Heb jij net als Staantribune-volger Gijs van der Poel een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

“Het is wel een tijdje geleden dat ik hier ben geweest.” Ik ben met mijn schoonvader op weg naar zijn jeugd. Hij is opgegroeid in Watford en aangezien ik kerst met mijn schoonfamilie vier, zijn we beiden blij dat we kunnen uitbuiken op Vicarage Road. Het voorgerecht hebben we bij rugbyclub Northampton Saints al gegeten, maar vandaag staat het hoofdgerecht op het programma: Watford FC – Leicester City. Tevens mijn debuut in de Premier League.

Boxing Day gaat, zoals bijna alles in Engeland, al jarenlang op dezelfde manier. Je kunt uitbuiken in een voetbalstadion of in een van de winkelcentra of meubelboulevards voor Boxing Day Sale. Wij kiezen voor het eerste. De eerste uitdaging is om Watford te bereiken. Door alle familieperikelen rond de kerstdagen, Boxing Day-wedstrijden en de uitverkoop is er een ware volksverhuizing gaande. De lokale ProRail lijkt het daarom een uitermate geschikt moment om eens lekker wat groot onderhoud te plegen en daardoor rijden er geen treinen. Ook dat is al jaren traditie. Het argument is dat veel mensen wel met de trein willen rond deze tijd, maar eigenlijk altijd voor de auto kiezen. Er zijn dus helemaal geen treinen nodig. Ik denk dat het gebrek aan treinen geen gevolg is, maar eerder een oorzaak dat veel mensen de auto kiezen, maar dat terzijde. 

De voorspelde drukte komt uit, maar omdat we op tijd zijn vertrokken en een local bij ons hebben die de achterafstraatjes kent, zijn we keurig op tijd. Hij wijst ons ook nog even het oude huis van Graham Taylor aan toen deze manager bij Watford was. Mijn schoonvader ging immers vooral in de jaren zeventig en begin jaren tachtig naar de lokale FC.

Na het parkeren van de auto lopen we in een heerlijke winterzon door het centrum van Watford, dat zich het best laat omschrijven als een typische Engelse voorstad. Weinig spannend, maar wel heel kenmerkend voor Engeland. Hoe dichter we bij het stadion komen, des te guurder de buurt wordt. Achtertuinen met ongemaaid gras, grote hoeveelheden rotzooi en veel te jonge vaders met ingevallen wangen die om half twee al niet meer recht uit hun ogen kijken.Het stadion zelf is niet heel spannend. Vicarage Road is ooit naast het oude ziekenhuis gebouwd en beiden liggen er nog steeds. In de jaren is er redelijk wat aan gesleuteld, maar de locatie is nooit veranderd, waardoor je de achtertuinen in kunt kijken als je rond het stadion loopt. Het stadion ziet er net te modern uit voor de wijk waar het in ligt. In contrast met de omgeving heeft het daardoor wel iets. Een niet heel mooi stadion, maar ook niet heel erg lelijk. Gewoon lekker gewoon gebleven.We willen onze kaartjes ophalen, wat een hele safari is aangezien iemand de spelersbus van Leicester City aan het parkeren is. Alles is hermetisch afgesloten door vier stewards. Of ze angstig zijn dat de Watford-fans de bus aanvallen of andersom is niet geheel duidelijk, maar het lukt ze om de onrustige supporters op hun plek te houden. Daar is geen ME voor nodig.

Nadat we onze kaartjes hebben opgehaald, gaan we bij supporterspub The Red Lion naar binnen. Bij deze bar hoef je je ID niet te laten zien, maar wel je kaartje, zodat ze zeker weten dat je voor Watford zal juichen. De pints zijn net niet koud en niet lekker, zoals dat in Engeland traditie is. Na een rondje in de clubshop wordt me duidelijk dat het hier Graham Taylor voor en na is. Niet alleen ligt zijn biografie op werkelijk elke vrije centimeter in de clubshop, onze kaartjes geven ons toegang tot de Graham Taylor Stand. Ook in het stadion is het jaren zeventig en tachtig wat de klok slaat met oude banieren, posters en filmpjes over deze legendarische tijden.We zoeken onze plaatsen en blijken de bal bijna op ooghoogte te kunnen volgen, want we zitten lager dan het veld. Dat heeft zijn voordelen doordat je kort op de actie zit, maar het spel volgen valt niet mee. Ook is het drainagesysteem niet helemaal gelukt, waardoor het nogal nat wordt onder onze stoelen. Maar met een fantastische steak pie in de hand, kou en regen in de lucht en een mooie pot voetbal in het vooruitzicht, is dat het zeker waard.

Nadat de spelers uit de Elton John Stand zijn gekomen en het fanatieke zijde van Watford een mooie tifo-actie heeft gehouden, verwacht ik Engels spektakel. De thuisploeg kijkt echter, net als de supporters, eerst de kat uit de boom. Het uitvak van Leicester is tot de nok toe gevuld en zowel het bezoekende elftal als zijn fans domineren het eerste deel van de wedstrijd. Na de verdiende 0-1 lijkt het dan ook niet goed te komen voor het team van Marvin Zeegelaar en Daryl Janmaat. Op slag van rust wordt wordt het echter 1-1 en de veelbesproken bijna-Ajacied Richarlison maakt er bijna 2-1 van.Zoals bekend is zanger Elton John diehard fan van de Hornets, dus kocht hij in 1976 de club toen Watford nog in de vierde divisie speelde en stelde hij Graham Taylor als manager aan. Het duo wist binnen een paar jaar te promoveren naar de First Division, met als hoogtepunten de tweede plek in 1983 en het behalen van de FA Cup-finale in hetzelfde jaar. In het stadion en in de fanshop zijn veel elementen die je als bezoeker helpen herinneren aan die tijd. Het succes heeft Elton John mateloos populair gemaakt en zelfs een stukje tekst van Your Song is op de tribune met zijn naam geschilderd. Het gewone Watford en de excentrieke John lijken op het eerste gezicht geen match, maar ja, opposites attract.In de tweede helft gooien beide teams er een schepje bovenop en kleunen erin zoals je van Engelse teams gewend bent. Na de 2-1 van Watford ontploft het stadion en beginnen de fans zich steeds meer te roeren. Een waar slotoffensief van pompen of verzuipen vangt aan. Aanvoerder en oud-PSV’er Heurelho Gomes gooit zich echter voor elke bal en met zijn sprongen en reflexen houdt de doelman de Hornets op de been. De vreugde over de eerste drie punten in zeven wedstrijden is groot en de sfeer uitgelaten.

Na de 2-1 loopt Gomes door de regen in zijn eentje een ereronde en vertrekken wij richting uitgang. Gelukkig regent het na afloop wel, zodat de guurheid van de wijk mooi naar voren komt. We rijden weer terug naar huis om de kliekjes van het kerstdiner weg te werken.

Watford is een typisch Engelse club, met een een mooie doorsnede van de Engelse samenleving qua publiek. Van kale, harde koppen tot hipsters en toeristen uit Trinidad en Tobago. En om stadion Vicarage Road te bereiken, moet je nog gewoon ouderwets door een volkswijk lopen. Eenmaal binnen serveren ze lauw bier en steak pies. Het leven kan zo mooi zijn. En dat op Boxing day.

Heb jij net als Staantribune-volger Gijs van der Poel een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.