Heb jij net als Staantribune-volger Gijs van der Poel een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Het leuke aan groundhoppen is dat je ook eens met fans van andere clubs naar een wedstrijd kunt. Aangezien er in Nederland erg veel onnodige buscombi’s worden opgelegd, is het soms beter om in het buitenland bier, zon en voetbal te combineren. In dit geval namen we een kijkje bij onze oosterburen. Met een Feyenoorder, een PSV’er en drie Ajacieden namen we ’s ochtends de trein naar Hengelo, om vandaar met een Groningen-fan het boemeltreintje naar Osnabrück te nemen, waar we de lokale VfL aan het werk zouden zien tegen Kaiserslautern. Ook kregen we nog gezelschap van vier Fortunezen die vanuit Sittard met de auto waren gekomen.

De 3. Liga is dit seizoen om van te smullen. Met degradanten Eintracht Braunschweig en Kaiserslautern en promovendi 1860 München, KFC Uerdingen en Energie Cottbus zijn er leuke clubs bijgekomen. In de Dritte Liga zaten al bovendien een hoop mooie verenigingen, zoals onze gastheren van vandaag.

De eerste blikken bier gingen open op een tijdstip waarop ik meestal nog de slaap uit mijn ogen aan het wrijven ben. In Hengelo stapten we over op een boemeltje met de toezegging dat we daar wel kaartjes konden kopen. Zoals verwacht was de machine aan boord alleen in het Duits, accepteerde die alleen cash en begrepen de Japanse toeristen vóór ons nog minder van de machine dan wij. Nadat we er eindelijk achterkwamen dat je ook groepstickets kon kopen, waardoor je geen veertig, maar tien euro per persoon betaalde, gingen we de grens over.

Bij het eerstvolgende station werd het volgende vooroordeel waarheid. De eerste voetbalsupporters kwamen binnen en waren, in geheel Duitse stijl, volledig uitgedost met paarse en rode shirts. In plaats van elkaar de hersenen in te slaan, besloten ze elkaar te helpen met het kopen van de kaartjes. De fans bleken gelukkig net zo weinig te begrijpen van de kaartjesautomaat als wij Nederlanders. Blijkbaar helpt het spreken van de Duitse taal niet bij het begrijpen van het kaartverkoopsysteem. We boemelden rustig door en kwamen in een paars-rode trein aan bij station Osnabrück, waar de fans elkaar een prettige wedstrijd wensten.

De wandeling naar het stadion duurt een kwartiertje, maar met een heerlijk herfstzonnetje en de wetenschap dat we nog twee uur hadden voordat er werd afgetrapt, liepen we rustig door de buitenwijken van Osnabrück. Het meest opvallende was dat er iemand een sigarettenautomaat in zijn voortuin had gezet. Een ietwat vreemde hobby, maar blijkbaar zijn er voldoende Duitse supporters die een peukje kunnen gebruiken om hun zenuwen wat weg te nemen.

Bij het stadion werden wederom alle vooroordelen waarheid. Er werd betaalbaar bier in grote flessen geschonken en de fans liepen gewoon door elkaar. Goed dat de KNVB er niet bij was, want die zouden zich geen raad weten met zoveel animositeit. De sfeer was goed, met een gezonde wedstrijdspanning. De heren in het paars waren immers koploper en speelden tegen een van de degradanten. De bezoekers waren slecht begonnen aan de competitie, maar hadden de weg naar boven ingezet. Een ware kraker dus.

In een geïmproviseerd kraampje werden sjaaltjes gekocht met foute Duitse teksten erop en een hoop Duitse vlaggen. Die konden we niet laten liggen. Helaas was er geen sjaal met een foute Duitse adelaar erop, want daarmee hadden we helemaal goede sier kunnen maken. Ondertussen waren we nog steeds aan het wachten op de delegatie uit Limburg. Die hadden namelijk besloten ook alle vooroordelen te bevestigen. De avond ervoor waren de heren uitgerekend naar Rowwen Hèze geweest en dat was een beetje uit de hand gelopen. Doordat ze allemaal iemand anders hadden aangewezen als Chef Wekker Zetten, hadden ze zich allen verslapen. Met gierende banden kwamen ze naar het noorden om niet twee uur van tevoren, maar in minuut 26 hun grande entree te maken.

Het Osnatel stadion is precies wat je ervan verwacht. In de Duitse traditie is het een soort hommage aan beton en dat zie je goed terug. Terwijl we onder de donkere tribunes doorliepen, zag ik bijna niks en wat ik wal zag, was grijs beton. Het stadion zou daarmee ook goed kunnen dienen als locatie voor underground minimal technofeestjes. Uiteraard is er ook gewoon bier en bratwurst. Zonder is het immers lastig voetbal kijken. Met ruim 10.000 supporters was het stadion goed gevuld. Aan beide korte zijdes zijn staantribunes zoals het ooit hoorde, en oude plastic stoeltjes op de lange zijden.

Terwijl het prachtige Wir sind alle ein Stück door de speakers en uit de kelen galmde, kwamen beide ploegen het veld op. We zaten in vak U, naast de harde kern van Lila-weiβ, die zich de hele wedstrijd goed wist te meten met het overvolle uitvak. De wedstrijd was zoals dat in Duitse lagere divisies vaker gaat: hoog tempo, veel slordigheden en golvend van de ene naar de andere kant van het veld. Vermakelijk, maar zonder doelpunten, werd de rust gehaald.

Terwijl de Fortunezen als boetedoening de halve liters aansleepten, bespraken we de wedstrijd, beide teams en de uitwedstrijd in Emmen die voor de Limburgers de volgende dag op het programma stond. Wat ons echter vooral opviel, waren de prachtige shirtjes. Terwijl ik een dag eerder in Rotterdam tijdens de Staantribune-tentoonstelling naar de verzameling van Jesse Rabbeljee had gekeken, zag ik in het publiek de meest prachtige retroshirts met sponsors als kaffeepartner.de, Planol Chemie, Herforder pils en coffeeperfect.de. Ons hart ging echter ook een stuk sneller kloppen van het prachtige shirt waarin Kaiserslautern speelt. Helaas waren we niet de enigen, want na enig online zoekwerk bleek dat het al een tijdje stijf is uitverkocht.

De tweede helft was meer van hetzelfde, met als enige verschil dat Farrona-Pulido met een genadeloos schot de thuisploeg op 1-0 zette, waarbij een golf van lawaai door het stadion ging. Kaiserslautern zette flink druk, maar kreeg in de blessuretijd met een pijlsnelle counter nog een tegentreffer. Met een 2-0 uitslag blijft Lila-Weiβ Spitzenreiter en dat wilden de fans weten ook.

Na afloop stonden we weer bij onze nieuwe stamkroeg in de zon bier te drinken, terwijl de in het paars uitgedoste fans ons het Spitzenreiter, Spitzenreiter, hé, hé! probeerden aan te leren. Hoewel we nu nog steeds niet precies weten wat het betekent, zongen we rustig mee. Het leek op iets als ‘koploper’ en het internet bood gelukkig een bevestigend antwoord.

Na wat eten haastten we ons naar onze boemel terug en drie uur later stapte ik uit op mijn eigen stationnetje. Een dagje met betaalbaar bier uit flesjes in de zon, nieuwe liedjes, een erg goede sfeer, geen buscombi’s, prachtige shirtjes en een kraker in misschien wel een van de mooiste competities van dit seizoen. Zo is groundhoppen eigenlijk wel een leuke hobby.

Heb jij net als Staantribune-volger Gijs van der Poel een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.