Heb jij net als Staantribune-volger Gijs van der Poel een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.

Als Groundhopper is er altijd een vrees om uren onderweg te zijn en dan een bloedeloze 0-0 mee te maken. Hoe leuk het randvermaak, mooi het stadion en toeristisch de stad ook is, een 0-0 geeft je altijd het idee dat er iets mis is gegaan. Er zijn zelfs extremistische groeperingen die een wedstrijd niet vinden tellen voor de Groundhopstatistieken als er niet gescoord is. Nu hoefde ik voor mijn eerste groundhop bij Malmö FF maar een kwartiertje met de trein vanuit mijn toenmalige woonplaats. De 0-0 gaf me echter een onvoldaan gevoel en een angst die nog bij elke groundhop meespeelt. Zeker als ik lang onderweg ben geweest.

Voor de eerste Van Middlesbrough Naar Millwall-trip, naar het gelijknamige boek van reisleider Joris van de Wier, gingen we naar Birmingham. De tweede stad van Engeland was in de begindagen van het veldvoetbal een waar ‘powerhouse’, terwijl tegenwoordig de clubs pendelen tussen Premier League en Championship.

Als eerste stond St. Andrew’s op het programma. De thuisbasis van Birmingham City staat al ruim 100 jaar in Bordesley wat samen met het naastgelegen Small Heath de thuisbasis vormt voor de prachtige Netflix-Serie Peaky Blinders. Aangezien Birmingham City U23 speelde tegen Nottingham Forrest U23 kregen we gratis een wedstrijd bij onze poging om het stadion te zien. Tussen vrienden, familie, scouts en Groundhoppers bekeken we het stadion waarbij de open hoeken een goed uitzicht bieden aan de volkse wijken eromheen. Met een wat saaie wedstrijd voor de kiezen was het enige randvermaak dat twee vinckers al vrij snel het stadion uitgegooid werden doordat ze ergens waren gaan staan waar dat niet mocht. Ook de reisleider was korte tijd verdwenen en we vreesden het ergste. Ondertussen stevenden beiden teams af op een 0-0 en vreesden we het ergste voor de rest van de wedstrijden. Gelukkig scoorde Nottingham Forrest vlak voor tijd de 0-1 en bleek onze reisleider nog ergens in een hoekje van het stadion te genieten van het uitzicht op een moskee.

Na de wedstrijd volgde een prachtige tocht door Birmingham, dat gedomineerd werd door oude fabrieken met prachtige teksten op de gevel. Aangezien de hipsters nog niet langs waren geweest om de boel in te richten als bar of brouwerij werd het wel gedomineerd door ingegooide ramen, een hoop graffiti als ook bomen en planten die vanaf de tweede verdieping naar buiten groeien. Over een paar jaar is dit de hipste plek van Engeland.

’s Avonds stond Aston Villa – Leeds United op het programma. Villa Park heeft nogal wat geknutsel ondergaan. Vooral de nieuwe Holte End is daarbij erg mooi geworden. Hoewel modern, toch gebouwd in oude stijl. Verder zijn er genoeg bouwwerken die je eraan herinneren dat hier een Founding Member voetbalt. We zaten op de North stand met goed uitzicht op het uitvak. Hoewel het nogal een eindje reizen is vanuit Leeds waren er traditiegetrouw een hoop supporters meegekomen. Aangezien we op een staantribune bleken te staan, waar ik met mijn 1.95 meter blij mee was, kon het feest beginnen. Ik sta nogal bekend als ‘de slet van de harde kernen’, als ik op bezoek ga in het buitenland, dus stond ik alweer binnen no-time met een vlag te zwaaien om de sfeer wat te verhogen. Misschien was het omdat er nog maar weinig op het spel stond vanavond, maar de sfeer was enigszins mak. De Leeds-supporters zongen nog wel eens een liedje, maar het randvermaak beperkte zich tot ‘wanker’-gebaren en wat middelvingers over en weer. Terwijl we bang waren voor wederom een bloedeloze 0-0 maakte Lewis Grabban er gelukkig na een half uur 1-0 van. De rest van de wedstrijd werd zonder hoogstaand voetbal rustig uitgespeeld zodat Aston Villa zich rustig kon voorbereiden op de play-offs om promotie.

Na afloop bleken de pubs rondom het stadion grotendeels dicht te zijn of zo vol dat we er niet meer in kwamen. De benodigde pints werden dus in hartje Birmingham genuttigd waar we ons verbaasden over de Engelse traditie, waarbij vrouwen heel weinig kleren aan hebben en dat compenseren met heel veel make-up. In de kou en regen die Engeland karakteriseert zou ik een structurele blaasontsteking hebben.

