Heb jij net als Staantribune-volger Mathijs Renkema een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.

Deze keer gaat de trip naar Londen. Of eigenlijk, niet echt Londen. We moeten namelijk in Watford zijn, een voorstad ten noordwesten van de Engelse hoofdstad. De taxi van Heathrow Airport naar ons hotel kost tachtig pond. Het gaat dan ook niet om een ritje van tien minuten, maar van een dik halfuur. Met 80.000 inwoners heeft Watford zijn eigen geschiedenis en cultuur. In deze stad ligt Vicarage Road, het stadion van Watford FC. Een typisch Engelse club, opgericht in 1881, met een rijke geschiedenis. The Hornets speelden vrijwel altijd in de hoogste of één na hoogste divisie van Engeland.

Veel voetballiefhebbers denken bij Watford meteen aan een historische overwinning tegen Leicester City. In 2013 strijden The Hornets en Leicester om een plek in de finale van de play-offs, die recht geeft op een Premier League-ticket. In de 96ste minuut krijgt Leicester een penalty. De stand is dan 2-1 voor Watford, maar dankzij de 1-0 in de heenwedstrijd gaat Leicester bij deze stand door. De 2-2 zou aan alle spanning een einde maken. Maar dan gebeurt dit:

Dankzij deze bizarre ontknoping gaat Watford naar Wembley. Daar is Crystal Palace The Hornets uiteindelijk de baas, waardoor de Premier League-droom alsnog uiteenspat.

Eigenlijk was Watford niet onze eerste keus voor onze jaarlijkse voetbaltrip. We wilden in eerste instantie naar Crystal Palace, maar in het beoogde weekend waren de kaarten voor de wedstrijd tegen Liverpool al uitverkocht. Bij het zoeken naar een alternatief, kwamen we bij Watford uit, die op zaterdag spelen. Dat was zelfs te combineren met een thuiswedstrijd van Arsenal op zondag.

En zo lopen wij op een vrijdagavond, zo’n 2,5 uur na vertrek uit Amsterdam, in Watford, op zoek naar een pub. Uitgaansgelegenheden genoeg, blijkt al snel. In Watford waan je je een beetje in Newcastle, het decor van Geordie Shore. Dames in korte jurken van wie je de parfum op dertig meter afstand al kunt ruiken en kerels in tank tops, met getatoeëerde armen van wie je de anabolen op dertig meter kunt ruiken. Waar zij zich een weg banen richting een aantal vage maar stampvolle discotheken, besluiten wij een wat rustigere pub op te zoeken. Daar blikken we vooruit op de wedstrijd van Watford. Vlak voordat wij richting hotel gaan, raken we aan de praat met een beschonken inwoner van Watford. In vlot Engels hikt hij iets over ene ‘Tony Joshua’ of zoiets. We halen onze schouders op, knikken beleefd en roepen ‘yes, yes!’ terwijl wij de pub uitlopen.

De volgende dag: matchday! Dat begint uiteraard met een Engels ontbijt, waarna we op pad gaan. Het is dan 11.00 uur, precies 3,5 uur voor Watford -Bournemouth. Genoeg tijd om naar het stadion te lopen, aangezien dat op een kleine twintig minuten lopen van ons hotel ligt. Zoals altijd willen we ruim voor een wedstrijd bij het stadion  zijn. Zo kunnen we de buurt bekijken, een beeld krijgen van de club en – misschien wel het belangrijkst – een goede supporterspub vinden. Bij Watford is dat laatste niet zo lastig. Op de hoek van het stadion, tegenover de fanstore, vind je The Red Lion, een mooie supporterspub met veel Watford-prullaria. Het uitzicht vanuit de pub is uitstekend. We zien langzaamaan een gele supportersstroom op gang komen.

Uiteraard maken we ook een rondje door de wijk rondom Vicarage Road. Voor liefhebbers van de Engelse cultuur is deze echte arbeiderswijk een plaatje. De eindeloze straten met rijtjeshuizen, de oude rode bakstenen en de kapotte satellietschotels op huizen: alles klopt. We boffen ook met het weer. Waar we de vorige keer nog onder een aangenaam lentezonnetje langs de dure huizen richting Craven Cottage liepen, is het weer nu grijs en nat. Typisch Engels, kun je zeggen. Het past perfect bij deze wijk. Bijzonder is de begraafplaats, op nog geen honderd meter van het stadion. Of het oude ziekenhuisje, wat meer weg heeft van een streng katholiek weeshuis. Aan het begin van bijna iedere straat, staat een bordje met daarop de tekst Camera Surveillance Area. Dat hier ’s nachts camerabewaking nodig is, kunnen wij ons wel indenken.

