Heb jij net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Er stond een wedstrijd van Rochdale op de planning. De avond ervoor besloot ik voor ik ging slapen nog even op de site van de club te kijken. Hopende dat ik het rampzalige woord voor de voetbalreiziger niet zou tegenkomen. Maar helaas  stond het er dus wel: postponed. Door de hevige regenval in Greater Manchester was het affiche Rochdale – Wigan Athletic afgelast. Voor het slapen berichtte ik mijn reisgenoten en de volgende ochtend in de trein richting Schiphol besloten we dat we dan maar naar Sheffield United – Aston Villa zouden gaan. Absoluut geen slecht alternatief.

Brammall Lane
Na in Manchester in een pub al de nodige pints soldaat gemaakt te hebben maakten we ons op voor de vijftig minuten durende treinreis richting Sheffield. Sheffield United, dat het vorige seizoen kampioen werd van League One, deed het verdienstelijk in het Championship met een prima achtste plek. Aston Villa bezette de zesde plek en zo stond er een plaats voor de play-offs op het spel. Vanuit het station van Sheffield liepen we richting Bramall Lane, de thuishaven van Sheffield United. Uit het niets doemde het voor ons op. Aan de ene kant rijtjes arbeidershuisjes en aan de andere kant het strijdtoneel van vanavond dat met ruim 32.000 plaatsten een redelijk stadion genoemd mag worden.

Na de fanshop bezocht te hebben, kregen we wel weer behoefte aan wat vocht en togen we richting een van de pubs rondom het stadion. We belandden bij The Cricketer Arms en konden ons vochtpeil weer op niveau brengen. We raakten in gesprek met een vader en zoon die samen een seizoenkaart hadden op de The Kop van Bramall Lane, waar de fanatiekere supporters van The Blades zich bijeen scharen. Ook wij hadden hier kaarten voor. De haat tussen beide clubs uit Sheffield kwam ter sprake, evenals Brexit en Sheffields promotie kansen.

Vlak voor de wedstrijd liepen we naar onze plek op de tribune achter de goal. Ik zag dat mijn persoonlijke held Leon Clarke op dreef was tijdens het afronden vóór de wedstrijd en met grootspraak hield ik mijn maten al voor dat hij zou gaan scoren deze wedstrijd. Sheffield begon sterk aan de wedstrijd, het was eigenlijk eenrichtingsverkeer richting het doel van Villa. Helaas was Leon nog niet zo scherp als tijdens de warming up en ook zijn teamgenoten misten de scherpte. Vermakelijk was het wel en het moest dus wel goed komen in de tweede helft. Steenkoud was het op de tribune, aangezien wij bij de enige opening in het stadion zaten waardoor de wind vrij spel had. Het voelde alsof mijn voeten één waren met het beton. We aten een pie om op te warmen en zagen de tweede helft vol goede moed tegemoet.

Wat Sheffield gedronken of gegeten had in de rust, is mij tot op de dag vandaag nog onduidelijk, maar het frisse team van de eerste helft was in geen velden of wegen meer te bekennen. Aston Villa had het stokje overgenomen en maakte de dienst uit. Ditmaal was het eenrichtingsverkeer richting het doel van Sheffield. United bracht hier amper nog iets tegenin en het was wachten op de eerste goal van Villa. Dit duurde en duurde, maar hij viel uiteindelijk toch, in de 90ste minuut scoorde Robert Snodgrass de 0-1. Hadden we in ieder geval nog een goal gezien, zo beredeneerden we het maar. Het was een vermakelijke wedstrijd geweest, maar helaas hadden we niet kunnen juichen.

Etihad Stadium
De volgende dag was het wederom matchday. De Premier League was dit seizoen een paar weken oud toen ik voor mijzelf had besloten dat ik dit seizoen Manchester City moest en zou bezoeken. Normaal gesproken pak ik liever eerst de wat oudere stadions, zeker die een afspraak hebben met de sloophamer, maar de manier hoe City dit seizoen speelt… ik móest erheen. Overdag werden al de nodige souvenirs uit de fanshop ingeslagen, waarna we de voorbereiding op de wedstrijd tegen West Bromwich Albion kon beginnen.

 

Na een ‘burger’ en wat pints pakten we de Úber naar The Etihad Stadium. Hier waren helaas geen pubs rondom het stadion. We werden uitgebreid gefouilleerd. We werden zelfs gescand met een metaaldetector, iets wat ik nog niet eerder had meegemaakt bij een voetbalwedstrijd in het buitenland. We hadden geweldige plekken. We zaten op de tweede rij, ongeveer ter hoogte van de middenlijn. Ik heb niks met moderne stadions, maar als je daar zo van onderaan naar boven kijkt, raak je toch wel lichtjes onder de indruk.

Op de promenade dronken we nog een Foster voordat de wedstrijd begon. City kwam op volle oorlogssterkte het veld op: Agüero, De Bruyne, Sterling, Fernandinho en ga zo maar door. Aymeric Laporte, de 23-jarige verdediger die was overgenomen van Athletic Bilbao voor maar liefst 65 miljoen euro, maakte zijn debuut voor de Citizens. Helaas was Gabriel Jesus al een tijdje geblesseerd en was Leroy Sané niet ongeschonden uit de FA Cup wedstrijd tegen Cardiff gekomen. Maar er stonden genoeg sterren op het veld voor een mooi potje voetbal. Aangezien tegenstander West Bromwich Albion onderaan bungelde, kon het wel eens een doelpuntenfestijn worden. Zoals je op papier ook verwacht, was het eenrichtingsverkeer richting het doel van The Baggies. Na twintig minuten resulteerde dat al in de 1-0 van Fernandinho. We gingen er goed voor zitten, maar de vele kansen werden niet benut, waardoor we gingen rusten met een 1-0 tussenstand.

 

Ook in de tweede helft was het spelbeeld hetzelfde. Het viel mij op dat er redelijk wat sfeer was in het Etihad Stadium. De supporters van City maakte veel lawaai, iets wat meestal ontbreekt bij de topclubs. De Bruyne strooide met geweldige passes, maar helaas werden deze niet omgezet in doelpunten. De Belg nam het heft in handen en schoot de 2-0 binnen. Hierna nam City iets gas terug, maar vlak voor tijd konden we dan toch nog van het plastic opveren omdat ook Sergio Kun Agüero zijn goaltje meepikte. De eindstand was meer dan verdiend en wij keerde met een tevreden gevoel terug richting het appartement. Voldaan dat we Manchester City dit seizoen live hadden zien spelen, want dat zij de titel gaan pakken is een feit. De vraag is alleen wanneer.

Heb jij net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.