Heb jij net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Voor mijn verjaardag bood mijn altijd attente vriendin een voetbalreis naar Engeland aan. Ik kon mijn blijdschap niet op, maar er zaten wel twee randvoorwaarden aan:

1. Zij was degene die mij zou vergezellen op de reis
2. De reis zou moeten worden geboekt in de zomer en naar een Zuid-Engelse club, zodat ze niet ergens op een tribune hoefde kou te kleumen.

Je kunt het slechter treffen. We vlogen op een zonnige vrijdagmiddag naar Southampton. Mijn vriendin ging al twee keer eerder mee op een soortgelijk reisje, naar Brentford en Charlton Athletic, dus mijn idee van een matchday experience was haar niet wildvreemd. Op vrijdag liepen we het bekende rondje langs het stadion, maakten foto’s en ik kocht de bijbehorende sjaal, die thuis aan de muur kon worden gehangen.Op zaterdag zaten we al vroeg in café Yates. Rustig nipte ik van mijn pint, wachtend op een Engels ontbijtje, toen er al tientallen Welshman van Swansea City kwamen binnenstormen. De meesten stortten zich gelijk op de tap, terwijl andere supporters buiten de kroeg nog hun laatste slokken uit blikken opdronken. Yates is de pub van de away-fans, had ik begrepen van maten die hier een paar jaar eerder met Vitesse ook wat hadden gedronken. Binnen de kortste keren stond de pub bomvol en het bier vloeide rijkelijk.

Na een paar uur verlieten we Yates en liepen we naar St. Mary’s om in en rondom het stadion nog wat sfeer te proeven. We streken neer in het supportershome van Southampton in het stadion, waar veel memorabilia aan de muren hingen. Hier bleven we even hangen, dronken nog wat en uiteindelijk gingen we het stadion in. St. Mary’s biedt plaats aan ruim 32.000 toeschouwers en is het grootste stadion in Zuid-Engeland buiten de Londense grounds.

Wat opviel was dat de slogan ‘We March On’ veel terugkwam rondom het stadion. Bij de fanshop op de muren, op aanplakbiljetten, op sjaals, in het programmaboekje en op een waaier die op iedere stoel lag. Het is voor The Saints duidelijk waar ze vandaan komen en dat willen ze niet vergeten. De supporters blijven achter de club staan in goede en slechte tijden.Ik rekende op een makkelijke driepunter tegen Swansea City. De club uit Wales had zich afgelopen seizoen net gehandhaafd en sterspeler Gylfi Sigurdsson was verkocht aan Everton. Toen beide teams het veld opkwamen, galmde het When the Saints go marchin in door St Mary’s. Vanaf het begin was duidelijk dat maar één ploeg wilde voetballen en dat was Southampton. De kansen werden echter niet verzilverd en de ruststand was dan ook 0-0. Helaas zou deze stand na de tweede helft nog steeds op het scorebord staan. Southampton kreeg veel kansen, maar het was The Saints niet gegund. Swansea had met een enkele kans vrij weinig in te brengen en mocht van geluk spreken dat ze een punt overhielden aan de confrontatie.Na afloop keek ik mijn vriendin enigszins bedroefd aan. Het was mijn vijftiende wedstrijd op het eiland en de eerste waarbij geen goal was gevallen. Het moest er een keer van komen, maar gelukkig bevatte de wedstrijd zelf genoeg entertainment.

Na afloop sprak ik in Yates nog wat Swansea-supporters. Ze waren blij met het punt maar zeiden ook dat het een zwaar seizoen zou gaan worden. Ook vroegen ze of ik al eens bij Swansea was geweest. Ik moest ze een ‘nee’ verkopen, waarna ze me verzekerden dat ik na een bezoek nooit meer wat anders zou willen.

Het was een mooi weekend Engels voetbal. Ik ben nu al benieuwd naar mijn volgende verjaardagscadeau. Heb jij net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.