunedak, de spelerstunnel en de oldskool hekken die zo lekker hangen.

Die twee tribunes zijn er inmiddels niet meer. De Langeleegte is van het merendeel van zijn karakter beroofd en SC Veendam is definitief overleden. Nu kan het nooit meer worden zoals het ooit was.