De zaterdag was verbazingwekkend genoeg eentje met keuze. Gaan we op reis voor een profclub of blijven we in de buurt voor een degradatiekraker in de National League. Uiteindelijk bleek Solihull Moors de bestemming. The Moors moesten winnen van het praktisch gedegradeerde Guiseley om ook volgend seizoen weer op het hoogste amateurniveau uit te mogen komen. De club is een fusieclub die niet om zijn historie heen draait. In 2007 trok Moor Green FC in bij streekgenoot Solihull Borough FC nadat lokale hangjeugd het stadion in brand hadden gestoken en er geen geld was voor een restauratie. The Moors spelen hun thuiswedstrijden op Damson Park in het geel-blauw van Solihull Borough en hun uitwedstrijden in het Rood Wit Zwart van Moor Green FC. De wat vreemde combinatie van kleuren zorgt voor een prachtig logo en prachtige (helaas uitverkochte) sjaals.

Aangezien tegenstander Guiseley in de buurt van Leeds ligt, waren er nog redelijk wat supporters mee, die de avond ervoor nog Villa Park hadden bezocht. Guiseley was echter niet opgewassen tegen de thuisploeg, die al snel op voorsprong kwam en deze niet meer uit handen gaf. Onder het genot van een heerlijke middagzon en een lekker broodje ‘pork’ keken we naar een echte non-league wedstrijd, een prachtig stadionnetje en een harde kern van flink wat hangjeugd dat hun team hartstochtelijk door de wedstrijd zong. Na een 3-1 overwinning, betaalbare pints, een feestende harde kern en een pubquiz over de te bezoeken wedstrijden gingen we nog van de lokale specialiteit curry genieten om daarna nog even het nachtleven te verkennen.

Het lekkerste werd voor het laatste bewaard. We hadden immers de promotiewedstrijd van Wolverhampton Wanderers voor de boeg. Na jaren afwezigheid was de traditieclub uit Wolverhampton na de 1-1 van zaterdagavond door Fulham al zeker van promotie en dat zorgde voor een galawedstrijd. Ruim voor de wedstrijd gingen we al richting de fabrieksstad, liepen we langs het eerste Engelse stoplicht ooit gebouwd en werden we alleen gelaten in de rijke geschiedenis in het clubmuseum. Prachtige oude memorabilia die refereren aan een tijd waarin de Wolves zowel landelijk als Europees meer dan een serieuze toon mee konden zingen.

Als echte Gloryhunters werden promotiesjaals met het kale hoofd van de Portugese coach Nuno aangeschaft. De oud-doelman kwam afgelopen zomer over van FC Porto en nam daarbij een waar arsenaal Portugezen mee, waarbij Rúben Neves het meest in het oog springt. De uitgelaten sfeer in het stijf uitverkochte Molineux zorgt voor een prachtige atmosfeer. Tel daarbij op dat streekgenoot Birmingham City, dat op degraderen staat, op bezoek komt en je weet dat er voldoende randvermaak zal zijn.

In de 90 minuten die volgen laat Wolverhampton zien dat ze duidelijk een maatje te groot zijn voor deze divisie en spelen ze met de tegenstander waar Michael Kieftenbeld de Nederlandse eer hoog houdt. Tussen de vele Portugeze vlaggen in het stadion galmen het “We are Premier League” en “The Wolves are going up” al stevig in de rondte en ook de spelers worden veelvuldig toegezongen. Zodra de uitsupporters zich beginnen te roeren begint het grote ‘Banter’-feest. Hoewel niet alles even goed te verstaan is varieren de spreekkoren van: “We’re going up and the shits are going down” en “You’re just a shit Aston Villa” tot het “You’re going down like your sister”, “You’re just a bus stop in Aston” en iets met vreugdevuren waar de inwoners uit West Bromwich en Birmingham wel goed in zouden branden.

Een paar minuten voor het einde komt er een ware Armada van politie het stadion ingelopen die er alles aan gaat doen om een pitch invasion te voorkomen, gesteund door de stadionspeaker die meermaals komt vertellen dat de fans niet het veld op mogen komen. Het antwoord van de tribune “We’re Wolverhampton, we do what we want” komt van de tribune gerold. Birmingham City reageert met “You’re Wolverhampton, you do as you’re told”.  Na afloop wagen er welgeteld drie supporters de overstap richting het gras en springen vervolgens uitbundig voor het uitvak. De ietswat zware beveiligers die de achtervolging inzetten en daarbij op hun neus gaan zorgen voor een hoop extra randvermaak in een toch al vrolijke wedstrijd.

Hoewel we aan het begin bang waren voor een weekend waarin saaie 0-0’s en regen de boventoon zouden gaan spelen werden we uiteindelijk getrakteerd op een vermakelijk weekend met maar liefst vier wedstrijden in drie dagen. Met een degradatiekraker, traditieclubs, ‘banter’, zon, ‘pies’, vervallen fabrieken en lauw bier was de eerste Van Middlesbrough naar Millwall-trip een groot succes. Voor degene die een locatie voor hun volgende voetbaltrip zoekt kan ik Birmingham zeker aanraden.

Heb jij net als Staantribune-volger Gijs van der Poel een groundhoptrip gemaakt? Stuur jouw verhaal (plus foto’s) dan naar info@staantribune.nl. De leukste artikelen worden op de website geplaatst.