Heb jij net als Gijs van der Poel een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Het is 14 september 2002 als ik als 14-jarig jochie met mijn maatje Bas en zijn moeder in de trein naar Amsterdam stap. Op het programma staat een stijf uitverkochte ArenA met Ajax – FC Zwolle op het programma. We hebben onze shirtjes bij ons die we gaan laten bedrukken met onze held en dus lopen we de fanshop in. Helaas waren naam en nummer al uitverkocht en dus koos ik voor Hatem Trabelsi en mijn maatje Bas voor Van der Vaart. Terwijl we de tweede ring op komen worden de basisspelers opgenoemd en na elke naam klinkt een ‘heeeuuuu’ door het stadion. Zodra nummer 20 wordt omgeroepen voor zijn eerste basisplaats in jaren gaat er een orkaan van geluid door het stadion heen.

Jari Litmanen is terug.

Het is juni 2013 als ik in Helsinki uit het vliegtuig stap. Het is bijna midzomer en dat ga ik vieren met mijn Finse studiegenoot Tuomas, vrienden en familie in het idyllische Äthäri. Na een aantal bier durft een van zijn ooms het delicate onderwerp Litmanen aan te snijden. De grootste Finse voetballer aller tijden is wereldberoemd in Finland, maar ook daarbuiten. Het wilde gerucht gaat dat er vanaf halverwege de jaren ’90 Nederlandse jongetjes in grote getalen zijn vernoemd naar de Finse virtuoos. Dit nieuws is met een gezonde dosis Finse scepsis ontvangen. De oom wil graag weten of Litmanen inderdaad ook in Amsterdam als levende legende wordt behandeld en het gerucht over de vernoemingen klopt. Ik kan het alleen maar bevestigen en de statistieken laten inderdaad zien dat Jari sindsdien op geboorteaktes terug te vinden is. Minder effect lijkt de komst van andere Finnen naar Ajax te hebben. Namen als Niklas (Moisander) en Petri (Pasanen) hebben nooit aangeslagen en om onbegrijpelijke redenen vernoemen ouders hun kinderen ook niet naar Teemu Tainio.

Terwijl de hele wereld aan de buis gekluisterd zit om het WK in Rusland te kijken, spelen de Finnen gewoon competitievoetbal. Behalve de Egyptische Abdallah Said die een paar maanden aan KuPS Kuopio is uitgeleend zodat hij fit aan het WK kan beginnen, spelen er immers geen WK-gangers in de Finse competitie. Voor mij geen Iran – Spanje maar de lokale trots Ilves Tampere. De Lynxen uit Tampere ontvangen FC Lahti. De oude club van – jawel – Jari Litmanen.

Tampere ligt op ongeveer twee uur rijden ten noordwesten van Helsinki en is de derde stad van het land. Doordat het tussen twee enorme meren in ligt, waartussen een hoogteverschil van ongeveer achttien meter is, is er een grote hoeveelheid industrie ontwikkeld die in meer of mindere mate gebruik maakt van de volop aanwezige waterkracht. Door de grote hoeveelheid arbeiders was het honderd jaar geleden ook het bolwerk van de Roden in hun strijd tegen de Witten tijdens de Finse burgeroorlog. Het hart van het bastion is de wijk Pispali waar nog voldoende te vinden is wat terugverwijst naar de oorlog en de communistische achtergrond van de stad. Behalve een herdenkingsmonument zijn overal anarchistische en communistische aanplakbiljetten te vinden. Als je vervolgens van Pispala naar het Tammela stadion rijdt kom je langs het Lenin-museum.

FC Ilves speelt zijn thuiswedstrijden in het Tammela Stadion dat midden in de stad ligt op nog geen kwartiertje lopen van het centraal station. Op weg naar het stadion vallen al de prachtige floodlights op en het feit dat het overgrote deel van de bezoekers met de fiets komt en deze niet in een fietsenrek maar gewoon tegen de muur van het stadion zet. Het is even zoeken waar we naar binnen moeten en uiteraard is onze eerste gok het uitvak waar welgeteld 12 supporters van Lahti FC in zitten. Eentje daarvan heeft gelukkig een sjaal om met iemand die verdacht veel lijkt op Litmanen en de dame in kwestie blijkt niet te beroerd om deze op de foto te laten zetten door een wildvreemde Hollander.

Als we eindelijk onze ingang vinden blijkt dat we inderdaad een pareltje te pakken hebben. Terwijl Tuomas zich verontschuldigd over de erbarmelijke staat van het stadion, de toiletten en de bankjes, vergaap ik me aan het prachtige stadion, de mooie toiletten en complimenteer ik hem met de drie tribunes waarbij er geen kuipstoeltjes zijn, maar gewoon ouderwetse houten bankjes. Qua eten is er vette Finse lokale worst en er wordt ook gewoon bier geschonken.