Het is dan ook des te opmerkelijker dat Watford de club van Sir Elton John is. De zanger werd nog voor zijn faam verliefd op de club en behield die liefde tot in lengte van jaren. Sterker: hij was een tijd chairman en onder zijn leiding behaalde Watford mooie successen. Bovendien gaf de link met Elton John de club aanzien, waardoor Watford ook buiten Engeland een bekende naam werd.

Desondanks heeft het stadion en zijn omgeving nu niet bepaald ‘sterallures’. De Sir Elton John Stand – de meest moderne tribune – steekt schril af tegen de oude vervallen schuurtjes die er nog geen vijf meter achter staan. Een mooi stadion, in een armere wijk, dat zie je vaker in Engeland. Zoals White Hart Lane, het oude stadion van Tottenham Hotspur. Op wedstrijddagen was het er goed toeven, maar doordeweeks hoef je niet in het donker door die wijk te lopen. Datzelfde geldt misschien niet voor Watford, maar de nieuwe tribune van het stadion staat in schril contrast met de verouderde huizen en vervallen schuurtjes.

Kort voor de wedstrijd arriveren de bussen van Bournemouth voor het stadion van Watford. Het is cliché om te zeggen, maar hier kan het blijkbaar nog. We zien geen politiebegeleiding of onderlinge provocaties. Daarbij moet wel worden opgemerkt dat het echte tuig in Engeland er al jaren uitgepikt is. Zij zitten inmiddels met een stadionverbod en een oproepplicht thuis op de bank of op het politiebureau. Wat pleit voor Bournemouth, is het volle uitvak. De supporters van The Cherries hebben de moeite genomen om van de kustplaats een reis van zo’n tweehonderd kilometer per bus te maken.

We nemen plaats op de lange zijde, pal tegenover de Sir Elton John Stand. De wedstrijd is een absolute kraker, met een goed verdedigende Darryl Janmaat. Alleen zijn voorzetten zijn van eredivisie-niveau, voor de rest heeft de voormalig Feyenoorder duidelijk stappen gemaakt in Engeland. De sfeer is goed, al meent de mascotte van Watford de sfeer te moeten verhogen met een trommel. The Hornets hebben een mascotte die verkleed is als een soort kruising tussen een bij en een horzel. Hysterisch rent hij langs het veld met zijn trommel, spoort het publiek aan en juicht wanneer Bournemouth een bal de parkeerplaats op schiet. Uiteindelijk mag zijn support niet baten. Bournemouth scoort in de laatste minuut namelijk de 2-2, wat leidt tot een vreugde-uitbarsting in het uitvak.

Na de wedstrijd – waarin we overigens een goede Richarlison zagen invallen (een speler die Ajax goed had kunnen gebruiken) – duiken we weer The Red Lion in. Zoals je van de club van Elton John mag verwachten, wordt er livemuziek gespeeld. De band is prima, speelt alle rockklassiekers en zorgt voor een aangename sfeer. Als we ’s avonds in het centrum van Watford een pub in duiken, blijkt het stampvol te zitten. De aangeschoten hikker van de vorige avond, die ons wees op ene ‘Tony Joshua’, had het blijkbaar over Anthony Joshua, de in Watford geboren bokser. Op een groot scherm zien we hem zijn partij winnen, wat tot vreugde in de pub leidt.

’s Avonds is de wedstrijd van Watford niet het gesprek van de dag. Wat blijkt: er zijn maar weinig Hornets te vinden in Watford. De meeste locals die we spreken, zijn supporter van Arsenal, Chelsea of West Ham United. Zo komen wij een oude Headhunter van Chelsea tegen. De Headhunters, de gevreesde harde kern van The Blues, hielden vooral in de jaren zeventig en tachtig flink huis in Londen. Deze man, een tikje racistisch, claimt er eentje te zijn geweest. Before all the money fucked it up, zegt hij. Of de beste man vroeger echt bij de harde kern zat, vraag ik me af, maar het is voor het verhaal wel leuk. Daarnaast is hij een fanatieke drinker, wat de avond er niet minder gezellig op maakt.

Als wij de volgende dag in de taxi richting Noord-Londen zitten, voor de wedstrijd van Arsenal – wat qua sfeer absoluut geen aanrader is – galmt het gezang van de avond ervoor nog door ons hoofd. Geen voetbalgezang dit keer, nee, het Ooh Antony Joshua! klonk tot diep in de nacht. Desondanks is een bezoekje aan Watford FC zeker de moeite waard, al is het maar vanwege de karakteristieke omgeving.

Heb jij net als Staantribune-volger Mathijs Renkema een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.