Heb jij net als Staantribune-volger Gert-Jan van Tilborg een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Luton Town is momenteel de trotse koploper van League Two. Als ze dit seizoen kampioen worden, spelen ze volgend jaar weer in League One, het niveau waar de club speelde toen ik ze ruim tien jaar geleden bezocht.

Een paar maanden daarvoor had ik mijn ‘groundhop-ontmaagding’ gehad door mezelf de wedstrijd Arsenal – Newcastle United cadeau te doen. Een mooie ervaring, maar ik was toch ook wel benieuwd hoe een wat minder glamoureuze Britse voetbalervaring zou zijn.

Die kans deed zich voor toen vrienden naar een concert van de te vroeg gestorven legende Prince in de O2 Arena gingen. Een mooie gelegenheid om mee te vliegen naar Engeland en in de omgeving van Londen een voetbalwedstrijd te bezoeken. Het was een interland-weekend, dus alleen de lower leagues kwamen in actie. De keus viel al snel op het nabij Londen gelegen Luton Town.

Op weg naar het stadion waande ik me nog in de jaren zeventig. Ik passeerde vervallen huizen en kwam na een klein half uurtje bij het verouderde stadion uit, dat tussen de huizen is geplakt.

Mijn vriendelijke buurman op de tribune wist me te vertellen dat de uitsupporters letterlijk de woon- en slaapkamers van Lutonaren passeren als ze al zingend hun tribuneplek opzoeken. Diezelfde buurman vertelde me destijds ook dat zijn club al jaren wil verhuizen. De grond op een nabijgelegen mogelijke locatie is echter schaars en duur. Eventuele investeerders zullen zich dus wel twee keer bedenken voordat ze in een nieuw onderkomen gaan investeren. Tien jaar later speelt Luton Town dus nog altijd op Kenilworth Road.

De wedstrijd was rommelig, maar wel vermakelijk. Het meest opmerkelijke moment kwam op naam van de scheidsrechter die – om wat voor reden dan ook – een penalty voor Luton Town tot tweemaal toe liet overnemen. Na de derde poging was het raak voor de thuisclub, maar dat was niet genoeg, de winst ging uiteindelijk naar Bristol Rovers.

Die overwinning leidde tot grote vreugde van de meegereisde fans die herhaaldelijk met schaap geluiden door Luton-fans ‘ toegezongen’ waren. Mijn buurman bood uitkomst bij de verklaring voor dit geblèr . Hij vertelde me dat Bristol nogal dichtbij Wales ligt en in die landelijke omgeving paraderen nogal wat schapen. De geluiden gingen steevast vergezeld met de kreet sheep shaggers. Tja, niet alle Engelse spreekkoren zijn even fijnzinnig, zullen we maar zeggen. Teleurgesteld dropen de Luton-aanhangers na negentig minuten af om zich weer massaal door de nauwe straatjes richting de buitenwijken te begeven.

Met het wat plagerige zinnetje: “I will watch your club on television when they will play in the Champions League”, nam ik afscheid van mijn buurman. “I think I will be a very very old man by then” antwoordde hij en gaf me nog een joviale tik op de schouder.

Ik ben Luton Town de jaren daarna nog een beetje blijven volgen. Ze degradeerden sindsdien tweemaal en kwamen zo zelfs in de Non-League terecht. Nu zijn The Hatters duidelijk weer op de weg terug. Het destijds aangeschafte notitieblokje van de club is mij nog altijd dierbaar. Luton Town triggerde die middag bij mij definitief het groundhop-virus. Of zoals u wilt: afwijking.

Heb jij net als Staantribune-volger Gert-Jan van Tilborg een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Foto’s: Joris van de Wier