Heb jij net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Daar stonden we dan bij een verlaten bushalte. Vijftig meter achter ons stond het vliegtuig waar we zojuist uitgestapt waren. In de verte zagen we enkele auto’s rijden en de horizon werd gevuld met rookwolken uit een fabriek even verderop. Deze skyline zagen we vanuit Humberside Airport. Gelukkig liet de bus niet heel lang op zich wachten en zo vergezelde wij een jongeman, die wel eens een bezoekje aan de tandarts mocht brengen en een typisch Engels opgemaakte vrouw met groen haar, met hun reis richting Cleethorpes.

Waar ik het altijd tijdens een busreis interessant vindt om de omgeving te bekijken was ik nu al snel uitgekeken. Je zag niet meer dan weiland, weiland en weiland en we reden door kleine dorpjes waar je alweer uit was voordat je met je ogen had geknipperd. Na ruim een halfuur stapten we uit voor ons hotel: The Yarborough in Grimsby, wat tevens een pub was dus binnen no time zaten we aan een Full English en een Guinness. Het was een grote pub maar was al afgeladen vol ondanks het vroege tijdstip in de ochtend.

Vandaag stond een kraker in de kelder van de League Two op het programma, een heuse degradatiewedstrijd namelijk: Grimsby Town – Port Vale. Grimsby stond op een twintigste plek en Port Vale op de achttiende plaats. De winnaar zou in ieder geval voor even weer wat meer lucht hebben. Ik had al veel over Grimsby gelezen en dit zou nou niet bepaald een plek zijn waar je even lekker een weekendje naartoe kan. Buiten de plaatselijke trots is er ook werkelijk niks te doen. De doorsnee Grimsby-inwoner loopt in een joggingpak en je kan je beter afvragen hoeveel tanden ze nog wel in hun mond hebben in plaats van hoeveel ze er niet hebben. Als tandarts zou je je hier niet hoeven vervelen, ware het niet dat ik gok dat de meeste mensen hier er geen geld voor hebben.

Het kleine centrum van Grimsby viel nog licht mee qua vergane glorie maar toen we de bus pakten naar Cleethorpes sloeg de verpaupering met de meter toe. In het plaatsje een paar kilometer van Grimsby vandaan staat de tempel van The Mariners: Blundell Park. Kapotte kozijnen, dichtgetimmerde ramen en deuren, overal afval, dit was zo’n beetje het straatbeeld toen wij bij het stadion uitstapten. Ironisch genoeg stond er tussen al deze verpaupering een moderne McDonald’s waar Grimsby-supporters hun bodem aan het leggen waren voor de vele pints die waarschijnlijk naar binnen zouden worden gegoten.

Tegenover het stadion zit het Blundell Park Hotel waar de supportersschare van Grimsby zich voor de wedstrijd ontfermt over de verschillende taps. Omdat het nog een authentiek Engels stadion is, wilde ik ook deze bezocht hebben voordat die over een paar jaar vervangen wordt. Grimsby heeft wel nieuwbouwplannen maar een goedkeuring is er nog niet, zo vertelde een steward tijdens een spontane rondleiding door het stadion.

Ondanks dat Grimsby een gure stad is kwam de hartelijkheid van de Engelsen hier weer eens naar boven. Tijdens een rondje om het veld viel het ons op dat het merendeel van het zestienmetergebied zo’n dertig centimeter hoger lag dan de rest van het veld. Je had dus nog een laatste horde die je moest overwinnen om de bal het doel in te rennen. The EFL, zo vertelde de steward, deelde mijn opinie niet want zij hadden Grimsby al medegedeeld dat dit voor het nieuwe seizoen verholpen moest zijn en anders zouden er sancties volgen. Na de man hartelijk bedankt te hebben voor de rondleiding gingen we naar het supportershome onder de hoofdtribune om nog wat Iers gerstenat weg te werken.

Vlak voor de wedstrijd zochten we onze plek op, ter hoogte van de middenlijn op rij negen. De sfeer zat er goed in en er werd luidkeels gezongen. Het was de eerste wedstrijd onder de nieuwe manager en zo gloorde er kleine zonnestralen aan de gure horizon van Grimsby. We hoorden dat dit tot nu toe de drukst bezochte wedstrijd was van dit seizoen. Er stond ook wel wat op het spel. Het zou een ouderwets potje kick and rush worden.

“We only sing when we are fishing” en simpel weg alleen roepen: “Fish” waren liederen die veel ten gehore werden gebracht, verwijzend naar het visverleden van de stad. Wat stiller werd het toen Port Vale al na tien minuten de 0-1 maakten. Dit was ook direct de ruststand. Ik zag het somber in, zoals het er nu uitzag, leek Grimsby niet meer te gaan scoren. Het was erbarmelijk.

Waar Port Vale nog wel eens voor de goal kwam had wist Grimsby de spitsen niet eens te bereiken. De tweede helft duurde voort en onze moed zonk in de schoenen, zeker nadat Port Vale een kwartier voor tijd een penalty kreeg. Ik heb al menig scheldwoord gehoord maar dit kreeg vandaag weer een nieuwe dimensie. Ik begreep mijn medesupporters ook wel aangezien het een discutabele beslissing was. De Vale-supporters achter de goal dromden samen tegen de boarding om de definitieve nekslag voor Grimsby beter gade te kunnen slaan. Ware het niet dat de penalty waanzinnig slecht werd ingeschoten, misschien kwam het door het hoogte verschil maar Grimsby was still a live.

Blundell Park zetten zich nog een keer volledig achter de ploeg en iedereen schreeuwde de kelen schor. Bij deze stand zou Grimsby zakken op de ranglijst en zou Port Vale een klein gat slaan met The Mariners. De blessuretijd brak aan en de hevige support bleek niet genoeg te zijn, tot ineens uit een scrimmage niemand minder dan James Berrett de gelijkmaker maakten. Blundell Park ontploften, een zwaarbevochten punt werd uit het vuur gesleept, dit tot vreugde bij iedereen die The Mariners een warm hart toedraagt. Bij de supporters van Port Vale die afgelopen seizoen al uit de League One gedegradeerd waren en nu dus weer tegen degradatie vochten viel dit in verkeerd. Bij veel Vale-supporters ging het licht even uit en rende zij het veld op richting het Grimsby-vak. Iets wat de geharde Grimsby-fans er niet bij lieten zitten en ook van The Mariners betraden meerdere supporters het veld. Er werden wat klappen en trappen uitgedeeld tot dat menig opgefokt konijn door stewards weer de goede kant van de boarding over werd geholpen.

Dat de Vale-fans nog niet gekalmeerd waren bleek wel toen zij enkele minuten later het uitvak uitbraken, dit was voor de Grimsby supporters het teken om hetzelfde te doen en zo ging de stoeipartij verder voor de deuren van Blundell Park. Enkele minuten later kwam een overmacht aan politie en kozen de worstelaars eieren voor hun geld en toog iedereen weer naar zijn plek. Sensatie genoeg in ieder geval. De laatste minuten werden nog uitgespeeld maar het veranderde niks aan de uitslag. Het was een typisch kick and rush-wedstrijdje geworden met genoeg spanning en sensatie. Beide clubs zullen nog alle zeilen zou bij moeten zetten om hun Football League-status te behouden.

Heb jij net als Staantribune-volger Tijmen Beerepoot een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.