Vandaag zijn in Engeland de fixtures bekendgemaakt! Staantribune-volger Tijmen Beerepoot heeft een goede groundhoptrip: een thuiswedstrijd van Luton Town.

Toen de wielen van het vliegtuig de grond raakten, schrok ik wakker. Er vormt zich een glimlach op mijn gezicht. We zijn weer aan de goede kant van de Noordzee. Door mijn raampje zie ik een waterig zonnetje aan de horizon verschijnen. Het begin van een mooie dag. Ondanks het zonnetje is het steenkoud en giert er een gure wind over Luton Airport. Na een korte rit naar Luton centrum wijst een Bobby ons naar de dichtstbijzijnde Wetherspoon waar wij onder het genot van een English breakfast en een pint kunnen opwarmen.

Ondanks dat het pas elf uur ‘s ochtends is, zit de pub al aardig vol en zijn er al meerdere tafels met lege bierglazen te zien. Het publiek in de pub is erg divers, iets wat mijn maat, die voor het eerst een Engelse voetbalwedstrijd gaat bezoeken, ook opmerkt. Na een paar pints trotseren we de kou en zetten we koers richting Kenilworth Road, de thuisbasis van Luton Town.

In de verte zien we de lichtmasten al boven de huizen uitkomen. We lopen langs een busbaan en plots zien we een paar trappen richting de tribune van het stadion. Het had ook zomaar een vervallen fabriekswand kunnen zijn, maar als we een stukje doorlopen, doemt het pareltje voor ons op. We komen terecht in het straatje met de befaamde turnstiles onder een rij woningen (zie openingsfoto).

Kenilworth Road staat in een vervallen wijk, er ligt veel afval in de voortuinen en deuren en kozijnen hebben al lang geen onderhoudsbeurt meer gehad. In een nauwe steeg, pal langs het stadion, ligt een bank en een bed. Er is duidelijk geen gemeentestort in de buurt. Vlakbij het stadion ligt een druk uitziende straat waar we wel een pub denken te vinden. Helaas domineren buurtsupermarkten en Lebara-winkeltjes het straatbeeld. Een pub is nergens te bekennen, ook hebben we nog geen enkel Luton-shirt gezien.

Uiteindelijk strijken we neer in The Beech Hill Conservative Club. Het ligt wat achteraf en de buitenkant lijkt meer op een verlaten loods dan op een pub. Maar als we binnenlopen, zien we eindelijk wat vertrouwde logo’s op de borst van de mensen prijken. Ook Cheltenham Town, de tegenstander van vandaag, is aardig vertegenwoordigd.

De pub is dan wel vergaande glorie, maar de Carling smaakt er niet minder om. Oudere mannen bespreken met elkaar de wedstrijd, waar het kleinere grut zich druk maakt rondom de pooltafel. Luton Town – Cheltenham Town is het affiche van vandaag, de nummer een tegen de nummer veertien van The League Two. Luton Town heeft dit seizoen al enkele klinkende overwinningen geboekt op Kenilworth Road, waaronder een 8-0 overwinning op Yeovil Town op de eerste speeldag.  Onze verwachtingen zijn hooggespannen.

We gaan richting The Kenilworth Stand. We lopen door de krappe turnstiles en zoeken onze plek op. Rij 2 links naast de goal. Mooie plaatsen dicht op het veld. Kenilworth Road is een klein, knus stadion. Een stadion zoals ik ze graag zie. Eén met de wijk en het ademt nog de puurheid van het Engelse voetbal. De vier tribunes zijn allemaal verschillend en de daken worden ondersteund door palen midden op de tribune. Ook had het stadion zes in plaats van vier lichtmasten. Veel mensen in het stadion hebben dus een obstructed view. Bij sommige plaatsen vraag ik mij zelfs af of de mensen überhaupt iets kunnen zien. Het is in ieder geval geen reden voor de Luton-fans om thuis te blijven, met 8.500 supporters zat het stadion aardig vol.

Het verschil op de ranglijst is nauwelijks terug te zien op het veld. Het spel gaat op en neer en Cheltenham komt vroeg op voorsprong. Kick and rush wordt afgewisseld met bij vlagen redelijk voetbal. The Hatters gaan met een 0-1 achterstand rusten. Meteen na rust zet Luton vol de aanval in, wat resulteert al snel in een penalty vlak voor onze neus. Die wordt gemist. Uit de tegenaanval van Cheltenham valt de 0-2. De wedstrijd lijkt gespeeld. Toch geeft Luton niet op en dat resulteert een kwartier voor tijd in de 1-2. De spanning stijgt en de supporters besluiten er vocaal ook nog een schepje bovenop te doen. Drie minuten voor tijd maakt Luton de gelijkmaker. Met een paar minuten op de klok geloven The Hatters er nog in. Met nog één minuut te spelen, wordt een Luton-speler gevloerd in het strafschop gebied van Cheltenham, de scheids fluit voor een schwalbe. Kenilworth Road spuwt vuur. De scheidsrechter en Cheltenham-spelers moeten het vocaal ontgelden. Het eindsignaal klinkt en de tegenstanders verlaten onder een luid fluitconcert het veld.

Anderhalf uur later zitten we alweer op de vluchthaven van Luton te genieten van ons laatste Engelse pintje van deze trip. Luton Town is het bezoeken meer dan waard.

Heb jij net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.