Omdat Finnen en alcohol niet altijd even goed mengt, mag er sinds kort niet meer op de tribune bier gedronken worden maar alleen in speciale ‘drankgedeeltes’ van het stadion. In deze drankgedeeltes zijn vervolgens een soort noodtribunes gebouwd waardoor je toch met een pilsje in je hand naar de wedstrijd kan kijken op een tribune die qua luxe weinig afwijkt van de rest van het stadion. Welk probleem nou precies wordt opgelost met deze ietswat omslachtige constructie is niet helemaal duidelijk. Wij besluiten om met een worst in de ene en een biertje in de andere hand maar op de alcoholistentribune te gaan zitten om de warming up te bekijken die recht voor onze neus plaats vindt.

Ilves Tampere is de volksclub van de stad en met de politieke achtergrond in gedachte verwacht ik taferelen zoals je die kent van Sankt Pauli, Red Star Paris en Livorno. De Finnen zijn echter een ietswat gereserveerd volk. Geen pyro of spreekkoren waarin het anarchisme wordt gepredikt terwijl de spelers het veld op lopen. De twaalf supporters uit Lahti maken ook weinig kabaal. Gelukkig besluit Ilves om het op een aanvallen te zetten en tijdens spelhervattingen wagen de Finnen zich zowaar aan een ‘slow clap’ om het team aan te moedigen. Na een paar minuten blijkt er echter toch een dozijn Ultra’s te zijn die het onderdeel vlaggen zwaaien en zingen goed onder de knie hebben en wat sfeer in de tent brengen.

Mijn Fins is niet best, maar mijn begeleider weet me te vertellen dat de liedjes vooral aanmoedigend zijn. De verwensingen zijn vooral gericht aan de scheidsrechter dat deze niet moet vergeten om tijd bij te tellen voor het vele tijdrekken van de gasten uit Lahti. Hoewel de wedstrijd zeker vermakelijk is en er voldoende zon is, staat het bij rust nog 0-0 en begin ik het een beetje koud te krijgen. Het mag dan midzomer zijn en niet echt donker worden, het blijft ook Finland.

Ik besluit om te kijken of ik een sjaal kan kopen met daarop het absolute hoogtepunt van deze club: het logo. Een Lynx waarvan ik niet durf te zeggen of deze is ontworpen door een professioneel marketingbureau met gigantische uurtarieven of door het neefje van de voorzitter. Ik heb het geluk dat er in de clubshop van twee bij twee meter nog welgeteld een sjaal is met het logo erop en dus kan ik met een gerust en warmer hart de tweede helft in.

In de tweede helft word ik bijgepraat over de plannen die de gemeente heeft met het stadion. Zoals tegenwoordig gebruikelijk is wordt ook dit stadion niet gespaard en zijn er grondige sloop- en bouwplannen gepresenteerd. Er schijnen zelfs plannen te zijn om allerhande appartementen te bouwen waardoor je vanuit je woonkamer de wedstrijd kan zien. De verkoop van die appartementen zou dan een groot deel van het stadion kunnen financieren. Net zo droevend als de plannen is ook het scorend vermogen van spits Marius Noubissi, die een groot aantal kansen voor open doel weet te verprutsen. Aangezien FC Lahti niet bij machte is om echt tot kansen te komen eindigt de wedstrijd helaas met dezelfde score als waarmee er werd afgetrapt.

Terwijl we naar de supermarkt rijden om boodschappen te doen voor de grote midzomernachtviering rijden we nog even langs het Ratina Stadion. Dit pareltje mag niet voor de competitiewedstrijden van Ilves worden gebruikt omdat dan de grasmat beschadigd raakt. Het stadion wordt voornamelijk gebruikt voor grote popconcerten, wat volgens de lokale autoriteiten geen enkel negatief effect heeft op de status van de grasmat.

Ondanks deze onnavolgbare locatie zou het me toch niets verbazen als we de Lynxen binnenkort in dit stadion terugzien aangezien de lokale trots Europees gaat spelen. Niet tegen Juventus, Rangers of Feyenoord zoals in het verleden wel eens gebeurde, maar tegen Slavia Sofia voor de tweede voorronde van de Europa League. De UEFA kennende zal dat vast niet in een stadion mogen met alcoholistentribunes en prachtige houten bankjes.

Heb jij net als Gijs van der Poel een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.