Heb jij net als Staantribune-volger Sjoerd Overpelt een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Groundhoppen is sinds 2013 een ritueel in het leven van mij en twee maten. Zo’n drie à vier keer per jaar gaan we naar een wedstrijd in het buitenland. Engeland blijft voor ons toch een beetje het ‘beloofde land’. Niet eens omdat de sfeer bij wedstrijden zo bijzonder is, maar wel omdat het land voetbal ademt, Engelsen gezellig en ‘recht door zee’ zijn en – niet geheel onbelangrijk – het nachtleven is er altijd een vol vertier.

Maar tegenwoordig moet je goed zoeken naar een club of wedstrijd waar die typische Engelse voetbalsfeer is terug te vinden in plaats van selfiesticks, massa’s voetbaltoeristen en mensen die voornamelijk zittend genieten van the beautiful game. Allemaal prima, maar niet ons ding.

Liverpool en West Ham (op het prachtige Boleyn Ground) waren leuk, maar niet bijzonder. Brentford en Millwall daarentegen waren al een stuk beter en Portsmouth (toen nog uitkomend in League Two) was een toppertje. De Premier League bezoeken was daarom als snel een no-go. Het Championship of de zogenaamde ‘lower leagues’, dat zou het terrein worden voor onze eerstvolgende groundhop.

In januari 2018 stond een ouderwetse rivalry op het programma die hoog op onze bucketlist stond: Leeds United tegen Millwall, twee van Engelands meest gehate voetbalclubs, daar wilden wij bij zijn.

In 2014 had ik Milwall – Leeds al bezocht in The Den en de sfeer in het thuisvak was toen intimiderend en agressief. Anti-Leedsliederen domineerden de wedstrijd. Heerlijk om mee te maken, maar die wedstrijd zou in het niet vallen bij de wedstrijd op Elland Road.

Op vrijdag arriveerden wij in een koud, guur en grijs Leeds en besloten we direct de trein te pakken richting York, een schitterende middeleeuwse stad die elke Engelandvaarder eens bezocht moet hebben in zijn leven. Naast alle culturele en historische rijkdom met zichtbare sporen uit de Romeinse tijd bevat York nog een geheim pareltje: Bootham Crescent.

De thuishaven van York City lag er verlaten bij, maar een jeugdspeler bood ons de kans om even een ‘pitch-view’ te nemen en vertelde ons dat deze ground binnenkort verlaten wordt voor een nieuw stadion. Eeuwig zonde als je het mij vraagt, want als er iets is wat het Engelse voetbal tot in detail beschrijft, zijn het stadions als Bootham Crescent. De York Pullman Main Stand heeft nog schitterende oude houten stoeltjes met geverfde nummering. Pure stadionporno!


Eenmaal terug in de trein op weg naar Leeds en na een avondje stappen, was het op zaterdag matchday. Een kort taxiritje bracht ons rond 12.00 uur bij Elland Road, drie uur voor de aftrap. Uiteraard even een rondje rondom het stadion en daarna was het tijd voor een paar goede pints in The Old Peacock. Deze pub ligt recht tegenover het stadion en is niet te missen. Een grote pub vol met veelal lokale Leeds-fans, televisies met voetbal en een ruime keuze aan ales en lagers. Een prima warming-up voor een ongelooflijke kraker van een wedstrijd.

Om half drie was het tijd om de laatste glazen te legen en naar het stadion te gaan. Elland Road, een heerlijk ouderwets Engels stadion in een grauwe omgeving. Onderweg lopen we langs het uitvak waar al ruim 1.500 Millwall-fans hun liederen inzetten. Ook komen we, tijdens het pissen achter een bus van Millwall nog een aantal Lions tegen. Aan ons accent horen ze dat we niet uit Engeland komen en er komt gelijk een gesprek op gang. “Amsterdam, fucking lovely place!” is het eerste wat ze zeggen en op de vraag of Millwall vandaag gaat winnen zijn ze duidelijk: “Probably not, we are fucking shit at the moment, but we still follow the club, mainly because it is always a good day out.”


Na de gebruikelijke controle nemen we plaats op rij zes van de John Charles Stand, op de hoek van de lange zijde. Mooi om te zien dat vrijwel alle fans op beide korte zijdes staan, zoals het hoort.

Na een aantal goede kansen van Leeds scoort Millwall tweemaal en krijgt de captain van Leeds een rode kaart. Ruim 33.000 man zien dat bij rust de stand 0-2 is. Dodelijk voor de sfeer in het thuisvak zou je denken, maar het tegendeel is waar. De Leeds-fans gaan er na rust eens goed achter staan en het resultaat mag er zijn: na 62 minuten staat het 3-2 voor Leeds en de sfeer is uitmuntend. Het ‘Marching on together’ en ‘You’re shit and you know you are’ richting Millwall-spelers galmt door het stadion. Achter ons is een man continu aan het bellen om de ontwikkelingen door te geven aan een vriend en het aantal keren dat hij de woorden cunt, prick en fuck gebruikt, zijn niet te tellen.

De Leeds-fans gaan al uit van drie punten wanneer het onmogelijke gebeurt. In minuut 87 en 92 scoort Millwall, dus de stand is 3-4, en de blessuretijd is al bijna voorbij. Leeds zet nog één keer aan. De mooiste aanval van de wedstrijd wordt echter met de voet gekeerd door de goalie van Millwall. Ongelooflijk, wat een wedstrijd en wat een slotfase! Het uitvak viert feest en de Leeds-fans zetten nog één keer massaal ‘Marching on together’ in. De thuissupporters druipen teleurgesteld af, maar hebben stiekem ook volop genoten van een ware thriller.

Wij besluiten nog een paar pints te halen in The Old Peacock en spreken daar even na met een paar locals. Leeds-fan ben je niet voor je lol, wordt er veelal gezegd, de supporters kijken ook erg uit naar de wedstrijd tegen Cardiff City en ze dromen allemaal van een terugkeer naar de Premier League. Al is het alleen maar om het gehate Manchester United dan weer eens te dwarsbomen.

Deze wedstrijd was het bewijs dat de echte Engelse voetbalsfeer, vooraf, tijdens en na de wedstrijd, nog steeds bestaat. Je moet alleen goed kijken welke wedstrijd je gaat bezoeken en een beetje geluk hebben met het wedstrijdverloop. Een bezoek aan Leeds is het bewijs dat het kan.

Heb jij net als Staantribune-volger Sjoerd Overpelt een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.