Heb jij, net als Staantribune-volger Jeroen Zwaan, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Met een redelijk gevoel voor oriëntatie bestudeer ik vooraf meestal de looproute van een station naar een te bezoeken stadion. Voor een bezoek aan het Stadion am Quenz in Brandenburg was dat een fluitje van een cent: één lange weg vanaf station Altstadt en dan zouden na een klein half uur lopen de lichtmasten aan de linkerhand moeten verschijnen.


De route naar het stadion is behoorlijk saai, ver van het centrum verwijderd. Stille getuigen van de glorieuze staalindustrie uit de DDR-tijd zijn inmiddels al omgetoverd tot musea of liggen er vervallen bij. Na ruim een half uur lopen begin ik me toch af te vragen of ik het stadion niet al voorbij ben, zo ver staan die hoge herkenbare lichtmasten toch niet van deze weg af? Een spaarzame voorbijganger vertelt me de eerstvolgende zijstraat te pakken en zijn blik verraadt veel verbazing: wat zou een Nederlander daar toch moeten op een maandagmiddag?

Controlfreak die ik ben, had ik zoals bij elk bezoek vooraf al enkele malen per e-mail contact gehad met de club, met de vraag of ik er kon fotograferen. Geen enkel probleem. Het hoofdgebouw was gesloten, hekken hermetisch gesloten, het zal toch niet… Een nadere inspectie leverde dan toch een geopend hek op waardoor het stadion kon worden betreden, wat een pracht!

Meest in het oog springende bouwwerk is zonder meer de Sprecherturm die boven de onoverdekte zittribune met gammele zitjes uittorent. De Anzeigetafel is er eentje van het soort dat ook te zien is in het Bruno-Plache-Stadion van Lokomotive Leipzig, een lelijke container in de clubkleuren waarop de tussenstand te zien is. De naam Stahl Brandenburg doet nostalgisch en robuust aan, verwijzend naar de tijd waarin de fabrieken pakweg dertig jaar geleden op volle toeren draaiden en de club het sportief ook goed deed. Vaak tussen de 10.000 en 15.000 toeschouwers en zelfs twee Europese wedstrijden in 1986 tegen Coleraine en de latere UEFA Cup-winnaar IFK Göteborg, die een maatje te groot bleek in dit stadion.

Inmiddels merk ik ook op dat de lichtinstallatie er niet meer is. Achteraf blijken deze afgelopen zomer te zijn neergehaald voor een enkele reis shredder. Hopelijk is het neerhalen van de lichtmasten geen voorteken voor verder verval. De duizenden toeschouwers komen allang niet meer naar het in de Verbandsliga (zesde niveau) spelende Stahl, het zijn er nog hooguit twee- à driehonderd. Je vraagt je af hoe het zover heeft kunnen komen. Niet alleen voor een fotograferende groundhopper is het Stadion am Quenz een must om hier eens te zijn geweest, maar zeker ook voor liefhebbers die nog overblijfselen uit de DDR-voetbalhistorie willen aanschouwen.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

Heb jij, net als Staantribune-volger Jeroen Zwaan, een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.