Oude, leren banken, grijze muren, een bedompte rookgeur en verkleurde, ingelijste teamfoto’s. Ik zit in de lounge van voetbalclub Sutton United, dat uitkomt op het vijfde niveau in Engeland. De club had in seizoen 2016-2017 zijn moment of fame dankzij de forse, pie-etende, reservekeeper Wayne Shaw in een FA-Cupwedstrijd tegen het grote Arsenal.

De lounge doet weinig sfeervol aan; sinds de jaren zeventig lijkt hier verdomd weinig veranderd. Ik loop de catacomben door en via de spelerstunnel kom ik het stadion binnen, terwijl via diezelfde spelerstunnel bezoekers naar binnen lopen om een pint te kopen en hun blaas te legen. De spelerstunnel doet ook al zo jaren zeventig aan: een verroeste kooi dient als tunnel. Het veld is helaas modern kunstgras, maar dat is dan ook het enige moderne.

Tegenover de hoofdtribune staat een verhoogde skybox voor de camera’s. De box is geheel opgetrokken uit steigers, waarop een houten keet is getimmerd. In de hoeken van het stadion liggen twee heerlijke, kleine staantribunes. Een vlag van Hartlepool United hangt eenzaam aan een van de crash barriers.

Verroeste bordjes, verkleurde plastic klapstoeltjes en een dichtgetimmerd hok voor de stadionspeaker maken het stadion dat je je dertig jaar terug in de tijd waant. Of langer. De wedstrijd Ellan Vannin – Cascadia is inmiddels al begonnen en via onder andere een prachtige vrije trap wint het Britse eiland met 4-1. James Riley, oud-speler van onder meer LA Galaxy en landskampioen in de VS in 2014, oogt echter tevreden, het was immers de allereerste interland van Cascadia. Riley is al twee jaar gestopt, maar voor Cascadia wil hij graag nog eens zijn sloffen aantrekken. Terwijl Riley, ook oud-teamgenoot van Blaise Nkufo bij Seattle Sounders, tevreden zijn verhaal doet voor de camera van FC Afkicken, roken enkele spelers van Padanië snel nog een sigaret voordat ze aan hun warming-up beginnen.

Nadat Padanië en het sympathieke Matabeleland opkomen, wordt de band met volksliederen gestart. Althans, de geluidsinstallatie is om te janken en de liederen van Padanië en Matabeleland zijn nauwelijks te horen door het gekraak. De secretaris van de ConIFA is ook aanwezig en lacht zich dood.  Hij ziet ons staan en maakt een gebaar: ‘Sorry, ik kan het ook niet helpen.’

Matabeleland verliest met 6-1, maar als het team scoort, gaan de 350 toeschouwers uit hun dak. Een heuse ereronde van het team uit Zimbabwe volgt. Keeperstrainer Bruce Grobbelaar is nog niet vergeten en gaat rustig met iedereen op de foto.

We rijden vervolgens naar het stadion van Bromley FC, waar de openingsceremonie op het programma staat. Met in het achterhoofd een glorieuze en twee uur durende ceremonie twee jaar geleden in Abchazië, bereid ik me op het ergste voor. Maar dit keer is het karig gesteld: een dankwoordje, een ererondje langs nauwelijks gevulde tribunes en een Tibetaanse vrouw die de meest onmogelijke klanken weet te produceren. Ik vind het prima en heb meer oog voor de kneuterige houten tribunes. Ondertussen rolt gastheer Barawa het team van Tamil Eelam op. Topscheidsrechter Mark Clattenburg, die in 2016 zowel de EK-finale, de FA Cup-finale en de finale van de Champions League floot, kan ook deze wedstrijd aan zijn palmares toevoegen. Hij fluit precies in de sfeer van het toernooi: een Tamil krijgt bij een 3-0 stand slechts geel voor het neerhalen van een doorgebroken speler. De KNVB zou hem daarvoor schorsen. Het zegt alles over dit toernooi.

FC Afkicken en Staantribune staan komende dagen in het teken van het ConIFA WK. Volg het toernooi via het Youtube-kanaal van FC Afkicken en via Staantribune.nl/ConIFA.