AS Roma vs Lazio Roma, veel mooier worden de affiches in Europa niet. Hoewel de kwaliteit van het Italiaanse voetbal achteruitgaat, is de sfeer op de curva’s nog zoals je verwacht. Geweldige choreografie, spandoeken, bandieri’s en vuurwerk horen bij dit duel. Voetbal in Italië is anders, ouderwetser. Leuker voor de liefhebber die niets om comfort geeft, maar gewoon voetbal komt kijken. Waar je bij mijn favoriete club Feyenoord rond De Kuip geen bier mag drinken bij een thuiswedstrijd tegen pakweg Vitesse of Heerenveen, koop je in Italië een halve liter Peroni in een glazen fles op het voorplein.

Spillo, een bevriende Roma-supporter die op de Curva Sud zit, vertelt mij dat er dit jaar een boycot is bij de Il Derby della Capitale. Beide supportersgroepen komen niet opdagen bij de belangrijkste wedstrijd van het jaar, omdat midden op beide curva’s een hek is geplaatst, er geen vuurwerk meer mag worden afgestoken en er geen spandoeken naar binnen mogen. Dat was de druppel voor beide supportersgroepen. Shit!, is het eerste dat ik denk. Ik heb al een kaartje voor mijn derde Romeinse derby bemachtigd en de reis is al geboekt. Spillo is solidair met zijn curva en zegt dat hij dus ook niet gaat. “Dan ga ik ook niet naar de wedstrijd, maar kom ik wel gewoon naar Rome”, besluit ik.

soccerfanshop.nl

De avond voor de wedstrijd staan we in een achterstandswijk in Rome wat te drinken. Spillo vertelt dat de Curva Sud een bijeenkomst heeft georganiseerd om samen de wedstrijd te kijken en vraagt of ik mee wil. Er is een groot scherm, bier en het is ver buiten de stad. Dat klinkt voor mijn gevoel geniaal. Als Nederlander aanwezig zijn bij een bijeenkomst van de Curva Sud lijkt me a once in a lifetime opportunity. Tegelijkertijd schiet iets anders door mijn hoofd. Ik spreek geen woord Italiaans en mijn Romeinse vriend spreekt als enige van de groep Engels. Ik weet hoe heetgebakerd een ‘harde kern’ kan reageren bij verlies, bij verkeerd aankijken of als hen gewoonweg iets niet zint. Of als ze erachter komen – en daar vrees ik nog het meeste voor – dat ik voor de Nederlandse club ben die afgelopen jaar niet bepaald als een gezelschap van de Zonnebloem door de stad heeft gelopen. En ik was een van de ruim vijfduizend aanwezige Feyenoord-supporters. “Ach, zeik niet zo”, zeg ik tegen mezelf en ik besluit mee te gaan en dan maar te kijken wat het wordt.

2

3
We rijden met z’n vieren naar een industriegebied waar de bijeenkomst plaatsvindt. Er staan overal auto’s langs de weg en ik zie al dikke rookpluimen in de lucht. Het kriebelt in mijn buik. We lopen richting een voetbalveldje waar een stand is opgebouwd. Ik kijk mijn ogen uit. Ik zie meteen dat de standaard ‘pet & sjaal-supporter’ hier niet aanwezig is. Als voetbalsupporter die al een tijdje meeloopt en ook geïnteresseerd is in wat er op de tribune gebeurt, herken ik het soort supporters moeiteloos. Er lopen echt beesten rond en dan bedoel ik geen honden. Grote, brute kerels die het niet leuk vinden als je er wel bent, maar er eigenlijk niets te zoeken hebt. Dat vul ik voor mezelf gemakshalve in, want ik heb geen zin om het te na te vragen. Er lopen ook ‘eenvoudige’ figuren rond. Dat sterkt me iets. Met een beetje fantasie kan ik best voor een Italiaan doorgaan, mijn zonnebril en polo dragen bij aan dat imago. Iedereen die wel eens een belangrijke uitwedstrijd heeft bezocht in het thuisvak kent het gevoel. Alsof op je voorhoofd de naam van de club staat waar je eigenlijk voor bent.

Daar loop ik dan als Nuenenaar.

Er staat een groot scherm waarop de wedstrijd wordt vertoond, die net is begonnen. Ik besluit bier te halen, dat doet de spanning vast wat afnemen. Ik zie grote vriezers met Peroni liggen, voor een euro per fles. Als ik aan ben aan de beurt, steek ik drie vingers op. “Tre!” Ik zie mezelf al door de mand vallen, maar zo spannend is het uiteindelijk niet. De man geeft me drie bier en ik wuif dat hij het wisselgeld maar in de fooienpot moet gooien waar groot CURVA SUD op staat. Scheelt weer een woord uitspreken.4
Er wordt ondertussen overal vuurwerk afgestoken. Ik twijfel of de rookpluimen van de fakkels zijn of van de hasj om mij heen. Ook worden liederen ingezet. Af en toe lijkt het een militie. Zo strak uitgevoerd, met een leider die alleen inzet én de maat aangeeft. Soms deelt de Romeinse Jaap van Zweden even wat mee, wat Spillo vertaalt voor mij. Wij zijn de Curva Sud! Iedereen die hier is zingt en klapt mee, anders ben je een schande voor de Curva Sud en hoor je hier niet! Ik schat in dat hij het meent. Het lastige is dat ik geen lied kan meezingen en ons groepje toch niet ver van de leider staat. Achteraan staat de ‘oude garde’. Die hoeven niet mee te doen, zij hebben hun sporen al verdiend.

8
Het lijkt me ‘t beste om zoveel mogelijk mee te doen met de supporters om mij heen. Ik klap mijn handen stuk en playback alsof ik de liedjes zelf heb verzonnen.

Roma wint met 2-0, waardoor de stemming gemoedelijk blijft.

In het stadion waren maar 30.000 toeschouwers. Normaliter is Stadio Olimpico gevuld met het dubbele aantal mensen. Lazio had zelfs maar 2.000 kaarten van de 14.000 beschikbare kaarten afgenomen. De beiden harde kernen hebben veel macht, zo blijkt.

Terug in de auto ben ik pas weer geheel ontspannen. Spillo vraagt wat ik ervan vond.
“Erg vet, maar toch wel spannend vanwege de taal, mijn clubvoorkeur.”
‘’Ah”, zegt hij. ‘’Als er problemen zouden zijn geweest, had ik uitgelegd dat je uit Nederland komt en dat je solidair met ons bent, ondanks dat je een duur kaartje had gekocht. No problem Chries!

Had dat eerder gezegd.

Christian Swinkels
Staantribune-volger

Heb je ook een leuke groundhoptrip gemaakt? Stuur je verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op deze website geplaatst.