De laatste maandag van augustus is traditioneel een Bank Holiday in Engeland. Dat houdt in dat veel Britten een lang weekend vrij hebben. Voor de Football League is dit elk jaar een reden om een dubbel speelprogramma te organiseren in de Non League. Voor de groundhoppers een uitstekende gelegenheid om zoveel mogelijk wedstrijden te bezoeken in een paar dagen.

Voor mij begon dit weekend op donderdag. West Ham United speelde voor de Europa League tegen FC Astra Giurgiu. Het zou de derde wedstrijd worden in het nieuwe London Stadium, het Olympisch stadion dat de afgelopen jaren is omgebouwd tot een voetbalstadion. Zodra ik op Luton Airport landde, kreeg ik een deuntje in mijn hoofd. ‘I am forever blowing bubbles’, de titel van het clublied van West Ham United.


Omdat de Hammers graag een vol stadion wilden hebben tegen de onbekende Roemeense tegenstander, was de prijs voor een ticket verlaagd naar tien pond. Bij de kaartverkoop brabbelde de dame achter het raam wat Engelse woorden. Ik kon haar bijna niet verstaan. Na drie keer vragen kwam ik erachter dat alle 57.000 kaartjes waren verkocht. “Sold out.” Er gingen verschillende gevoelens en gedachten door mij heen. Teleurstelling, boosheid en machteloosheid. The blowing bubbles waren op dat moment even heel ver weg. Hoe kom ik alsnog binnen? dacht ik. Ik liep een rondje om het immense stadion. Onderweg vroeg ik om een ‘spare ticket’ en bij de vijfde persoon had ik beet. Na wat onderhandelen kocht ik een e-ticket voor veertig pond. Yes! “I am forever blowing bubbles. Pretty bubbles in the air. They fly so high. They reach the sky.”

London Stadium

Ik was benieuwd hoe het stadion er uit zou zien. Zitten de supporters dicht op het veld? Nee dus. De toeschouwers zijn veel te ver verwijderd van de pitch. West Ham kreeg veel kansen tijdens de wedstrijd, maar FC Astra Giurgiu scoorde en bereikte daardoor de poulefase van de Europa League, zo zagen 56.932 toeschouwers.

De volgende dag ging ik per trein naar Bath, in het zuidwesten van Engeland. Deze plaats is beroemd om de historie die stamt uit de Romeinse tijd en is ook bekend door de rugbyclub. Op gepaste afstand daarvan komt Bath City Football Club. Twerton Park is de naam van het stadion van City, vernoemd naar de gelijknamige wijk. Bristol Rovers heeft in het verleden in dit stadion gespeeld. The Gasheads moesten in 1986 het Eastville Stadium in Bristol verlaten en ontvingen tot 1996 hun tegenstanders in dit stadion .

Bath City speelt op dit moment op het zesde niveau, in de Vanarama National League South. De voorzitter van de club vertelde me dat er ooit 18.000 toeschouwers waren bij een FA Cup-wedstrijd tegen Brighton and Hove Albion. De hoofdtribune stond destijds aan de overzijde, strak tegen de huizen in de wijk. Buurtbewoners konden destijds vanuit hun huis het stadion in kijken.

Tijdens de wedstrijd zat ik op de main stand. Het viel mij op het stadion een ‘sloping pitch’ heeft. Het veld loopt namelijk af of op, afhankelijk vanaf op welke helft een ploeg speelt. De rechterspeelhelft heeft een niveauverschil van circa twee meter. De linkerspeelhelft is redelijk vlak. In de staantribune aan de overkant zit een knik en ook deze tribune loopt af. Bath won met 2-1 van East Thurrock United, zagen slechts 523 toeschouwers.

Hoofdtribune Bath City

De volgende dag was ik al vroeg op pad. Via Birmingham belandde ik met een boemeltrein in Gobowen, een klein plaatsje in het westen van Engeland, tegen de grens van Wales. Ik wandelde een paar kilometer door het landschap naar het gehucht Park Hall, waar het Park Hall Stadium ligt, de thuishaven van The New Saints. Zij spelen in de Dafabet Welsh Premier League, maar wel op Engels grondgebied. The New Saints is ontstaan uit een fusie tussen Oswestry Town en Llansantfraid FC. Oswestry is een plaatsje twee kilometer verderop. TNS is het sponsorende telecombedrijf achter de club en de eigenaar speelt graag met centjes. The New Saints is de voetbalnaam van TNS. Het is de enige fulltime profclub in de Welsh Premier League en wint daardoor bijna alle prijzen die te vergeven zijn. The New Saints speelden tegen Rhyl FC, een club die twintig jaar geleden nog geregeld prijzen pakte. Maar Rhyl had een complete off-day en het werd maar liefst 10-0 voor de thuisploeg. Met het grote geld kan je veel kopen, maar geen supporters, want er waren slechts 213 mensen aanwezig.

Op de laatste dag, Bank Holiday, bezocht ik Lincoln. Veel toeristen gaan naar deze stad voor het kasteel en de kathedraal. Ik kwam echter voor de plaatselijke voetbalclub, Lincoln City. En voor een bijzondere straat in Lincoln, genaamd Scorer Street. Lincoln City speelt vanaf de oprichting bijna onafgebroken op Sincil Bank. Het stadion heeft zijn naam ontleend aan de straat waaraan het ligt, vlakbij het centrum. Lincoln City speelt dit seizoen op het vijfde niveau, het eerste niveau onder de Football League. Onder de rook van het kasteel en de kathedraal speelt de club bijna zijn gehele bestaan in de Football League. Het stadion is een voormalige League Ground. Gateshead FC was de tegenstander op deze zonnige dag. De 3.687 aanwezigen, inclusief 110 uitsupporters, zagen de thuisclub met 3-0 winnen.

scorer-street-lincoln

Scorer Street in Lincoln

Ik kijk terug op een fantastisch weekend vol voetbal, inclusief vier nieuwe grounds. Bij het opstijgen sloot ik mijn ogen en spontaan ging het clublied van West Ham nog een aantal malen door mijn hoofd.

Jan S. Hofstra
Staantribune-volger

Heb jij ook een leuke groundhoptrip gemaakt? Stuur je verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.